Παρουσίαση βιβλίου: Α Beautiful Mind – Μέρος ΙΙ

.

.

*Το Μέρος Ι μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

.

Ο Nash κατάλαβε γρήγορα πως παιζόταν το παιχνίδι στο McLean κι άρχισε να προσποιείται (ίσως και πράγματι ελαφρώς βελτιωμένος) πως είναι καλύτερα, πως δεν αποτελεί απειλή για κανέναν, πως κατανοεί το παράλογο των προηγούμενων ιδεών του κτλ. Παράλληλα προσέλαβε δικηγόρο κι αυτός με τη σειρά του ψυχίατρο. O ψυχίατρος,  που ήταν ο γνωστός και φημισμένος στην εποχή του Albert Warren Stearns (είχε γνωμοδοτήσει και στην υπόθεση Sacco -Vanzetti), τον εξέτασε δύο φορές και δεν είδε τίποτα ψυχωτικό στην συμπεριφορά του. Πρότεινε λοιπόν την έξοδο του κι αφού ούτε οι γιατροί του έφεραν αντίρρηση, μετά από πενήντα μέρες εγκλεισμού και μια βδομάδα μετά τη γέννηση του γιου του, πήρε εξιτήριο.

Η γυναίκα του υποσχέθηκε να γίνουν διακανονισμοί, ώστε να τον παρακολουθήσει μετέπειτα κάποιος ειδικός. Eίχε φύγει απ’ το σπίτι που ζούσαν μαζί κι έμενε πια σ’ ένα διαμέρισμα με μια φίλη της. Με την έξοδο του ο Nash, έκανε ένα πάρτι για να το γιορτάσει κι αναφερόταν σ’ αυτό ως Mad Hatter’s Tea (αν σας ενδιαφέρει μπορείτε να δείτε εδώ περισσότερα για την σχετική ορολογία). H Alicia βοήθησε στην οργάνωση του πάρτι κι ας είχε γεννήσει μια βδομάδα πριν.

Απ’ τα πρώτα πράγματα που έκανε εκείνος αργότερα, ήταν να παραιτηθεί απ’ το ΜΙΤ και να ζητήσει να παίρνει μια μικρή σύνταξη. Θεωρούσε τους ανθρώπους εκεί συνένοχους στον ακούσιο εγκλεισμό του. Εκείνοι με τη σειρά τους, φοβόταν για το μέλλον του, αν έμενε χωρίς ασφάλεια με τόσο ακριβά νοσήλεια, προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, αλλά ήταν μάταιο. Τελικά παραιτήθηκε κι η γυναίκα του τον ακολούθησε στην Γαλλία, τον Ιούλιο του ’59, αφήνοντας στην φροντίδα της μητέρας της το νεογέννητο, που αποκαλούσαν Baby Epsilon (μαθηματικό αστείο) και δεν είχαν συζητήσει πως θα το ονομάσουν.

Μια βδομάδα περίπου μετά την άφιξη τους,  εκείνος πήγε στο Λουξεμβούργο και προσπάθησε να παραιτηθεί της αμερικανικής του υπηκοότητας, εμπνεόμενος από κάτι παρόμοιο που είχε κάνει κάποιος Garry Davis. Ήταν φανερό πως είχαν αρχίσει πάλι τα προβλήματα. Η μητέρα του Virginia, όταν το έμαθε, έπεσε σε κατάθλιψη, άρχισε να πίνει τόσο, που κατέρρευσε τελικά ( έπαθε νευρικό κλονισμό) και εισήχθη για νοσηλεία (παρέμεινε στο νοσοκομείο για δύο βδομάδες).

Στη συνέχεια το ζευγάρι πήγε στη Γενεύη, όπου σχεδόν αμέσως η Alicia τον άφησε (απ’ τα παράξενα σημεία της ιστορίας τους, καθώς είχε πάει μαζί του για να τον προσέχει κι αυτός ήταν ο λόγος που άφησε πίσω και το μωρό τους) και πήγε με μια ξαδέρφη της στην Ιταλία διακοπές, για μερικές εβδομάδες. Φαίνεται πως ο Nash έμεινε μόνος για πέντε μήνες μήνες και στο διάστημα αυτό προσπαθούσε αδιάκοπα γράφοντας γράμματα (στα οποία κολλούσε εισιτήρια του μετρό, αποκόμματα εφημερίδων κτλ) κι απευθυνόμενος σε διάφορες αρχές, να ζητήσει πολιτικό άσυλο. Άνοιξε επίσης λογαριασμούς σε διάφορες τράπεζες, με λίγα χρήματα και συχνά χρησιμοποιούσε ψεύτικα ονόματα. Τελικά κατέστρεψε μόνος το διαβατήριο του κι αρνιόταν να βγάλε καινούριο. Μετά από μια σειρά παρόμοιων γεγονότων, απελάθηκε απ’ τη Γαλλία

Δυο χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη του εισαγωγή ξαναμπήκε ακουσίως σε ψυχιατρείο, στο Τrenton State Hospital, όπου όλα ήταν διαφορετικά, σε σχέση με το McLean. Δυόμιση χιλιάδες ασθενείς βρίσκονταν εκεί, έξι ψυχίατροι ήταν υπεύθυνοι για 600 άντρες κι ένας για 500 χρόνιους ασθενείς. Μοιραζόταν το δωμάτιο με τριάντα ή σαράντα άλλους, δεν μπορούσε να φοράει καν τα ρούχα του ή να έχει ένα ντουλάπι για τα πράγματα του. Ήταν εν ολίγοις ένα ψυχιατρείο, σαν αυτά της χώρας μας. Ο γιατρός που τον ανέλαβε λεγόταν Baumecker και δεν του άρεσε καθόλου, γιατί το επώνυμο του άρχιζε από Β κι είχε κάτι εναντίον αυτού του γράμματος. Tο δε νοσηλευτικό προσωπικό τον αποκαλούσε ..Johnny.

Tο γιατί εισήχθη εκεί, αντί σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική, εφόσον η γυναίκα του και η μητέρα του θα μπορούσαν να έχουν κάνει μια τέτοια επιλογή, είναι ένα ακόμη ασαφές σημείο, στην όλη ιστορία του. Ήταν απ’ τα χειρότερα μέρη που θα μπορούσε να βρεθεί πάντως, καθώς εκεί χρησιμοποιούσαν ως θεραπείες: ηλεκτροσόκ, ινσουλινικά κώματα και βαριές φαρμακευτικές αγωγές. Με ενέργειες ανθρώπων απ’ το Princeton που ενδιαφέρθηκαν μεταφέρθηκε στην μονάδα των ινσουλινικών κωμάτων, που ήταν ότι καλύτερο είχε να προσφέρει το νοσοκομείο. Για έξι βδομάδες, πέντε μέρες τη βδομάδα του γινόταν σχετικές ενέσεις. “Μαρτύριο” ήταν για κείνον αυτές οι θεραπείες όπως είπε αργότερα. Και δεν είναι παράξενο, εφόσον κατά τη διάρκεια αυτων των θεραπειών εκτός όλων των άλλων που μπορούσαν να συμβούν, κάποιες φορές έσπαζαν τα κόκκαλα των ασθενών και κάποιοι δεν βγήκαν ποτέ απ’ το προκαλούμενο κώμα. Η θεραπεία αυτή είχε εφαρμοστεί κάποτε και στο Δαφνί κι ας σας ενδιαφέρει εδώ θα διαβάσετε περισσότερα για το θέμα.

Γενικώς, έτσι πια γινόταν με τη ζωή του. Βελτιωνόταν, έβγαινε, προσπαθούσαν οι φίλοι του απ’ το Πανεπιστήμιο να του βρουν μια δουλειά να ορθοποδήσει, ξανάμπαινε στο ψυχιατρείο κτλ. Η Alicia κουρασμένη, ζήτησε και πήρε διαζύγιο, εκείνος κατέληξε να ζει με τη μητέρα του μέχρι που η Virginia πέθανε και μετέπειτα να γυρίζει ντυμένος παράξενα στο Princeton. Τον ήξεραν όλοι εκεί ως το Φάντασμα. Κι ενώ παρέμενε παγωμένος σε μια ονειρική κατάσταση ζητιανεύοντας τσιγάρα και ψιλά όπως γράφει η συγγραφέας, απλώνοντας συνήθως γύρω του ένα σωρό κουρελιασμένα χαρτιά κι οι περισσότεροι τον νόμιζαν νεκρό από καιρό, κατά τις δεκαετίες ’70 και ’80 οι θεωρίες του άρχισαν ν’ απασχολούν σχεδόν τους πάντες: μελετήθηκαν σε σχέση με την εφαρμογή τους στην οικονομία, την εξελικτική βιολογία, τις πολιτικές επιστήμες κ.α. Μάλιστα, μιας και ζούμε σε προεκλογική περίοδο, ίσως να θελήσετε να διαβάσετε ένα άρθρο που θα βρείτε εδώ για τη σχέση των εκλογών με τη θεωρία των παιγνίων.

.

.

Όσο για το πως εξελίχτηκαν οι σχέσεις του με τη σύζυγο του, με τον μεγάλο γιο του, το εκτός γάμου παιδί του δηλαδή, αλλά και τον δεύτερο που κατέληξε κάποια στιγμή να νοσηλευτεί στο ίδιο ψυχιατρείο που είχε μπει κάποτε και ο πατέρας του (μιας και όπως κληρονόμησε την ευφυία του, κληρονόμησε και τη διαταραχή του), θα τα μάθετε διαβάζοντας το πολύ ενδιαφέρον αυτό βιβλίο. Αναφέρονται αναλυτικά οι εισαγωγές του στα διάφορα ψυχιατρεία, οι θεραπείες που του έκαναν, αλλά κι η έρευνα του, οι σχέσεις του κι οι συναντήσεις του με άλλα ιερά τέρατα των Μαθηματικών, όπως ο Albert Einstein κι o John von Neumann. Θα μάθετε επίσης το παρασκήνιο της βράβευσης του και το πως εξελίσσεται η ζωή του τα τελευταία χρόνια.

Προσωπικά, στάθηκα αρκετά σε διαδραματίστηκαν στο ΜΙΤ, καθώς ήρθε κοντά με δύο ανθρώπους, που κι αυτοί έδιναν τις μάχες τους με τις διαταταχές τους: τον Norbert Wiener και τον Norman Levinson. Η κόρη του δεύτερου επιπλέον, έπασχε από μανιοκατάθλιψη κι ο πατέρας της σιχαινόταν τους ψυχιάτρους. Την ίδια στάση άρχισε να έχει από τότε κι ο Nash, μιμούμενος σχεδόν λένε κάποιοι τον Levinson. Αλλά κι αργότερα, έκανε στενή παρέα με τον Amasa Forrester, που αντιμετώπιζε με μεγάλη συμπάθεια τους ψυχικά πάσχοντες κι είχε τον τρόπο του να συνδέεται μαζί τους. Ίσως κατάλαβε περισσότερα πράγματα για τον ψυχισμό του Nash, από άλλους.

Για το τέλος άφησα ένα μεγάλο ερώτημα που υπάρχει σχετική με την ανάρρωση του. Πως είναι δυνατόν είπαν κάποιοι να θεραπευτεί απ’ τη σχιζοφρένεια, χωρίς μάλιστα να παίρνει κανένα απολύτως φάρμακο (ενώ στην ταινία βλέπετε να λέγεται εσκεμμένα κάτι διαφορετικό). Μήπως δεν ήταν ποτέ ψυχωσικός; Πολλοί απαντούν πως ήταν με βάση τα κριτήρια του DSM που όπως γνωρίζετε οι συχνοί εδώ επισκέπτες, δεν έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Θα σας πω λοιπόν, πως απ’ όσα διάβασα, προσωπικά δεν αμφιβάλλω πως ο άνθρωπος αυτός ήταν διαταραγμένος και πως όλη του η ζωή διαλύθηκε εξαιτίας όσων αντιμετώπιζε.

Δεν είναι επίσης όμως, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που ανακάμπτει από τόσο σοβαρή ψυχική ασθένεια. Κι αυτό δεν το ισχυρίζομαι εγώ. Το επιβεβαιώνουν οι έρευνες που παραθέτει η συγγραφέας. Μεταξύ αυτών και η έρευνα των Winokur και Chuang σε 170 ασθενείς, η οποία έδειξε πως 30 χρόνια μετά την έναρξη της νόσου, ένα 8% μπορούν να θεωρούνται πως είναι πια καλά. Ίσως παίζουν το ρόλο τους οι ορμονικές αλλαγές, που λαμβάνουν χώρα λόγω ηλικίας, ίσως κι άλλα πράγματα που ακόμη δεν μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως..

Ο Nash λοιπόν απέφυγε σθεναρά τη λήψη αντιψυχωτικών φαρμάκων απ’ το ’70 και μετά, όπως έχει εξηγήσει πάμπολλες φορές, άρα και τις παρενέργειες τους κι ίσως αυτό να ήταν που συνετέλεσε στο να μην μειωθεί η ευφυία του. Οπωσδήποτε όμως τον βοήθησε και το γεγονός πως για πολλά χρόνια κινούνταν σ’ ένα περιβάλλον, όπως αυτό του Princeton, που δεν ήταν απειλητικό, αλλά αντίθετα οικείο, υποστηρικτικό κι ασφαλές. Κι η γυναίκα του άλλωστε είπε εκ των υστέρων, πως μάλλον ήταν λάθος οι ακούσιες νοσηλείες του. Δεν του προσέφεραν στην πραγματικότητα τίποτα, πέρα από οδύνη.

Ο ίδιος λέει πως κατάφερε με μεγάλη προσπάθεια ν’ απορρίπτει τις παραληρητικές ιδέες του και ν’ ασχολείται μόνο με τις λογικές, τα μαθηματικά προβλήματα κτλ. Αν ανατρέξετε σε συνεντεύξεις του που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, εδώ κι εδώ, θα διαπιστώσετε και μόνοι σας, πόσο συγκροτημένος είναι ο λόγος του και φυσικά αξίζει να δείτε τα ντοκιμαντέρ που υπάρχουν στην ανάρτηση, όταν θα έχετε χρόνο, για να μάθετε περισσότερα.

Ο άνθρωπος που από παιδί δυσκολευόταν να αναπτύξει στενές σχέσεις με τους άλλους, που δεν υπήρξε καλός μαθητής, που ελάχιστοι συμφοιτητές του τον είχαν δει να διαβάζει, που δεν παρακολουθούσε τα μαθήματα του Πανεπιστημίου, που απαρτιώθηκε απ’ τη σχιζοφρένεια, που.. που… κατάφερε να πάρει πίσω τη ζωή του. Ή έστω, ένα μέρος της. Αλλά κι αυτό, δεν είναι λίγο. Είναι αντιθέτως, πολύ σπουδαίος άθλος. Γι’ αυτό και θέλω να κλείσουμε με δικά του λόγια, μ’ αυτά που διάβασα εδώ και μου έκαναν εντύπωση:

«...Τώρα μοιάζει να σκέφτομαι λογικά και πάλι με τη μορφή που είναι χαρακτηριστική στους επιστήμονες. Όμως αυτό δεν χαροποιεί, όπως θα χαροποιούσε κάποιον που βρήκε τη φυσική του υγεία. Μια πλευρά αυτού είναι ότι η λογικότητα της σκέψης βάζει όρια στη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο… Δεν θα τολμούσα να πω ότι υπάρχει ευθεία σχέση μεταξύ μαθηματικών και τρέλας, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι μεγάλοι μαθηματικοί υπέφεραν από μανιακά χαρακτηριστικά, ντελίριο και συμπτώματα σχιζοφρένειας…».

Καλή σας ανάγνωση.

.

.

.

.

.

.

 

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιανουαρίου 12, 2015.

Ένα Σχόλιο to “Παρουσίαση βιβλίου: Α Beautiful Mind – Μέρος ΙΙ”

  1. […] (συνεχίζεται εδώ) […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: