Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων

.

.

Αυτό είναι το τέταρτο ντοκιμαντέρ του Daniel Mackler, που ανεβαίνει σ’ αυτό το blog. Τα άλλα τρία που παρακολουθήσατε με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε απ’ τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ήταν το «Πάρε αυτά τα σπασμένα φτερά» – Ντοκιμαντέρ για την θεραπεία απ’ την σχιζοφρένεια χωρίς φάρμακα”, το “Ανοιχτός Διάλογος: Μια εναλλακτική Φινλανδική προσέγγιση στη Θεραπεία της Ψύχωσης” και το “Θεραπευτικές Κατοικίες: Μια Εναλλακτική Σουηδική Προσέγγιση για τη Θεραπεία της Ψύχωσης”.

Το συγκεκριμένο video τώρα, για το οποίο γίνεται λόγος σήμερα, το ανέβασε το μέλος της Ψ Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, Μ.Κ. στη σχετική σελίδα της ομάδας στο Facebook και το δανείστηκα από κει.

Θεώρησα πως κι αυτό αξίζει να το δείτε, για τους ίδιους λόγους που ήδη έχω υπογραμμίσει στις προηγούμενες σχετικές αναρτήσεις. Πρέπει κι οφείλουμε ν’ ακούμε τι λένε οι ίδιοι οι χρήστες κι οι Επιζώντες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Προσωπικά στάθηκα σε πολλά σημεία του, αλλά θ’ αναφέρω μόνο τρία, γιατί έχει νόημα, να το παρακολουθήσετε ολόκληρο μόνοι σας. Το πρώτο λοιπόν, έχει να κάνει με τα όσα εξομολογήθηκε μια νεαρή γυναίκα που κατάφερε να διακόψει τα ψυχοφάρμακα κι είναι αυτά ακριβώς τα λόγια της:

Η απόφαση να σταματήσω τα ψυχοφάρμακα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα που έχω κάνει, γιατί δεν ήξερα ποια ήμουν χωρίς τα φάρμακα και δεν είχα ιδέα ποια συναισθήματα ήταν δικά μου, ποιες σκέψεις ήταν δικές μου. Δεν είχα ιδέα για το ποια ήταν η προσωπικότητά μου. Όλα αυτά λοιπόν που γυρνούσαν στο κεφάλι μου… “δεν μπορείς να το κάνεις”… στηρίζονταν όλα στο φόβο. Και μόλις αναγνώρισα αυτόν τον φόβο και τον έκανα κτήμα μου, άρχισα να μιλάω γι’ αυτόν όπως ήταν: ήταν φόβος για το μέλλον, για το άγνωστο, φόβος για μένα, για τον πραγματικό εαυτό μου. Μόλις αναγνώρισα τον φόβο, μπόρεσα να συνυπάρξω μαζί του και να το κάνω”.

Ο φόβος αυτός εξάλλου που τόσο ειλικρινά περιγράφει, βρίσκεται πίσω από πολλές συνήθειες, καταχρήσεις κι εξαρτήσεις της ζωής μας κι η ατολμία αυτή νομίζω σε κανέναν μας δεν είναι ξένη, ανεξάρτητα απ’ το αν έχει ή όχι, ψυχιατρική εμπειρία. Γενικότερα τοποθετούμαι λοιπόν, την αναγνωρίζω και την κατανοώ.

Το δεύτερο σημείο που μου έφερε πολλές αναμνήσεις, είχε να κάνει με τα όσα είπε ένας ψυχολόγος, που βρισκόταν εκεί κι είναι αυτά τα λόγια του:

Λοιπόν, είναι ενδιαφέρον να είσαι κλινικός και να έρχεσαι εδώ, γιατί υπάρχουν παραλληλισμοί με το πως είναι στη δουλειά μου στο σύστημα ψυχικής υγείας και όταν προσπαθώ να βοηθήσω ανθρώπους, επειδή με πολλούς τρόπους δεν έχω φωνή να εκφράσω τις ιδέες μου και να ακουστώ, χωρίς να μου κλείσουν το στόμα, χωρίς να με κριτικάρουν, χωρίς να μου πουν ότι είμαι αφελής, ηλίθιος κι ότι “δεν ξέρεις, τι στο διάολο λες”. (…) Αν εκφράσω αυτό που πραγματικά σκέφτομαι, νιώθω ότι θα απορριφτώ, θα αποκλειστώ”.

Το τρίτο σημείο, στο οποίο στάθηκα, αφορά τις μαρτυρίες δύο ανθρώπων απ’ την Αλάσκα που παρευρέθησαν σ’ αυτή τη συνάντηση. Πρόκειται για δύο νεαρούς άντρες, δύο αδέρφια και θέλω να προσέξετε κι εσείς τι λένε, για να δείτε τι γίνεται όταν μια οικογένεια είναι αποφασισμένη να βοηθήσει το μέλος της που πάσχει με κάθε τρόπο. Κι είναι τόσο παρήγορα όσα θα δείτε και θ’ ακούσετε. Μακάρι τέτοιες γενναίες αποφάσεις, τέτοιες αποφάσεις αγάπης, να έπαιρναν κι άλλοι στον κόσμο και στην χώρα μας (όπου τάχα πιστεύουμε πως οι οικογένειες είναι εξαιρετικά δεμένες και ισχυρές), αντί με την ένδειξη του πρώτου προβλήματος να τρέχουν να εξασφαλίσουν εισαγγελική εντολή εγκλεισμού.

Θέλω να ξέρετε τέλος, πως το βιβλίο που αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ, δηλαδή ο “Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή των ψυχιατρικών Φαρμάκων” του Will Hall, έχει ανέβει εδώ απ’ το ελληνικό τμήμα του “Hearing Voices”. Μπορείτε να το διαβάσετε και να το κατεβάσετε, κάνοντας κλικ στο σύνδεσμο, αν σας ενδιαφέρει. Όπως λένε συμπερασματικά περίπου κι οι άνθρωποι που μιλούν στο ντοκιμαντέρ κάποια στιγμή: δεν κρίνουμε κάποιον που θέλει να παίρνει την αγωγή του κι αισθάνεται καλά μ’ αυτή του την απόφαση, ούτε ενθαρρύνουμε άλλους να κόψουν οπωσδήποτε τα ψυχοφάρμακα. Το μόνο που λέμε, είναι ότι αν το αποφασίσει κανείς, γίνεται. Γίνεται. Αυτό απλώς κρατήστε.-

.

.

.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

One thought on “Σταματώντας τα ψυχοφάρμακα-Μια συνάντηση απόψεων”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s