«Το ποτάμι στον καθρέφτη» -Σκέψεις μετά…

.

Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. Γράφω για να κρατάω ζωντανούς τους νεκρούς μου, γράφω για ν’ αφήσω κάτι πίσω μου, γράφω μήπως και βοηθήσω κι εγώ με τις μικρές μου δυνατότητες κάτι ν’ αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο… Γράφω για πολλούς λόγους και τελικά για πολλούς ανθρώπους. Παρόντες και απόντες…

.Υπογραφή με φόντο φωτό

 

.

Έτσι δήλωσα κάποτε. Κι είναι αλήθεια. Σήμερα λοιπόν, ετοιμάζω την τελευταία ανάρτηση για τη χρονιά που φεύγει. Κι ήταν μια χρονιά κατά την οποία δεν ήμουν τόσο συνεπής όσο ήθελα στην παρουσία μου εδώ. Είναι δύσκολο να κάνει κάποια-ος όλα όσα σχεδιάζει, με τους περιορισμένους χρόνους που έχουμε όλοι μας πια και κυρίως με όσα τραγικά βιώνουμε.

Κοιτώντας όμως πίσω, πρέπει να παραδεχτώ πως μου δίνει χαρά που κατάφερα να ολοκληρώσω αυτό το βιβλίο, για το οποίο θα σας μιλήσω παρακάτω, πως ήταν ωραίο που κυκλοφόρησε το πρώτο τραγούδι που γράψαμε με τον Παναγιώτη Λιανό κι ερμηνεύει η Μαίρη Αθανασίου κι υπέροχο που έπαιξα και συμμετέχω και με τόσους άλλους τρόπους, στην ταινία του Γιώργου Τριανταφύλλου (που μου έκανε την τιμή να διαβάσει αποσπάσματα στην παρουσίαση και τον Ευχαριστώ).

Δεν παραπονιέμαι επομένως σε καμία περίπτωση, απλώς ελπίζω να καταφέρω την επόμενη χρονιά να παρουσιάσω περισσότερα θέματα εδώ και να συμπληρώσω όσα έχω αναρτήσει ήδη. Με τιμά τόσο εξάλλου το ενδιαφέρον σας, τα προσωπικά σας μηνύματα και σχόλια και δεν θα ήθελα να σας απογοητεύσω. Γι’ αυτό και σταματάω νωρίς φέτος. ‘Οταν εσείς θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, θα έχω φύγει ήδη, αλλά στο μυαλό μου θα σχεδιάζω τις αναρτήσεις τις νέας χρονιάς. Χρειάζεται να παίρνουμε αποστάσεις που και που, πριν επιστρέψουμε κάπου. Θα επιστρέψω όμως και θα ‘χουμε τότε να πούμε πολλά.

Η ανάρτηση που τώρα διαβάζετε λοιπόν, αφορά κυρίως το νέο βιβλίο μου κι έχει τίτλο «Σκέψεις μετά…» επειδή αυτή τη φορά δεν έγραψα τίποτα όταν κυκλοφόρησε «Το ποτάμι στον καθρέφτη». Αναδημοσίευσα μόνο τα δελτία τύπου του εκδοτικού οίκου, στον οποίο πλέον βρίσκομαι κι είναι φυσικά η «Άνεμος εκδοτική«. Φαντάζομαι πως αρκετοί υποψιαστήκατε πως εκεί κατευθυνόμουν, όσο βλέπατε να δημοσιεύονται κείμενα μου στο «Άνεμος magazine«. Κι ήταν τα: «Με τι λέξεις άραγε, θα με βάλεις να παλέψω σήμερα;«, «No more glitter please«, «A dream«, «Φεύγα!» και «Hotels«, που μπορείτε να τα διαβάσετε κι εσείς, αν δεν το είχατε κάνει ως τώρα.

.

Πάνελ με Γιάννη

.

Τα βιβλία όπως τα ονειρευτήκαμε...” όπως λένε… είναι αυτά που εκδίδουν.Και μες σ’ αυτά να και το δικό μου. Ο Γιάννης λοιπόν όπως κι ο Νικόλας έκαναν όσα τους αναλογούσαν, για να εκδοθεί το βιβλίο και να φτάσει στα χέρια σας.  Για να δούμε τι μπορώ να σας πω εγώ τώρα, πέρα απ’ όσα έγραψα σ’ αυτό.

Αυτό που θυμάμαι λοιπόν είναι να έρχομαι απ’ το Ηράκλειο της Κρήτης στην Αθήνα, πριν πολλά… πολλά.. χρόνια για να δώσω τις τελικές εξετάσεις για το CELI 5 στα Ιταλικά, να παίρνω τον ηλεκτρικό και να γεννιούνται τότε στο μυαλό μου δυο ιστορίες. Όταν έφτασα στην Κηφισιά, στο ξενοδοχείο όπου διέμενα για να είμαι κοντά στο εξεταστικό κέντρο, αντί να διαβάσω, άρχισα να γράφω. Πρώτα το “Ομόνοια-Κηφισιά” κι αμέσως μετά το “Hotel des Rouges”. Μπορεί να μην το πήρα τελικά το δίπλωμα, όπως ίσως υποψιαστήκατε, αλλά μου έμειναν αυτές οι ιστορίες και με συγκινεί να τις βλέπω τυπωμένες πια.

Στην Κρήτη, στο Ηράκλειο, γράφτηκαν κι άλλες, όπως το “Για μια παράσταση”, το “Χωρίς τύψεις” και το “Το ποτάμι στον καθρέφτη”. Τις είχα μαζί μου όμως και στη Θεσσαλονίκη, όσο σπούδαζα εκεί κι έκανα μικροπροσθήκες. Μία εξ’ αυτών πάλι, η τελευταία ιστορία, αφορά τη Σάμο. Γενέθλιος τόπος βλέπετε κι οι μνήμες ζωντανές… Αλλά τελικά επιστρέφοντας πλέον στην Αθήνα ήταν που τις διόρθωσα όλες ..τόσο όσο, ίσα για να μπορέσω να τις εντάξω στο βιβλίο.

Τόνισα το τόσο όσο… επειδή έχει σημασία. Δεν ήθελα διορθώνοντας ξανά και ξανά αυτές τις ιστορίες, να επικρατήσει η πείρα επί της αθωότητας. Είναι αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδρομής και μ’ ενδιαφέρει να μπορώ εγώ τουλάχιστον να βλέπω κάποια «σημάδια» πάνω τους. Εξάλλου όπως λένε κάποιοι και μάλλον έχουν δίκιο, οι πολλές διορθώσεις είναι ένα είδος λογοκρισίας προς τον ίδιο τον εαυτό μας κι εγώ προτιμώ να γράφω και να λέω  πάντα τα πράγματα με τ’ όνομά τους.

Τι ήθελα να κάνω λοιπόν μ’ αυτές τις ιστορίες; Πέρα απ’ το να περισώσω κάποιες μνήμες και πέρα απ’ τα μηνύματα που περνάει προφανώς η κάθε μία απ’ αυτές, τις διάλεξα και τις ξεχώρισα από άλλες που έμειναν στα συρτάτια μου επειδή είναι διαφορετικές μεταξύ τους σε ύφος και περιεχόμενο. Όπως περίπου δηλαδή είμαστε κι εμείς, ανάλογα με το σε ποια στιγμή της ζωής μας μας συναντά ο καθένας και ποιος είναι αυτός που βρίσκεται απέναντί μας.

Είναι αληθινές; θ’ αναρωτιέστε ίσως τώρα κάποιοι… Πάντα λοιπόν κάπως γίνεται κι η αλήθεια παρεισφρύει σ’ ότι γράφουμε. Κι όχι, δεν είναι μόνο δουλειά του ασυνειδήτου. Μερικές φορές εμείς την αφήνουμε εμπρόθετα να παρεισφρύσει, άλλες πάλι νομίζουμε πως την καμουφλάρουμε, αλλά φευ.. Έτσι έγινε λοιπόν και μ’ αυτές τις ιστορίες. ΄Όλες τους κουβαλούν αλήθειες κι ας ειναι προϊόν φαντασίας η πλοκή τους. Υπάρχουν σ’ αυτές λεπτομέρειες που είναι αληθινές. Αφορούν κυρίως όμως γεγονότα που θα μπορούσαν να έχουν γίνει έτσι… Κι αυτό τους δίνει γνησιότητα

Ξέρω πως η κάθε μία κι ο καθένας σας, διαφορετικά θα τις διαβάσει και ανάλογα με τα βιώματά του, θα ταυτιστεί με κάποιες και μ’ άλλες όχι, επειδή έτσι γίνεται συνήθως. Οι λέξεις μας συγκινούν όταν αγγίζουν κάτι βαθύ μέσα μας, όταν κάνουν την καρδιά μας να χτυπά, το νου μας να ταξιδεύει…

Πριν εκδοθεί το βιβλίο, ευτύχησα να μάθω πόσο αγαπήσατε κάποιες απ’ τις αυτές κι αυτό με κάνει πολύ περήφανη πραγματικά. Τώρα πλέον ανυπομονώ να δω τι θα πείτε και για τις άλλες.

.

12360343_1134428083248924_8507234292554858500_n

 

.

Η Εύα Στάμου πάντως, Διδάκτωρ Ψυχολογίας και συγγραφέας πέντε εξαιρετικών βιβλίων, που αποδέχτηκε ευγενικά, με μεγάλη προθυμία μάλιστα, την πρόσκληση της «Άνεμος εκδοτική» να μιλήσει στην παρουσίαση και θερμά την Ευχαριστώ γι’ αυτό, κατέθεσε ήδη τις σκέψεις της για το βιβλίο εδώ και μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενό της, ενώ εγώ διαλέγω μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Το νέο βιβλίο της Αικατερίνης Τεμπέλη είναι μία συλλογή διηγημάτων για την αξία της ζωής και την ουσία του θανάτου. Οι ιστορίες της συλλογής πραγματεύονται τα θέματα του πένθους, της οδύνης που προκαλεί η απώλεια, του φόβου μπροστά στο άγνωστο, της αγάπης που δεν εξαντλείται με το φυσικό τέλος του αγαπημένου προσώπου, την προσδοκία για μεταθανάτια ζωή. Πραγματεύεται τέλος με γλώσσα ποιητική και συμβολική, την αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος μέσα από εμπειρίες υπαρκτές, αλλά και από φαντασιακές αντανακλάσεις μιας ψυχικής πραγματικότητας (…)

Αυτή η επώδυνη διχοτόμηση, και η συνακόλουθη αγωνία του ανθρώπου να συμβιβάσει το σώμα με το πνεύμα, να συνδυάσει την αγάπη για τη ζωή και την ικανοποίηση που πηγάζει αποκλειστικά από τις αισθήσεις με τη αναπόφευκτη έλευση του θανάτου, αναδεικνύεται μέσα από τις ιστορίες του βιβλίου της Αικατερίνης Τεμπέλη.

Σε κάποιες από αυτές, όπως στην ομώνυμη του βιβλίου η αφηγήτρια μοιάζει να βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης, ενώ σε κάποιες άλλες, όπως στην ιστορία «Ομόνοια-Κηφισιά» και στο διήγημα «Μικρές αλλαγές Σχεδίου», ο πόνος της απώλειας και η θλίψη μιας καθημερινότητας τραυματικής, μοιάζει να διαπερνούν τις σελίδες του βιβλίου και να διαποτίζουν την σκέψη του αναγνώστη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το διήγημα «Η Μνησικακία (Δεν είναι γένους θηλυκού)», μία ιστορία μαύρου χιούμορ και μυστηρίου, όπου κυριαρχούν οι έξυπνες ανατροπές των στερεότυπων καλό-κακό, αθωότητα-ενοχή. Οι ανατροπές είναι παρούσες και στο διήγημα με τον τίτλο ‘Χορεύουμε;’ όπου ο αισθησιασμός συναντά την περιπέτεια δημιουργώντας μια πλοκή με ιδιαίτερη γοητεία που ξετυλίγεται κινηματογραφικά. Τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος ακυρώνονται καθώς τα σχέδια των πρωταγωνιστών ανατρέπονται από τον χορό των συναισθημάτων«.

.

10653990_10153302194294646_153224608_n

.

Ο Αντώνης Τσόκος, ο αγαπημένος μου φίλος και τόσο σπουδαίος νέος Ποιητής, είπε εξίσου πολλά και υπέροχα πράγματα και  κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ την ομιλία του, είναι αυτά:

«Αν ψάξει κάποιος την Κατερίνα, το σίγουρο είναι πως δεν θα την βρει στα εξώφυλλα των βιβλίων της αλλά στις μέσα σελίδες. Να μεθά με το αλκοόλ που αναδύει η ανάσα της συν-επιβάτισσάς της σ’ ένα δρομολόγιο Ομόνοια – Κηφισιά. Να ακυρώνει δύο εισιτήρια. Ένα για εκείνη κι ένα για τον σκοτωμένο φίλο της. Φέρνοντας την αγάπη προ των ευθυνών της (…)

Στο διήγημα «Για μια παράσταση», ο ανθρωπάκος ζει στο μικρόκοσμό του. Γνωρίζοντας πως έξω από αυτόν η μνήμη θερίζει. Ώσπου, αποφασίζει να αφήσει για ένα βράδυ τη σιγουριά της ρουτίνας του. Όπου πηγαίνει, ο κόσμος ερημώνει. Ερημώνει άβολα. Αποδεικνύοντας πόσο δύσκολες είναι οι καθημερινές συναλλαγές. Κάθε είδους. Αλλά κυρίως οι συναλλαγές συναισθημάτων.


Άγνωστοι μπαίνουν στη ζωή μας. Αφήνουν μια πληγή. Κλέβουν ένα πλευρό, (όπως χαρακτηριστικά λέει η Κατερίνα στο διήγημα «Συναλλαγές εκπεσόντων «) και φεύγουν.

Οι ήρωες των διηγημάτων του βιβλίου είναι στο σύνολό τους καθημερινοί άνθρωποι. Άνθρωποι που ζουν ανάμεσά μας. Που όμως, τις περισσότερες φορές, δεν ζούμε εμείς ανάμεσά τους. Γιατί έχουν χάσει τη γιορτινή πλευρά τους. Γιατί η δική τους σκοτεινιά δεν προσθέτει λάμψη στην κακοφωτισμένη ζωή μας«.

Έγραψε κι είπε κι άλλα τιμητικά ο Αντώνης, αλλά εγώ τον Ευχαριστώ περισσότερο επειδή ήταν εκεί.

Κι είστε κι εσείς, άνθρωποι από διάφορα μέρη της Ελλάδας, που ήδη μου γράψατε τις σκέψεις σας για «Το ποτάμι στον καθρέφτη» κι άλλοι που μ’ εκτιμάτε τόσο και με στηρίζετε σε κάθε βήμα, που ακόμη και το πιο μεγάλο Ευχαριστώ μου, δεν μπορεί να εκφράσει και να συμπεριλάβει, όσα με κάνατε να αισθανθώ. Θα αναφέρω ονομαστικά με εντελώς τυχαία σειρά όμως μερικούς και μερικές από ΄σας, επειδή είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω κι αν κάποια-ον ξέχασα, θα επανέλθω αργότερα, συμπληρώνοντας την αναφορά μου.

Ευχαριστώ λοιπόν ολόψυχα την Καίτη Διγαλάκη, την Κατερίνα Τεμπέλη, την Μένη Τεμπέλη, την Άννα Ψαρά, τον Βασίλη Ψαρά, την Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου, τον Αντώνη Τσόκο, το Γιώργο Τριανταφύλλου, την Καίτη Γρυδάκη, την Βάσια Αραμπατζή, τον Σάββα Γεωργιάδη, τον Γιάννη Κατσαρη, την Ευανθία Σακελλάρη, τον Γιώργο Τσιτούρα, τον Γιώργο Κωνσταντινίδη, τον Χρήστο Φραγκιουδάκη, τον Sot Winston, τον Θοδωρή Μεσσαριτάκη, τη Δήμητρα Παπαγεωργίου, τον Γιώργο Συριανό, τον Eustacchio Palladino, τον Γιάννη Καραγεώργο, την Μαίρη Αθανασίου, την Ειρήνη Χατζή, την Μαρίνα Σπανάκη, την Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, την Άννα Κοκκινάκη, τον Χρυσόστομο Σταύρου, την Μαρία Σανδαλή, τη Λίτσα Τρικιριώτου, τον Σταύρο Γκουγκουσκίδη, την Άννα Παρίσση, την Ανθή Θεοχάρη, την Σοφία Χαριτάκη, την Αφροδίτη Διονυσοπούλου, την Κατερίνα Γιαννάκου, τον Raphael Dovelo, τη Σοφία Νέντου, τη Σίνη Θάνου, τη Μαρία Μάρκου, τον Σωτήρη Τοκαλατζίδη, τον Γιάννη Ευσταθίου, την Ιωάννα Μωραϊτου, την Ιωάννα Κουτσουρελάκη, την Κυριακούλα Σπηλιοπούλου, την Μαίρη Βλαχάκη, τον Πάντη Κούση, τον Γιώργο Συριανό, την Πίτσα Χαραλαμπίδου και τους συγγραφείς: Χριστίνα Αυγερινού, Νίκο Καραγεώργο,  Μαρία Λιάσκα, Κώστα Βασιλάκο και Θεόδωρο Πάλλα.

Οι ομιλίες δεν είναι το δυνατό μου σημείο κι αυτή τη φορά συνέβη το εξής παράδοξο: ενώ αυτό είναι το τρίτο μου βιβλίο, πρώτη φορά έκανα παρουσίαση. Έτρεμαν τα χέρια μου λοιπόν, τα χαρτιά μου, η καρδιά μου. Συγκινήθηκα επειδή εκεί ήταν αγαπημένοι μου άνθρωποι απ’ την Κρήτη, μια συμμαθήτριά μου απ’ τη Σάμο, μια οικογένεια που αισθάνομαι δική μου (αυτή του Αντώνη Τσόκου, δηλαδή οι γονείς του που λατρεύω με την αδερφή του), οι φίλοι και φίλες μου κι άλλοι άνθρωποι που δεν τους περίμενα και μου ‘δωσε χαρά η παρουσία τους.

Όταν τελείωσα, μια κοπέλα, η Βερόνικα, που δεν με γνωρίζει προσωπικά, ήρθε και μου είπε δυο λόγια κι ένιωσα πως καλά πήγαν όλα λοιπόν και την Ευχαριστώ γι’ αυτό. Ο μαγικός τρόπος με τον οποίο σμίγουν άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι κι αφήνουν τα ίχνη της παρουσίας τους ο ένας στον άλλο, δεν εξηγείται, αλλά είναι τόσο όμορφος. Συμβαίνει και στο Facebook αυτό και το λέω με πάσα ειλικρίνεια. Υπάρχουν τόσο ζεστοί άνθρωποι εκεί, με τους οποίους δεν γνωριζόμαστε, αλλά μου γράφουν δυο λόγια και καταλαβαινόμαστε βαθιά. Οι χιλιομετρικές αποστάσεις μπορεί να μην μηδενίστηκαν τη βραδιά της παρουσίασης, θάλασσες, βουνά, σύνορα μας χώριζαν τυπικά και δε μπορούσαν να είναι κοντά μου όπως ήθελαν, αλλά ήταν σαν να βρισκόταν εκεί. Εγώ τουλάχιστον έτσι ένιωσα. Κι εκεί ήταν νοερά κι οι μικρές μου ξαδέρφες απ’ τη Σάμο, η Κατερίνα κι η Μένη κι άλλοι άνθρωποι που ακόμη και αν δεν βρίσκονται πια σ’ αυτό τον κόσμο, ζουν στην ψυχή και στο μυαλό μας.

 

Ωρα να ολοκληρώσω όμως την ανάρτηση. Πολλά έγραψα. Όσες κι όσοι εξάλλου θέλετε να μάθετε κι άλλα για το βιβλίο, να δείτε περισσότερες φωτογραφίες που τράβηξε εκείνη τη βραδιά η Βάσω Σταθούλη,  να στείλετε τις δικές σας κι έχετε λογαριασμό στο FB, εδώ θα βρείτε τη σχετική σελίδα.

Με τη σειρά μου τέλος, επέλεξα, με τα λόγια περίπου που έκλεισα την ομιλία μου όταν παρουσιάστηκε στο «Loukoumi bar» στις 17 Δεκεμβρίου το βιβλίο, να κλείσω σήμερα και την τελευταία ανάρτηση της χρονιάς που φεύγει:

Εν κατακλείδι αυτό που θέλω να ευχηθώ για όλους μας, είναι να νιώθουμε καλά μ’ ό,τι αντικρίζουμε στον καθρέφτη μας στο τέλος της μέρας, όταν είμαστε μόνοι. Γιατί μόνο τότε θα μπορέσουμε να συμπράξουμε με άλλους και αν δεν μάθουμε να δρούμε μαζί, αν κλειστούμε στο μικρόκοσμό μας και πιστέψουμε στην απατηλά περιορισμένη μας πραγματικότητα σαν άλλοι κάτοικοι της Πλατωνικής σπηλιάς, κινδυνεύουμε όχι μόνο να μη ζήσουμε, αλλά να μη μπορέσουμε και ποτέ να παλέψουμε για την Ιδανική μας Πολιτεία… Να μην μπορέσουμε ποτέ ν’ αλλάξουμε αυτό τον κόσμο. Μερικοί νομίζουν πως απαιτούνται παρεμβάσεις τεράστιας κλίμακας, παγκόσμια, για να γίνει κάτι τέτοιο. Κι έτσι δε δρουν ποτέ προς αυτή την κατεύθυνση. Εγώ πάλι πιστεύω πως μετράει και τη ζωή ενός ανθρώπου να προσπαθήσει κανείς ν’ αλλάξεις. Δεν είναι λίγο.

Κι οφείλουμε να γίνουμε η φωνή όσων δεν μπορούν να αρθρώσουν αιτήματα. Και ξέρω ανθρώπους που το έκαναν, όπως ο Αχιλλέας Βασιλικόπουλος, που τόσο πάλεψε για να μην περικοπούν οι συντάξεις των ψυχικά πασχόντων. Τέτοιοι Άνθρωποι είναι οι δικοί μου Ήρωες. Οι εθελοντές που δουλεύουν στα απανταχού  Κοινωνικά Ιατρεία, οι απλοί Άνθρωποι στη Σάμο και τα άλλα νησιά που βοηθούν καθημερινά τους Σύρους πρόσφυγες, όσοι γενικά νοιάζονται, όσοι κατεβαίνουν στο δρόμο. Εκεί που γίνονται οι ουσιαστικές ζυμώσεις και το «εγώ» φτάνει στο «εμείς». Έτσι αλλάζει ο κόσμος… Και κουβαλάω πάντα αυτή την πίστη μέσα μου ή αυτή την ωραία τρέλα αν θέλετε κι εναποθέτω τις ελπίδες μου στις απανταχού συλλογικότητες… Στην εξαιρετικά σκληρή χρονιά που φεύγει, Άνθρωποι όπως τα παιδιά της Κατάληψης «Παπουτσάδικο», οργάνωσαν σημαντικές δράσεις για τους ψυχικά πάσχοντες και με συγκίνησαν πολύ, γιατί σ’ αυτά τα ..θαύματα πιστεύω… Κι εύχομαι, εύχομαι την ίδια τρέλα, την ίδια πίστη πως ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει, να ‘χετε κι εσείς!

 

 

Να είστε καλά. Σας ευχαριστώ…

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Δεκέμβριος 22, 2015.

4 Σχόλια to “«Το ποτάμι στον καθρέφτη» -Σκέψεις μετά…”

  1. […] που μπορεί να μην βλέπετε εδώ τα ονόματά σας ( σ’ αυτή την ανάρτηση ωστόσο, ελπίζω να μην ξέχασα καμία και […]

  2. […] που μπορεί να μην βλέπετε εδώ τα ονόματά σας (σ’ αυτή την ανάρτηση ωστόσο, ελπίζω να μην ξέχασα καμία και […]

  3. […] που μπορεί να μην βλέπετε εδώ τα ονόματά σας (σ’ αυτή την ανάρτηση ωστόσο, ελπίζω να μην ξέχασα καμία και […]

  4. […] αρχικά στο Aikaterini Tempeli: . Οι λόγοι που με οδήγησαν στο να γράφω είναι πολλοί. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: