Παρουσίαση βιβλίου: Παρατηρώντας το βρέφος – Η μέθοδος της ψυχαναλυτικής παρατήρησης βρέφους

.

Παρατηρώντας το βρέφος

.

Αυτό το βιβλίο που σήμερα θα σας παρουσιάσω εδώ, μου το έκανε δώρο η φίλη μου η Βάνα. Φυσικά είναι εξιδικευμένο, αλλά δεν απευθύνεται μόνο σε ψυχοθεραπευτές και ειδικούς ψυχικής υγείας. Όπως αναφέρουν οι επιμελητές στα Προλεγόμενα, ελπίζουν να γίνει σημείο αναφοράς «και για όσους ασχολούνται με τα παιδιά και τις οικογένειές τους, όπως οι νηπιαγωγοί, οι εκπαιδευτικοί, οι παιδίατροι, οι νοσηλευτές παιδιατρικών και ψυχιατρικών κλινικών, οι δικαστικοί λειτουργοί κ.α.»  Κι έτσι με τη σειρά μου, θα το παρουσιάσω με όσο πιο απλό τρόπο μπορώ κι όχι αυστηρά με ψυχαναλυτικούς όρους.

Τι αφορά όμως; Τι το καινούριο φέρνει; Ας δούμε τι αναγράφεται στο οπισθόφυλλο σχετικά:

«Στo βιβλίο αυτό παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα η μέθοδος της ψυχαναλυτικής παρατήρησης βρέφους και οι πολ­λαπλές εφαρμογές της μέσα από θεωρητικά κείμενα και κλινικά παραδείγματα. Πρόκειται για τη μέθοδο που εισήγαγε η ψυχαναλύτρια Esther Bick στην εκπαίδευση παιδοψυχοθεραπευτών το 1948 και είχε τεράστια επίδραση στην εκπαίδευση ψυχαναλυτών και ψυχοθεραπευτών παγκοσμίως, καθώς και στην ψυχαναλυτική σκέψη και έρευνα.

Η συστηματική παρατήρηση του βρέφους αποτελεί μια μοναδική εμπειρία βιωματικής κατανόησης της ανάπτυξης των πρω­ταρχικών σχέσεων και της οργάνωσης του ψυχισμού, καθώς εξοικειώνει τους επαγγελματίες που πρόκειται να αναλάβουν κλινικό έργο με τις ασυνείδητες πλευρές της συμπεριφοράς και τους πρώιμους τρόπους επικοινωνίας».

Ο Ανδρέας Γιαννακούλας με τη σειρά του στον Πρόλογο του υπογραμμίζει: «… η Έφη Λιγνού και οι συνεργάτες της, που επιμελήθηκαν το βιβλίο, προσφέρουν ένα εξαίρετο σημείο αναφοράς σε όσους επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με τη σημασία και τις εφαρμογές της παρατήρησης βρέφους».

Και τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα πριν αρχίσω τη μελέτη του, είχαν να κάνουν με τις ταυτίσεις του παρατηρητή και τη μεροληψία του, τις προβολές των μελών της οικογένειας,  τη μεταβίβαση και την αντιμεταβίβαση εντέλει.

Στο βιβλίο βρήκα τις απαντήσεις σχετικά με το πως επιλύονται στην εποπτεία, τέτοια κι άλλα ανάλογα ζητήματα που αναδύονται. Επιπλέον διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τα σημεία που αφορούν την προσοχή, τη σημασία της εμπερίεξης, τη δεξιότητα της αρνητικής ικανότητας κ.α.

Η μέθοδος εξηγείται αναλυτικά, φυσικά συνοδεύεται από ιστορική αναδρομή και το κεφάλαιο που έγραψε η ίδια η Bick ρίχνει φως και σ’ άλλες παραμέτρους που επηρεάζουν τα δρώμενα.

Υπάρχουν περιγραφές πολλών παρατηρήσεων βρεφών με τις σχετικές επεξηγήσεις και προς το τέλος θα βρείτε δύο κεφάλαια που μου έκαναν εντύπωση. Το ένα αφορά τη συνεισφορά της παρατήρησης βρέφους στην παιδιατρική και το άλλο στην εκδίκαση υποθέσεων οικογενειακού δικαίου.

Η αλήθεια είναι πως με τα κατακλυσμιαία γεγονότα που βιώνουν οι μητέρες μετά τον τοκετό και την επιλόχεια κατάθλιψη να ελλοχεύει, πολλές φορές μπορεί ν’ αποδειχτεί χρήσιμη ή ακόμη-ακόμη και σωτήρια η παρουσία ενός ειδικού κοντά στην οικογένεια και φυσικά να ωφεληθούν τα βρέφη που είναι οι πρωταγωνιστές αυτών των παρατηρήσεων. Και μόνο απ’ αυτή την άποψη να το δούμε το θέμα, κατανοούμε όλοι νομίζω τα οφέλη.

Πέρα απ’ αυτό, ακόμη κι αν δεν ακολουθείτε την ψυχαναλυτική προσέγγιση ως ειδικοί ή δεν εφαρμόζετε έστω την συνθετική ψυχοθεραπεία , δεν βλάπτει να έχετε υπόψη τι πρεσβεύει η παρατήρηση βρέφους. Προσωπικά πάντα διαβάζω βιβλία που αφορούν ψυχολογικά θέματα, ανεξαρτήτως από ποια οπτική αυτά εξετάζονται και στο συγκεκριμένο αντιλήφθηκα τις συνδέσεις που μπορούν να γίνουν με την οικογενειακή θεραπεία.

Δεν χρειάζεται να συμφωνεί άλλωστε κάποια-ος με όλες τις ερμηνείες της κάθε μεθόδου. Μπορεί να κρατήσει όσα θεωρεί πως ταιριάζουν με τις γνώσεις και τις εμπειρίες που έχει αποκτήσει κι ανάλογα να τα χρησιμοποιήσει στο θεραπευτικό πλαίσιο. Αυτή τουλάχιστον είναι η δική μου γνώμη.

Επισκέπτες υγείας επίσης και κοινωνικοί λειτουργοί που συνήθως έρχονται πρώτοι σ’ επαφή με τα νεογέννητα και τις μητέρες τους, οπωσδήποτε θα έβρισκαν χρήσιμα πολλά απ’ όσα αναφέρονται σ’ αυτό, ώστε να κάνουν τις κατάλληλες παραπομπές ή να χαράξουν ανάλογη στρατηγική ως μέλη διεπιστημονικής ομάδας, σε περιπτώσεις υψηλού κινδύνου.

Σ’ έναν ιδανικό κόσμο βέβαια, θα δινόταν βάρος στην πρώιμη παρέμβαση κι οι πολιτικές επιλογές θα έλυναν τα ζητήματα που ανακύπτουν με την έλευση ενός νέου μέλους στις οικογένειες. Μερικά απ’ αυτά έχουν θιχτεί και σ’ αυτή την ανάρτηση που αφορά για παράδειγμα τις παιδοκτονίες. Αλλά επειδή ειδικά στη χώρα μας, στην παρούσα χρονική στιγμή δεν μπορούμε να ζούμε με τέτοιες αυταπάτες, ας αξιοποιήσουμε όποιες γνώσεις μπορούμε και στο μέλλον βλέπουμε…

Το βιβλίο είναι συλλογικό έργο και κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις «Καστανιώτη«.

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Νοέμβριος 25, 2014.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s