Τα παλιά μου καλοκαίρια, μυρίζουν κίτρο…

.

underwatersculptures01

.

.

Τα παλιά μου καλοκαίρια, μυρίζουν κίτρο. Κι ίσως πεύκο. Κι ίσως σκουριά. Κι ίσως μέντα. Κι ίσως αρμύρα. Και πάλι κίτρο…

Κι έχουν χρώμα μωβ, μπλε, μαύρο. Σαν τα μαγιό που φόρεσα. Πράσινο ποτέ. Ποτέ γαλάζιο. Μη με μαλώσει η θάλασσα που ξέρει να τα σμίγει.

Όλα ανάκατα εκεί, στη μνήμη… Απέραντες αμμουδιές, ευπρόσδεκτοι ίσκιοι, διάσπαρτα βράχια, παιδικά παιχνίδια, ξεφλουδισμένες βάρκες, μπερδεμένα δίχτυα και θαλασσινές σπηλιές.

Βότσαλα που κάποτε ξεχώρισα, γυαλιστερά όστρακα, σκούρα φύκια, αφρισμένα κύματα, πεινασμένοι γλάροι, φέτες καρπούζι, βιβλία με άμμο, μελαγχολικά ηλιοβασιλέματα και ψυχρά βραδινά αεράκια. Απ’ αυτά που μ’ έκαναν να τυλίγω πιο σφιχτά πάνω μου τα σεντόνια.

Πανσέληνες σιωπές, βιαστικοί κομήτες και αμέτρητα, τρεμάμενα άστρα, ναι… Ναι.

Σκέψεις, εικόνες, φωτογραφίες και τραγούδια. Τραγούδια… Συναυλίες, χοροί, φωτιές, κιθάρες, σπασμένα μπουκάλια, μεθυσμένα παγάκια, άνθρωποι, βλέμματα. Βλέμματα…

Νωχελικά σώματα, νυχτερινά μπάνια, φιλιά μ’ αλάτι, άγρια καρδιοχτύπια, αυθόρμητες αγκαλιές. Χαμόγελα ευτυχίας… Χαμόγελα.

Παρατημένα ποδήλατα με τον μπροστινό τροχό τους να γυρίζει ανέμελα, σκόρπια καρέ από ασπρόμαυρες ταινίες. Το ίδιο παμπάλαιο τάβλι και μια παρτίδα που δεν έληξε, όχι… Όχι.

Φωτάκια βραδινών αεροπλάνων, ιστιοφόρα με λυτά πανιά, γέρικα λεωφορεία, γρήγορα αυτοκίνητα, αστραφτερές μοτοσυκλέτες, λασπωμένες εντούρο και παλιομοδίτικα τρένα.

Ξέχειλα σακ βουαγιάζ, ψάθινα καπέλα, πολύχρωμα μπλουζάκια, σκισμένα σορτς. Τ’ ασημένια μου πέδιλα κι ένα κατακόκκινο φόρεμα.

Σκηνές, δωμάτια, πανσιόν, ξενοδοχεία. Άδειες αίθουσες μουσείων και στοιχειωμένοι φάροι. Τσαλακωμένα εισιτήρια, κουνημένες φωτογραφίες και καρτ ποστάλ. Καρτ ποστάλ…

Φορτωμένες κληματαριές, κάτασπρα σπιτάκια, ερημικά νησιά, κατάρτια καραβιών.

Δροσερό τσάι, ζουμερές φράουλες, σκούρα γυαλιά, αναπαυτικές αιώρες, φθαρμένα σημειωματάρια, βουβές σελίδες κι αιχμηρές λέξεις. Λέξεις… Πάντα οι λέξεις.

Παγωμένες μπύρες, άυπνες νύχτες, κομμένα γιασεμιά και τόσοι κίτρινοι ήλιοι… Τόσοι κίτρινοι ήλιοι… Κι οι λέξεις. Πάντα οι λέξεις.

Τα παλιά μου καλοκαίρια… Που έχουν γεύση καφέ και μόκας, καραμέλας και σοκολάτας. Που έχουν γεύση νοσταλγίας… Μυρίζουν κίτρο. Κι ίσως βασιλικό. Κι ίσως ρίγανη. Κι ίσως ιώδιο. Κι ίσως κεράσι. Και πάλι κίτρο…

.

.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Αύγουστος 28, 2015.

4 Σχόλια to “Τα παλιά μου καλοκαίρια, μυρίζουν κίτρο…”

  1. Χιλιάδες καλοκαιρινές εικόνες που κατακλύζουν τις αισθήσεις!…

  2. Υπέροχες οι μυρωδιές των καλοκαιριών σου Κατερίνα μου !!! Εύχομαι να ανταμώσεις κάποιες από αυτές στις φετινές σου αποδράσεις 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: