Η κατάθλιψη μου: μια σύγχρονη Άρπυια – Κείμενο του Δημήτρη Παπασταμάτη

.

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΟΥ: MΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΡΠΥΙΑ

.

Ταπείνωση είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί.
Η διάθεση μου είναι Νέμεσις για ότι με οδήγησε εδώ.
Εδώ που κυριαρχεί η φθορά του χρόνου, η παράλυση των αισθημάτων, η αδιαφορία για το απρόοπτο, η αδυναμία να ταξιδέψω στο φαντασιακό, η στέρηση της δημιουργίας, η αχαλίνωτη επιθυμία για λύτρωση μέσα από τον θάνατο.
Αδυνατώ πλέον να ασχοληθώ με τις ενδιαφέρουσες πλευρές της ζωής, ουσιαστικά εξαρτημένος από την προσωπική μου άρπυια οδηγούμαι στην αυτοαπομόνωση και στον δηκτικό αυτοσαρκασμό του δικού μου εγώ.
Χωρίς προοπτική ανήκω ήδη στην λίστα των νεκρών.
Αυτό που παραμένει ακόμα ανέπαφο είναι η αγάπη για την μουσική και την ποίηση.
Η <<αρρώστια >> αυτή ανεξάρτητα και πέρα από τα οιαδήποτε κοινωνικά ή πολιτικά χαρακτηριστικά της είναι μια αόρατη και διαρκής απειλή. Ίσως η μεγαλύτερη απειλή στις μέρες μας όπου κυριαρχούν ασύδοτες οι δυνάμεις της αγοράς.
Η <<αρρώστια>> αυτή ερρύη τα φαύλα βιωματικά όμως είναι πραγματική.
Καθιστά το υποκείμενο κοινωνικά ανενεργό μειώνοντας δραματικά την αυτενέργεια και το οριοθετεί έξω από το πολιτικό πράττειν. Στα βαθιά δηλαδή νερά της απόγνωσης, της εξαθλίωσης των διαψεύσεων της μη κανονικότητας και των άδικων ενοχών.
Στην διάρκεια της ζωής μου διάβασα πολλά βιβλία, ασπάσθηκα βραχίονες επαναστατικές ιδεολογίες, απόψεις φιλοσοφικού και κοινωνικού στοχασμού, εν ολίγοις δημιουργούσα ένα οπλοστάσιο ικανό να με αποτρέπει από κακοτοπιές σαν και τούτη εδώ που βιώνω τώρα, ζούσα κάνοντας εύκολες συνεπαγωγές ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Δυστυχώς όμως η ύπουλη τούτη <<αρρώστια >> με το τεράστιο μέγεθος της ως χυδαίο έκτρωμα με έχει κατακτήσει συνάμα με έχει καταβάλλει και με την οποία είναι αδύνατον να συνεννοηθώ μέσω της φαρμακευτικής αγωγής.
Περίτρανα μου επισημαίνει ότι οι <<καταραμένοι >> ποιητές έχουν πλέον πεθάνει. Μαζί με αυτούς και εγώ.
Κάποιοι μιλάνε ή ακόμα την παρομοιάζουν σαν ένα <<ταξίδι >> που πρέπει να δεις και τις θετικές του πλευρές. Εγώ αισθάνομαι επιφυλακτικός απέναντι σε αυτήν την μυθοπλασία.
Διαβάζω με πόνο τα νεκρά γράμματα που απαρτίζουν την λέξη ζωή προτού παραδώσω το σώμα μου στην φωτιά του θανάτου, ενός θανάτου απαλλαγμένου από τα επικά χαρακτηριστικά της τρέλας του Αίαντα.
Θυμάμαι πριν από έξι μήνες όταν για πρώτη φορά με κατέλαβε αυτό το πρωτόγνωρο <<συναίσθημα >> δεν είχα νοιώσει στο παρελθόν παρά στιγμές ανώδυνης θλίψης.
Εκείνη την χρονική στιγμή η άρπυια αυτή άρχισε να με ακουμπάει στην αρχή ελαφρά να με σκουντάει στην συνέχεια με αναίδεια και θρασύτητα.
Τότε ερμήνευα αυτήν την κατάσταση ως μια απελπισία ενός ανθρώπου που τυγχάνει να είναι εραστής της ποίησης, και του έρωτα.
Παρομοιάζοντας την σχέση αυτή ως ενδεδειγμένο φάρμακο θεραπείας τρεφόμενος ουσιαστικά από αυτό και μέσα από την συνομιλία των στίχων να καταπολεμήσω τούτην την θλίψη. Αυτό που κέρδισα ήταν να παρασύρομαι ακάθεκτα κυριολεκτικά αποσβολωμένος στην άκρη της πραγματικότητας στην μαύρη άβυσσο που κυριαρχεί η προσωπική μου άρπυια με την καταστροφική μνησικακία και την φτηνή κακεντρέχεια της.
Επίπονες εμμονές, συνειρμικές ιδέες αυτοαπαξίωσης με καθοδηγούν σε μια καθηλωτική μοναχικότητα κλεισίματος όχι μόνο στον περιβάλλοντα χώρο αλλά καταδικάζουν και την ίδια την ψυχή στην σιωπή, μόνος να ατενίζω το θορυβώδες κενό της ύπαρξης.
Η μοναξιά αυτή όμως ποτέ δεν έρχεται μόνη της συνήθως συνοδεύεται από έναν απροσδιόριστο φόβο.
Ένα φοβικό σύνδρομο κατά τους ειδικούς.
Κατ εμένα όμως ως άθλια εγκατάλειψη της επιθυμίας για την ζωή, αδυναμία μετατροπής των συναισθημάτων της αυτοκαταστροφικής επιθετικότητας σε δημιουργική δραστηριότητα.
Αυτό βιώνω στον χώρο. Για πρώτη φορά στην ζωή μου και αισθάνομαι διπλά ένοχος για αυτό ανακαλύπτω σε τούτον τον <<κοινωνικό >> χώρο την εγκατάλειψη, την μοναξιά και ειδικά την απόλυτη φτώχεια που βιώνουν ανθρώπινα πλάσματα ενός κατώτερου θεού, που ζουν μιαν άδικη πολλαπλή περιθωριοποίηση και απομόνωση, και προσπαθούν αγωνιωδώς να αντιμετωπίσουν της δυσχέρειες επιβίωσης τους.
Εδώ ως κοινοτισμός συμβιώνουν η πολυσυλλεκτικότητα και η πολυπολιτισμικότητα της τρέλας.
Φανταστείτε την εικόνα ενός ανθρώπου που σκυθρωπός αναπολεί, νοιώθει αιχμάλωτος στην λύπη εξαρτημένος από τούτη την άρπυια να του συντρίβει την γενναιοδωρία να αποκλείει κάθε ελπίδα για ψυχική και πνευματική γαλήνη αργά αλλά σταθερά να τον οδηγεί σε μαρασμό ψυχής να του κατατρώει κάθε διάθεση να αγωνιστεί και να απελευθερωθεί από αυτήν.
Παράλληλα όμως ως προσωπικότητα σε καθοδική πορεία συνεχίζω να έχω εμπιστοσύνη και πίστη στις επιστημονικές αρχές εμπιστοσύνη που ουδέποτε χλευάστηκε η απαξιώθηκε από την μάχη που εκείνοι καθορίζουν για τον οριστικό φόνο της άρπυιας μου, στωικά αποδεχόμενος την ορθότητα της πράξης και θεραπευτικής μεθοδολογίας και συνειδητά απαξιώνοντας εκείνους τους αδαείς που την αμφισβητούν.
Με το απόλυτα ορθολογικό επιχείρημα ότι η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από κάποια επιτεύγματα και απογοητεύσεις. Το προσωπικό μου αντεπιχείρημα σε αυτό είναι η θλιβερή ανακάλυψη ότι όσα έζησα ή νόμισα πως έζησα ως ζωή ήταν ένα βιωμένο ετοιμόρροπο που τώρα στέκει μπροστά μου ως βιωμένο ερείπιο.
Μέσα από τούτον τον μονόλογο επισύρομαι σε μια πορεία ηθελημένης φυγής, μιας και νοιώθω ότι έχουν πλέον εξαντληθεί οι λόγοι που θα με κρατούσαν στέρεα στην ζωή.
Δεν νοιώθω πλέον δεμένος με την απολαυστική πλευρά της ζωής, με την δημιουργία με την ηδονή με τον έρωτα.
Γνωρίζω ότι θα βιώσω την πορεία προς τον θάνατο αλλά όχι τον ίδιο. Ελπίζω τότε ότι η υπόθεση του θανάτου μου να γίνει υπόθεση και όλων εκείνων που συνέργησαν σε αυτό η σκέψη τούτη είναι άκρως παρηγορητική.
Αντιστρέφοντας τα λόγια του Τόμας Μαν λέω ότι θα χαρίσω στον θάνατο την κυριαρχία πάνω στις σκέψεις και τα συναισθήματα μου.

.

Δημήτρης Παπασταμάτης*
2/12/11-ΠΨΚΑ

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

**Το κείμενο αυτό μου το εμπιστεύτηκε ο ίδιος και μου έδωσε την άδεια του να το δημοσιεύσω. Μόνο να τον Ευχαριστήσω μπορώ.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιανουαρίου 29, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: