Εκδήλωση-Συζήτηση: ΛΕΡΟΣ, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ -Στις 13/2/2016 στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, στο Θησείο

.

leros 25

.

ΛΕΡΟΣ, 25 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Από το ξεπέρασμα του ψυχιατρικού εγκλεισμού στην ίδρυση νέου στρατοπέδου συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες

.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016, 10 πμ, στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΛ), Ερμού 134, Θησείο.

.

Εχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που ξεκίνησε η παρέμβαση για τον ριζικό μετασχηματισμό και την Αποϊδρυματοποίηση του ψυχιατρείου της Λέρου, ενός χώρου που έχει μείνει στην συλλογική ιστορική μνήμη ως η ορατή ενσάρκωση της εγγενούς βαρβαρότητας της κυρίαρχης ψυχιατρικής, η οποία, στη διαχρονική της συνέργια με τις εκάστοτε επίσημες κρατικές πολιτικές, εξακολουθεί, και μετά την εμπειρία της Λέρου, να λειτουργεί ως μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου, ακύρωσης της υποκειμενικότητας, καταστρατήγησης των δικαιωμάτων και εξανδραποδισμού των ατόμων με «προβλήματα ψυχικής υγείας».

.

Οι χώροι αυτοί, που χρησιμοποιήθηκαν στην πρόσφατη, μεταπολεμική ιστορία για τον διαδοχικό εγκλεισμό διαφόρων ομάδων ανεπιθύμητων στην κυρίαρχη κοινωνική τάξη και εξουσία (ανταρτόπαιδες προς «εθνικήν αναμόρφωσιν», ψυχικά ασθενείς, πολιτικοί εξόριστοι στη διάρκεια της χούντας), ετοιμάζονται τώρα για τον εγκλεισμό προσφύγων και μεταναστών, όλων αυτών, των όλο και περισσότερων που, αν διασωθούν από τον υγρό τάφο του Αιγαίου (και την βίαιη απώθηση που προωθείται ως η επίσημη «πρώτη υποδοχή»), θα βρεθούν έγκλειστοι εκεί προκειμένου, σε εκτέλεση των εντολών της ΕΕ, να επαναπροωθηθούν με τη βία στην χώρα προέλευσης.

.

.

Ετσι, το ζήτημα της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» (που ποτέ δεν έγινε), σε μια περίοδο πρωτοφανούς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης όπως η σημερινή, όπου το κυρίαρχο ψυχιατρικό παράδειγμα αποχτά τις πιο κατασταλτικές και βάρβαρες μορφές του, έρχεται στο προσκήνιο σε συγχρονικότητα με την βάρβαρη και δολοφονική μεταχείριση των «άλλων» απόβλητων του κυρίαρχου συστήματος, των εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών που ακριβώς οι διεθνείς πολιτικές (οικονομική εκμετάλλευση, στρατιωτικές επεμβάσεις κλπ) του συστήματος αυτού δημιούργησαν.

.

Σε συνέχεια της συζήτησης «Λέρος, 25 χρόνια μετά», που άνοιξε στην ίδια την Λέρο, στην τριήμερη συνάντηση του περασμένου Ιουνίου, καλούμε όλους και όλες, που είναι σε αναζήτηση διαδρομών πέρα από την κυρίαρχη ψυχιατρική, που επιθυμούν να παλέψουν για «πόρτες ανοιχτές», στην επικοινωνία, στον ισότιμο διάλογο, στην λειτουργία των υπηρεσιών (χωρίς, δηλαδή, μηχανικές καθηλώσεις και απομονώσεις) και με πλήρη σεβασμό των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς, επίσης, και ενάντια στις εξοντωτικές πολιτικές της «Ευρώπης φρούριο», για μια πολιτική «ανοιχτών συνόρων», που, ενάντια σε κάθε μορφής ρατσισμό, πραγματικά υποδέχεται, φιλοξενεί, στηρίζει και δεν εγκλείει σε «κέντρα κράτησης» (hotspot/στρατόπεδα συγκέντρωσης) πρόσφυγες και μετανάστες, να πάρουν μέρος και να συνεισφέρουν στην εκδήλωση-συζήτηση της 13/2/16 και στην συγκρότηση δράσεων αντίστασης ενάντια σε κάθε μορφή εγκλεισμού, αποκλεισμού και βάρβαρης αντιμετώπισης ψυχικά πάσχοντα, μετανάστη, πρόσφυγα.

.

Πρόγραμμα

.

10.00 : Προσέλευση

10.15 : Προβολή βίντεο

11.00 : Εναρξη εργασιών

Η εμπειρία της Αποϊδρυματοποίησης στο ΚΘΛέρου.

Πώς αυτό που παρουσιαζόταν ως αδύνατο έγινε δυνατό.

Συντονισμός : Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου

Εικόνες από την ιστορία του στρατοπεδικού εγκλεισμού στη Λέρο.

-Μαρία Κακογιάννη : Το ξεκίνημα μιας πορείας μετασχηματισμού μέσα από την καθημερινότητα της πράξης.

Σκέψεις και εμπειρίες από την συμμετοχή στην ομάδα εθελοντών Θεσσαλονίκης».

Μαρία Γιαννοπούλου : «Η γλώσσα της  αλλαγής».

Χρύσα Κραββαρίτη : «Από την σιωπή του ασύλου στην συνάντηση με την ‘καλή,

μεγάλη μουσική’ «.

Λάμπρος Γιώτης : «Η ομάδα θεάτρου ως μοχλός της Αποιδρυματοποίησης».

-Γιώργος Ευθυμίου : «Η εμπειρία της παρέμβασης της εθελοντικής ομάδας φοιτητών του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ, τον Ιούλιο 1999 και 2000, στο ΚΘ Λέρου».
Κώστας Μπαϊρακτάρης : «ΜΚΟ και κερδοσκοπικός ανθρωπισμός».

Συζήτηση

.

Προβολή βίντεο

.

13.45 : Διάλειμμα

14.30 : Πρόσφυγες και μετανάστες: οι απόβλητοι της νέας εποχής.

Ζωές ανάμεσα στον υγρό τάφο του Αιγαίου και τον στρατοπεδικό εγκλεισμό.

Συντονισμός : Λυκούργος Καρατζαφέρης

Δώρα Κουτσανέλλου :»Πώς η κεντρική και η τοπική εξουσία ακυρώνει τη δουλειά των αλληλέγγυων με την δημιουργία hotspot/στρατοπέδου συγκέντρωσης στη Λέρο».

-Δέποινα Κωστοπούλου : «Πρόσφυγες και τραύμα: από τη βία του πολέμου στη βία του εγκλεισμού».

-Ατομικές ιστορίες και διαδρομές μετανάστευσης και προσφυγιάς: Ριάντ, Μωχάμετ, Φατίμα, Τζελάλ, Νταβίντ.

-Ελισάβετ Αντάπαση: «Αυτοοργάνωση και αλληλεγγύη : ένα κοινωνικό πείραμα στη Νοταρά 26». : -Χρύσα Κουκουτού :«Η κινηματική δράση για τους πρόσφυγες/μετανάστες σε μια αυτοδιαχειριζόμενη /αλληλέγγυα δομή φιλοξενίας. Διλήμματα και προκλήσεις».

Συζήτηση

 

Κλείσιμο : Κατερίνα Μάτσα

.

.

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

Advertisements

Η κατάθλιψη μου: μια σύγχρονη Άρπυια – Κείμενο του Δημήτρη Παπασταμάτη

.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΟΥ: MΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΠΥΙΑ

.

Ταπείνωση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί.
Η διάθεση μου είναι Νέμεσις για ότι με οδήγησε εδώ.
Εδώ που κυριαρχεί η φθορά του χρόνου, η παράλυση των αισθημάτων, η αδιαφορία για το απρόοπτο, η αδυναμία να ταξιδέψω στο φαντασιακό, η στέρηση της δημιουργίας, η αχαλίνωτη επιθυμία για λύτρωση μέσα από τον θάνατο.
Αδυνατώ πλέον να ασχοληθώ με τις ενδιαφέρουσες πλευρές της ζωής, ουσιαστικά εξαρτημένος από την προσωπική μου άρπυια οδηγούμαι στην αυτοαπομόνωση και στον δηκτικό αυτοσαρκασμό του δικού μου εγώ.
Χωρίς προοπτική ανήκω ήδη στην λίστα των νεκρών.
Αυτό που παραμένει ακόμα ανέπαφο είναι η αγάπη για την μουσική και την ποίηση.
Η <<αρρώστια >> αυτή ανεξάρτητα και πέρα από τα οιαδήποτε κοινωνικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά της είναι μια αόρατη και διαρκής απειλή. Ίσως η μεγαλύτερη απειλή στις μέρες μας όπου κυριαρχούν ασύδοτες οι δυνάμεις της αγοράς.
Η <<αρρώστια>> αυτή ερρύη τα φαύλα βιωματικά όμως είναι πραγματική.
Καθιστά το υποκείμενο κοινωνικά ανενεργό μειώνοντας δραματικά την αυτενέργεια και το οριοθετεί έξω από το πολιτικό πράττειν. Στα βαθιά δηλαδή νερά της απόγνωσης, της εξαθλίωσης των διαψεύσεων της μη κανονικότητας και των άδικων ενοχών.
Στην διάρκεια της ζωής μου διάβασα πολλά βιβλία, ασπάσθηκα βραχίονες επαναστατικές ιδεολογίες, απόψεις φιλοσοφικού και κοινωνικού στοχασμού, εν ολίγοις δημιουργούσα ένα οπλοστάσιο ικανό να με αποτρέπει από κακοτοπιές σαν και τούτη εδώ που βιώνω τώρα, ζούσα κάνοντας εύκολες συνεπαγωγές ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Δυστυχώς όμως η ύπουλη τούτη <<αρρώστια >> με το τεράστιο μέγεθος της ως χυδαίο έκτρωμα με έχει κατακτήσει συνάμα με έχει καταβάλλει και με την οποία είναι αδύνατον να συνεννοηθώ μέσω της φαρμακευτικής αγωγής.
Περίτρανα μου επισημαίνει ότι οι <<καταραμένοι >> ποιητές έχουν πλέον πεθάνει. Μαζί με αυτούς και εγώ.
Κάποιοι μιλάνε ή ακόμα την παρομοιάζουν σαν ένα <<ταξίδι >> που πρέπει να δεις και τις θετικές του πλευρές. Εγώ αισθάνομαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτήν την μυθοπλασία.
Διαβάζω με πόνο τα νεκρά γράμματα που απαρτίζουν την λέξη ζωή προτού παραδώσω το σώμα μου στην φωτιά του θανάτου, ενός θανάτου απαλλαγμένου από τα επικά χαρακτηριστικά της τρέλας του Αίαντα.
Θυμάμαι πριν από έξι μήνες όταν για πρώτη φορά με κατέλαβε αυτό το πρωτόγνωρο <<συναίσθημα >> δεν είχα νοιώσει στο παρελθόν παρά στιγμές ανώδυνης θλίψης.
Εκείνη την χρονική στιγμή η άρπυια αυτή άρχισε να με ακουμπάει στην αρχή ελαφρά να με σκουντάει στην συνέχεια με αναίδεια και θρασύτητα.
Τότε ερμήνευα αυτήν την κατάσταση ως μια απελπισία ενός ανθρώπου που τυγχάνει να είναι εραστής της ποίησης, και του έρωτα.
Παρομοιάζοντας την σχέση αυτή ως ενδεδειγμένο φάρμακο θεραπείας τρεφόμενος ουσιαστικά από αυτό και μέσα από την συνομιλία των στίχων να καταπολεμήσω τούτην την θλίψη. Αυτό που κέρδισα ήταν να παρασύρομαι ακάθεκτα κυριολεκτικά αποσβολωμένος στην άκρη της πραγματικότητας στην μαύρη άβυσσο που κυριαρχεί η προσωπική μου άρπυια με την καταστροφική μνησικακία και την φτηνή κακεντρέχεια της.
Επίπονες εμμονές, συνειρμικές ιδέες αυτοαπαξίωσης με καθοδηγούν σε μια καθηλωτική μοναχικότητα κλεισίματος όχι μόνο στον περιβάλλοντα χώρο αλλά καταδικάζουν και την ίδια την ψυχή στην σιωπή, μόνος να ατενίζω το θορυβώδες κενό της ύπαρξης.
Η μοναξιά αυτή όμως ποτέ δεν έρχεται μόνη της συνήθως συνοδεύεται από έναν απροσδιόριστο φόβο.
Ένα φοβικό σύνδρομο κατά τους ειδικούς.
Κατ εμένα όμως ως άθλια εγκατάλειψη της επιθυμίας για την ζωή, αδυναμία μετατροπής των συναισθημάτων της αυτοκαταστροφικής επιθετικότητας σε δημιουργική δραστηριότητα.
Αυτό βιώνω στον χώρο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου και αισθάνομαι διπλά ένοχος για αυτό ανακαλύπτω σε τούτον τον <<κοινωνικό >> χώρο την εγκατάλειψη, την μοναξιά και ειδικά την απόλυτη φτώχεια που βιώνουν ανθρώπινα πλάσματα ενός κατώτερου θεού, που ζουν μιαν άδικη πολλαπλή περιθωριοποίηση και απομόνωση, και προσπαθούν αγωνιωδώς να αντιμετωπίσουν της δυσχέρειες επιβίωσης τους.
Εδώ ως κοινοτισμός συμβιώνουν η πολυσυλλεκτικότητα και η πολυπολιτισμικότητα της τρέλας.
Φανταστείτε την εικόνα ενός ανθρώπου που σκυθρωπός αναπολεί, νοιώθει αιχμάλωτος στην λύπη εξαρτημένος από τούτη την άρπυια να του συντρίβει την γενναιοδωρία να αποκλείει κάθε ελπίδα για ψυχική και πνευματική γαλήνη αργά αλλά σταθερά να τον οδηγεί σε μαρασμό ψυχής να του κατατρώει κάθε διάθεση να αγωνιστεί και να απελευθερωθεί από αυτήν.
Παράλληλα όμως ως προσωπικότητα σε καθοδική πορεία συνεχίζω να έχω εμπιστοσύνη και πίστη στις επιστημονικές αρχές εμπιστοσύνη που ουδέποτε χλευάστηκε η απαξιώθηκε από την μάχη που εκείνοι καθορίζουν για τον οριστικό φόνο της άρπυιας μου, στωικά αποδεχόμενος την ορθότητα της πράξης και θεραπευτικής μεθοδολογίας και συνειδητά απαξιώνοντας εκείνους τους αδαείς που την αμφισβητούν.
Με το απόλυτα ορθολογικό επιχείρημα ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από κάποια επιτεύγματα και απογοητεύσεις. Το προσωπικό μου αντεπιχείρημα σε αυτό είναι η θλιβερή ανακάλυψη ότι όσα έζησα ή νόμισα πως έζησα ως ζωή ήταν ένα βιωμένο ετοιμόρροπο που τώρα στέκει μπροστά μου ως βιωμένο ερείπιο.
Μέσα από τούτον τον μονόλογο επισύρομαι σε μια πορεία ηθελημένης φυγής, μιας και νοιώθω ότι έχουν πλέον εξαντληθεί οι λόγοι που θα με κρατούσαν στέρεα στην ζωή.
Δεν νοιώθω πλέον δεμένος με την απολαυστική πλευρά της ζωής, με την δημιουργία με την ηδονή με τον έρωτα.
Γνωρίζω ότι θα βιώσω την πορεία προς τον θάνατο αλλά όχι τον ίδιο. Ελπίζω τότε ότι η υπόθεση του θανάτου μου να γίνει υπόθεση και όλων εκείνων που συνέργησαν σε αυτό η σκέψη τούτη είναι άκρως παρηγορητική.
Αντιστρέφοντας τα λόγια του Τόμας Μαν λέω ότι θα χαρίσω στον θάνατο την κυριαρχία πάνω στις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*
2/12/11-ΠΨΚΑ

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

**Το κείμενο αυτό μου το εμπιστεύτηκε ο ίδιος και μου έδωσε την άδεια του να το δημοσιεύσω. Μόνο να τον Ευχαριστήσω μπορώ.

.

.

.

.

.

Είναι οι ειδικοί – Δημήτρης Παπασταμάτης

.

The Maze (1953) William Kurelek

.

ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ

.

Εδώ πέρα
βιώνουν την ζωή
άνθρωποι της εγκατάλειψης ….
Την γιατρειά περιμένουν
παραδομένοι στην γνώση
αμαχητί……..
Εκείνοι ελέγχουν
βήμα προς βήμα
κόκκο τον κόκκο
συμπεριφορές
την σκέψη, την ζωή……
Είναι οι ειδικοί
εντεταλμένοι την τρέλα
να ελέγξουν…….
συσχετίζουν, παγιώνουν
ονομάζουν, εφαρμόζουν…..
Είναι οι ειδικοί…..
Με σπινθηροβόλο βλέμμα
που η <<γνώση >> τους παρέχει
Ανακρίνουν με βλέμμα
και λόγο τους <<ανθρώπους >>
πως περπατούν
πως κοιτάζουν
πως αγαπούν…..
Την ιδιαιτερότητα με ευκολία
Τρέλα ονομάζουν…….
Ξέρουν ότι το σύνολο
δεν είναι ομοιογενές……
Εδώ οι άνθρωποι
δεν έχουν όνομα
είναι αριθμοί…….
ταμπέλες απόλυτα
διαχωρισμένες……
Άνθρωποι <<ασθενείς >>
διασχίζουν τα μισόφωτα
μυστικοπαθείς σκιές
ρευστές οντότητες
με συστολή
τονίζουν ως υλικό
τιμές εχεμύθειας.
Εδώ η τρέλα
συδαυλίζει, καιροφυλακτεί
σε ελικοειδής διαδρομές……
που αποκλίνουν
από τον άξονα της <<λογικής>>
παράγουν σπινθήρες
εξέγερσης …….
με ήχους του Βάγκνερ.
Το αδιάφορο περπάτημα
στο πουθενά
μαζί με τα χάπια
χαρίζεται αφειδώς
ως αφορμή
όχι ως αίτιο…..
Εδώ αυτοί βαδίζουν
σκεφτικοί, ονειρεύονται
την επιφάνεια μιας πορφύρας……
Οι λέξεις εδώ θυμίζουν
ταξίδια έξω από το σώμα
ανάμεσα στα αγεφύρωτα
κενά των σωμάτων….
Και όταν παρέλθει ο χρόνος
της αναχώρησης
από τον κήπο με τα τρελλόφωτα
βαριεστημένοι θα βαδίζουν
κυκλικά στον κόσμο
των κανονικών……
Αναχωρώντας εκεί θα αφήσεις
ραγισμένα
κομμάτια του ευατού σου
σε ένα τόπο ενεργού βίας
που οι κρίνοντες δεν κρίνονται.
Εδώ θα λήξει και το δικό σου
ταξίδι.
Αγχωμένος στην αναμονή
να μείνεις ζωντανός
όσο η χημεία στο επιτρέπει….

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*

28-03-12

.

.

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

Διάβασα το ποίημα του, του το ζήτησα κι είχε την ευγένεια να μου το παραχωρήσει για δημοσίευση. Τον Ευχαριστώ θερμά.

.

.

.

.

.

Για να μάθω να ‘μαι εγώ…

.

.

Αυτός λοιπόν, είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού που έγραψα το περασμένο φθινόπωρο, για το Χρήστο Δάβρη. Ένα νέο καλλιτέχνη που ήδη ο κόσμος ξεχωρίζει κι οι χώροι όπου εμφανίζεται, πάντα γεμίζουν.

.

Κι είναι φυσικό να συμβαίνει αυτό, αφού και το ρεπερτόριό του είναι εξαιρετικό κι ο ίδιος πολύ ζεστός άνθρωπος. Το κοινό εκτιμά την αλήθεια κι εκείνος εκπέμπει μια γνησιότητα που σε κερδίζει.

.

Του έδωσα αυτούς τους στίχους με μεγάλη χαρά, όχι μόνο γιατί πιστεύω στο ταλέντο του και μ’ αρέσει η φωνή του, αλλά κι επειδή μου θυμίζει όλες τις όμορφες στιγμές που έζησα στην Κρήτη, όταν τον ακούω. Ταξιδεύω με τη μουσική του, νοερά στο Νότο…

.

Κι όταν λίγες μέρες μόνο μετά την πρώτη μας συνάντηση, μου έστειλε ν’ ακούσω μια πρόχειρη ηχογράφηση για να καταλάβω πως μελοποίησε τις λέξεις μου, στο λαούτο του αρχικά, συγκινήθηκα πολύ. Αισθάνθηκα απ’ την πρώτη στιγμή πως θα γίνει πολύ όμορφο αυτό το τραγούδι κι ας μην έβρισκα τις κατάλληλες λέξεις για να του το πω.

.

13490863_878241465619709_1569073298267536518_o.jpg

.

Βοήθησαν δεόντως βέβαια στην τελική μορφή του τραγουδιού απ’ το οποίο παίρνετε μια «γεύση» σήμερα κι οι μουσικοί που εμπιστεύεται κι έχει κοντά του. Δηλαδή ο Δημήτρης Στεφόπουλος που παίζει βιολί, ο Μιχάλης Σκουτέλης που είναι στα τύμπανα κι ο Θανάσης Σκουτέλης στο μπάσο.

.

Την πορεία του Χρήστου μπορείτε να την παρακολουθείτε απ’ τη σελίδα του στο Facebook που υπάρχει εδώ και το κανάλι του στο youtube θα το βρείτε εδώ.

.

Ξέρω πως ετοιμάζει την πρώτη του ολοκληρωμένη δισκογραφική εμφάνιση και θέλω ολόψυχα να του ευχηθώ καλή επιτυχία.  Ο Χρήστος έχει μέλλον και σίγουρα εν καιρώ, θα σας γράψω κι άλλα πράγματα για κείνον.

.

.

.

*Την φωτογραφία του Χρήστου Δάβρη επιμελήθηκε η Gavriella Mara κι αξίζει να διαβάσετε και μια παλιότερη συνέντευξή του στο «Όγδοο» που θα βρείτε εδώ.

.

.

.

«Σύμπλευση»: Ομάδα κοινωνικοποίησης για ενήλικες με ψυχοκοινωνικές δυσκολίες

.

Έλαβα πριν λίγες μέρες το ακόλουθο ενημερωτικό σημείωμα για τη «Σύμπλευση» κι αφού διάβασα κάθε ενότητα του σχετικού blog, έκρινα πως αξίζει να το δημοσιεύσω μιας και είναι η πρώτη φορά τουλάχιστον στην Ελλάδα, που παρέχονται υπηρεσίες από μικτή ομάδα (επαγγελματιών και ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία). Το γεγονός πως γνωρίζω  κάποιους απ’ αυτό το Επιστημονικό Σωματείο, που διακρίνονται για την εντιμότητα, την ηθική ακεραιότητα και τους αγώνες τους για τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας.

.

 

Η ομάδα κοινωνικοποίησης δημιουργήθηκε το 2015 με σκοπό να
παρέχει υπηρεσίες κοινωνικοποίησης σε ενήλικες με ψυχοκοινωνικές
δυσκολίες, οι οποίοι βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό εξαιτίας της
ψυχικής νόσου, του στίγματος, της δυσκολίας ένταξης σε ομαδικά
προγράμματα δραστηριοτήτων και της ανυπαρξίας άλλων
εξατομικευμένων υπηρεσιών.

Αποτελείται από επαγγελματίες ψυχικής υγείας, μέλη του
Επιστημονικού Σωματείου για την Ψυχική Υγεία και την
Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη »Σύμπλευση», με μακροχρόνια εμπειρία
σε προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης καθώς και από
άτομα που έχουν την εμπειρία της ψυχικής νόσου, επιθυμούν και
είναι σε θέση να υποστηρίξουν άλλα άτομα.

Οι παρεμβάσεις κοινωνικοποίησης είναι εξατομικευμένες. Ξεκινούν
από τον οικείο χώρο του σπιτιού του ενδιαφερόμενου και σταδιακά
επεκτείνονται σε εξωτερικούς χώρους της πόλης. Η ομάδα
κοινωνικοποίησης, μέσω της δημιουργίας σχέσεων εμπιστοσύνης και
ισοτιμίας, στοχεύει στην κινητοποίηση και υποστήριξη του κάθε
ενδιαφερόμενου, καθώς και στη συνοδεία του για αναζήτηση
δραστηριοτήτων που έχουν νόημα για τον ίδιο. Επιπλέον, του δίνουν
την ευκαιρία να ανακτήσει χαμένες, λόγω της κοινωνικής
απόσυρσης, δεξιότητες και να κατακτήσει νέες. Οι δραστηριότητες
αυτές εναρμονίζονται μαζί του. Άρα, το ίδιο το άτομο συμμετέχει με
ενεργητικό τρόπο στην εξέλιξη της διαδικασίας κοινωνικοποίησης,
αλλά και της ζωής του γενικότερα.

Επικοινωνία: τηλ. 6987525569

Περισσότερες πληροφορίες για τη λειτουργία της ομάδας κοινωνικοποίησης στο
blog του Επιστημονικού Σωματείου για την Ψυχική Υγεία και την
Ψυχοκοινωνική Υποστήριξη »Σύμπλευση»: http://www.sympleysi.blogspot.gr/

.

.

.

.

.

Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων

.

.

Αυτό είναι το τέταρτο ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler, που ανεβαίνει σ’ αυτό το blog. Τα άλλα τρία που παρακολουθήσατε με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε απ’ τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ήταν το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα”, το “Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης” και το “Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης”.

Το συγκεκριμένο video τώρα, για το οποίο γίνεται λόγος σήμερα, το ανέβασε το μέλος της Ψ Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, Μ.Κ. στη σχετική σελίδα της ομάδας στο Facebook και το δανείστηκα από κει.

Θεώρησα πως κι αυτό αξίζει να το δείτε, για τους ίδιους λόγους που ήδη έχω υπογραμμίσει στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Πρέπει κι οφείλουμε ν’ ακούμε τι λένε οι ίδιοι οι χρήστες κι οι Επιζώντες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Προσωπικά στάθηκα σε πολλά σημεία του, αλλά θ’ αναφέρω μόνο τρία, γιατί έχει νόημα, να το παρακολουθήσετε ολόκληρο μόνοι σας. Το πρώτο λοιπόν, έχει να κάνει με τα όσα εξομολογήθηκε μια νεαρή γυναίκα που κατάφερε να διακόψει τα ψυχοφάρμακα κι είναι αυτά ακριβώς τα λόγια της:

Η απόφαση να σταματήσω τα ψυχοφάρμακα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω κάνει, γιατί δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς τα φάρμακα και δεν είχα ιδέα ποια συναισθήματα ήταν δικά μου, ποιες σκέψεις ήταν δικές μου. Δεν είχα ιδέα για το ποια ήταν η προσωπικότητά μου. Όλα αυτά λοιπόν που γυρνούσαν στο κεφάλι μου… “δεν μπορείς να το κάνεις”… στηρίζονταν όλα στο φόβο. Και μόλις αναγνώρισα αυτόν τον φόβο και τον έκανα κτήμα μου, άρχισα να μιλάω γι’ αυτόν όπως ήταν: ήταν φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο, φόβος για μένα, για τον πραγματικό εαυτό μου. Μόλις αναγνώρισα τον φόβο, μπόρεσα να συνυπάρξω μαζί του και να το κάνω”.

Ο φόβος αυτός εξάλλου που τόσο ειλικρινά περιγράφει, βρίσκεται πίσω από πολλές συνήθειες, καταχρήσεις κι εξαρτήσεις της ζωής μας κι η ατολμία αυτή νομίζω σε κανέναν μας δεν είναι ξένη, ανεξάρτητα απ’ το αν έχει ή όχι, ψυχιατρική εμπειρία. Γενικότερα τοποθετούμαι λοιπόν, την αναγνωρίζω και την κατανοώ.

Το δεύτερο σημείο που μου έφερε πολλές αναμνήσεις, είχε να κάνει με τα όσα είπε ένας ψυχολόγος, που βρισκόταν εκεί κι είναι αυτά τα λόγια του:

Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να είσαι κλινικός και να έρχεσαι εδώ, γιατί υπάρχουν παραλληλισμοί με το πως είναι στη δουλειά μου στο σύστημα ψυχικής υγείας και όταν προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους, επειδή με πολλούς τρόπους δεν έχω φωνή να εκφράσω τις ιδέες μου και να ακουστώ, χωρίς να μου κλείσουν το στόμα, χωρίς να με κριτικάρουν, χωρίς να μου πουν ότι είμαι αφελής, ηλίθιος κι ότι “δεν ξέρεις, τι στο διάολο λες”. (…) Αν εκφράσω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, νιώθω ότι θα απορριφτώ, θα αποκλειστώ”.

Το τρίτο σημείο, στο οποίο στάθηκα, αφορά τις μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ’ την Αλάσκα που παρευρέθησαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για δύο νεαρούς άντρες, δύο αδέρφια και θέλω να προσέξετε κι εσείς τι λένε, για να δείτε τι γίνεται όταν μια οικογένεια είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το μέλος της που πάσχει με κάθε τρόπο. Κι είναι τόσο παρήγορα όσα θα δείτε και θ’ ακούσετε. Μακάρι τέτοιες γενναίες αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις αγάπης, να έπαιρναν κι άλλοι στον κόσμο και στην χώρα μας (όπου τάχα πιστεύουμε πως οι οικογένειες είναι εξαιρετικά δεμένες και ισχυρές), αντί με την ένδειξη του πρώτου προβλήματος να τρέχουν να εξασφαλίσουν εισαγγελική εντολή εγκλεισμού.

Θέλω να ξέρετε τέλος, πως το βιβλίο που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή ο “Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή των ψυχιατρικών Φαρμάκων” του Will Hall, έχει ανέβει εδώ απ’ το ελληνικό τμήμα του “Hearing Voices”. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε, κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο, αν σας ενδιαφέρει. Όπως λένε συμπερασματικά περίπου κι οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή: δεν κρίνουμε κάποιον που θέλει να παίρνει την αγωγή του κι αισθάνεται καλά μ’ αυτή του την απόφαση, ούτε ενθαρρύνουμε άλλους να κόψουν οπωσδήποτε τα ψυχοφάρμακα. Το μόνο που λέμε, είναι ότι αν το αποφασίσει κανείς, γίνεται. Γίνεται. Αυτό απλώς κρατήστε.-

.

.

.