Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα

.

Ovartaci-with-smoking-phantom

 

 

.

Μετά τον Peder Severin Krøyer, ένας ακόμη Δανός, ο  Louis Marcussen, περισσότερο γνωστός με το όνομα Ovartaci, είναι ο καλλιτέχνης  ο οποίος θα μας απασχολήσει σήμερα εδώ. Διάβασα πρόσφατα την ιστορία του καθώς και του ειδικού που τον ανέλαβε και θεώρησα πως αξίζει να μοιραστώ μαζί σας κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, μιας και δεν υπάρχει καμιά σπουδαία αναφορά για κείνον στα ελληνικά.

.

Ο Marcussen λοιπόν γεννήθηκε στη Δανία τo 1894 κι ως πνεύμα ανήσυχο, μετανάστευσε την Αργεντινή κι έμεινε εκεί απ’ το 1923 ως το 1929. Ζωγράφιζε συνεχώς, αλλά ήταν εξαιρετικά δύσκολο να βρει μια δουλειά η οποία θα τον βοηθούσε να τα βγάλει πέρα οικονομικά.

.

Προσέγγισε μια φυλή αυτόχθονων Ινδιάνων, απ’ τους οποίους φαίνεται να πήρε και το όνομα Ovartaci και δοκίμασε όσο διέμενε μαζί τους διάφορες ψυχοτροπες ουσίες. Τότε, είχε ένα όραμα, όπως εμπιστεύτηκε πολλά χρόνια μετά σε κάποιον φίλο του, πως κάποτε θα γίνει μεγάλος ζωγράφος.

.

Οι πηγές τις οποίες συμβουλεύτηκα για να γράψω αυτή την ανάρτηση αναφέρουν πως οι ψευδαισθήσεις που είχε κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αργεντινή, είναι πολύ πιθανόν να οφείλονταν εν μέρει και στην πείνα. Σε τόση ένδεια ζούσε, πράγμα που μου έφερε στο νου τις παρόμοιες καταστάσεις που βίωσε τόσο η Yayoi Kusama στη Νέα Υόρκη όσο και ο Lee Jung- Seob στη Σεούλ.

.

ovartaci-nirvana

.

Επέστρεψε αποδιοργανωμένος στη γενέτειρά του το 1929 κι η οικογένειά του λίγο αργότερα ζήτησε τον ακούσιο εγκλεισμό του στο ψυχιατρείο Risskov, πράγμα που φυσικά τον θύμωσε πάρα πολύ.

.

Τον πρώτο χρόνο ήταν αρνητικός με όλα και δεν συνεργαζόταν με τους γιατρούς του, πράγμα που βρίσκω αναμενόμενο βέβαια. Δεν δεχόταν την φαρμακευτική αγωγή, παρέμενε κλειδωμένος στο δωμάτιό του και ισχυρίστηκε μάλιστα πως κάποια στιγμή εκείνο το διάστημα, τον χτύπησαν οι νοσηλευτές. Αναφέρεται επίσης, πως τότε επιχείρησαν να του βάλουν κρυφά φάρμακα στο φαγητό του, αλλά χειροτέρεψε τόσο, που το “πείραμα’ εγκαταλείφτηκε.

.

Αλλά σιγά-σιγά αποδέχτηκε τη νέα του κατάσταση, βελτιώθηκε κι έτσι  τον μετέφεραν σε άλλη δομή, ένα είδους γηροκομείου για ψυχιατρικούς ασθενείς που θεωρούνταν ανίατοι, στο Dalstrup και του παραχώρησαν ειδικά “προνόμια” κι ελευθερίες που οι άλλοι πάσχοντες δεν είχαν, όπως βόλτες με ποδήλατο στην εξοχή και κολύμπι. Η καλλιτεχνική του αξία ήταν φανερή, έχαιρε σεβασμού κι άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός.

.

Του ανέθεσαν λοιπόν να διακοσμήσει το παρεκκλήσι του γηροκομείου που προαναφέραμε κι έρχονταν άνθρωποι από διάφορα κοντινά αλλά και μακρινά μέρη για να δουν τις τοιχογραφίες του. ‘Ωσπου αποφάσισε ν’ αλλάξει την εικόνα του Ιησού με μια εμφανώς θηλυκή, γυμνή μορφή, πράγμα το οποίο δυσαρέστησε εντόνως τον ιερέα που είχε την ευθύνη για τη λειτουργία του χώρου και τον έκανε ν’ αναλάβει δράση: έριξε οξύ στις τοιχογραφίες του Ovartaci κι επιπλέον έβαψε λευκούς τους τοίχους.

.

Παρ’ όλα αυτά, ο Ovartaci, δεν επέστρεψε στο Risskov λόγω του περιστατικού αυτού, παρά μόνο αφού συμπλήρωσε δέκα χρόνια στο προαναφερόμενο ψυχογηριατρικό πλαίσιο κι αφού θεωρήθηκε πως προκάλεσε εκ νέου την τοπική κοινωνία συνάπτοντας ερωτική σχέση μ’ έναν άλλο άντρα.

.

Mpr1458

.

Δεν σταμάτησε όλα αυτά τα χρόνια ν’ ασχολείται με τη ζωγραφική αλλά και την γλυπτική. Έφτιαχνε επίσης κούκλες αλλά και παράξενες μηχανές. Τα περισσότερα έργα του όπως λένε οι ειδικοί επί της ιστορίας της τέχνης, αν εξαιρέσουμε τα πρώιμα νατουραλιστικά, μαρτυρούν μια βαθιά κατανόηση του Ανατολικού μυστικισμού αλλά και των θεωριών μετενσάρκωσης.

.

Ο Marcussen άλλωστε ήταν τόσο βαθιά πεπεισμένος ότι είχε ζήσει χίλιες ζωές (σαν πεταλούδα, σαν πούμα κ.α.) και μάλιστα τις περισσότερες ως γυναίκα, ώστε το 1951 με μια σμίλη έκοψε το πέος του. Δεν το μετάνιωσε ποτέ, όπως εξομολογήθηκε.

.

Έγινε φίλος με τον ψυχίατρο Johannes Nielsen, ο οποίος ήταν επικεφαλής τότε στο ψυχιατρείο κι ασχολείται ακόμη ενεργά με τα θέματα της ψυχικής υγείας, χωρίς να σταματάει να θίγει τα κακώς κείμενα. Μετά το θάνατο του Marcussen, εκείνος ήταν που αποφάσισε να δημοσιεύσει ένα βιβλίο στο οποίο κατέγραψε την ιστορία της ζωής του ξεχωριστού αυτού χρήστη υπηρεσιών ψυχικής υγείας όπως προτιμά να τον αποκαλεί προς τιμήν του, αντί της λέξης «ασθενής» . Το βιβλίο αυτό μάλιστα, αποτέλεσε τη βάση για την διάρκειας 25 λεπτών, μικρού μήκος ταινία του Jørgen Vestergaard για τον Ovartaci.

.

Ovartaci forside

.

Ο Nielsen που τον χαρακτηρίζει ευαίσθητο κι ευφυή άνθρωπο που κατά κάποιο τρόπο αυτοθεραπεύτηκε μέσω της τέχνης, κάθε άλλο παρά συνηθισμένος ψυχίατρος είναι. Μέχρι τα 21 του χρόνια δούλευε ως κηπουρός, μέχρι που βίωσε μια ασυνήθιστη εμπειρία όταν επισκέφτηκε για ολιγοήμερες διακοπές τη Σουηδία: μια φωνή τον κάλεσε να εγκαταλείψει αμέσως το επάγγελμά του και να γίνει ψυχίατρος. Εννιά χρόνια αργότερα τα είχε καταφέρει.

.

Αν ζούσε στη χώρα μας, μπορεί να είχε καταλήξει σε κάποιο ψυχιατρείο, αν διηγούνταν κάτι τέτοιο, αλλά εκείνος δεν το έκρυψε ποτέ κι ας μοιάζει τόσο …παραισθησιογόνα αυτή του η εμπειρία. Ίσως ν’ αποτέλεσε και την αιτία, που τον έκανε να έρθει τόσο κοντά με τον Overtaci και χάρη στον Nielsen, ο οποίος σημειωτέον ποτέ δεν ήθελε να συνταγογραφεί φάρμακα, γνωρίζουμε σήμερα τόσα γι’ αυτόν καλλιτέχνη, που το ενδιαφέρον γύρω απ’ τα έργα του αυξάνεται διαρκώς στην Ευρώπη.

.

Ο Nielsen μάλιστα, που τον βλέπουμε στην ακόλουθη φωτογραφία* δίπλα στο πορτρέτο του Marcussen, είναι εκείνος που αναφέρει πως προτάθηκε στον Ovartaci απ’ τον ζωγράφο, γλύπτη και συγγραφέα, Asger Jorn (που φρόντισε ώστε πολλά έργα του καλλιτέχνη να συμπεριληφθούν στη συλλογή Ντιμπιφέ της L’Art Brut στην Lausanne), να πάει στο Παρίσι, να ζωγραφίζει εκεί και να ‘χει έτσι την ευκαιρία να πλουτίσει. Αλλά εκείνος προτίμησε τη διαμονή στο ψυχιατρείο.

.

JohnsH

.

Ο σημαντικός αυτός ζωγράφος λοιπόν , πέθανε το 1985 σε ηλικία 91 ετών. Παρέμεινε έγκλειστος για 56 χρόνια. Στο παρεκκλήσι του Dalstrup, έγιναν τα προηγούμενα χρόνια εργασίες αποκατάστασης, ώστε να έρθουν πάλι στο φως οι τοιχογραφίες του.

.

Στο δε ψυχιατρικό νοσοκομείο του Aarhus φιλοξενείται μια αξιόλογη συλλογή με πολλά έργα του. Λυπάμαι που αν κι επισκέφτηκα την πόλη, δεν γνώριζα την ύπαρξή της κι έτσι έχασα την ευκαιρία να τη δω. Ίσως μια άλλη φορά όμως σταθώ πιο τυχερή. Σκοπεύω άλλωστε να συμπληρώσω την ανάρτηση, όταν με το καλό βρω κι άλλα στοιχεία-

.

.

.

.

*Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται απ’ τα παραπάνω άρθρα.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 7, 2016.

11 Σχόλια to “Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα”

  1. δεν υπάρχει αυθεντικός καλλιτέχνης, που να μην έχει ξεφύγει από τα υπάρχοντα στερεότυπα, καθωσπρέπει και δήθεν, δοσμένη γνώση (για μένα διαστρεβλωμένη) των εποχών, με αποτελέσμα να χαρακτηρισθεί τρελός, να μη φανεί το έργο του εν ζωή και να πεθάνει παραγκωνισμένος. αυτό είναι κάτι, που έχουν, βέβαια, εκμεταλλευτεί πολλοί τυχοδιώκτες της Τέχνης, και που δυστυχώς καθιερώνονται ως οι καλλιτέχνες και πολλάκις χειροκροτημένοι με μύρια φώτα προβολής στραμμένα πάνω τους.

    • Ευαγγελία μου, ξέρεις πόσο κοντά είναι οι απόψεις μας… Οπότε κάτι άλλο θα σου πω που σκεφτόμουν. Τελικά αυτός ο άνθρωπος έμεινε εκεί για 56 χρόνια ενώ μπορούσε να κυκλοφορεί μια χαρά έξω, ενώ δεν έπαιρνε φάρμακα όπως κατάλαβα, ενώ.. ενώ… Κι αναρωτιόμουν βέβαια γι’ αυτό το φιάσκο, γιατί πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω, του εγκλεισμού του, τι έκανε μετά η οικογένειά του. Δυστυχώς δεν βρήκα ακόμη κάποιες πληροφορίες, αλλά ίσως στο μέλλον… Τη διαφορετικότητα τελικά, δύσκολα την αντέχουν οι κοινωνίες. αυτό είναι πάλι το συμπέρασμα. Δυστυχώς. Σ΄ευχαριστώ που πέρασες… Να ‘σαι καλά.

  2. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  3. […] Πηγή: Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα […]

  4. Κοντά στη θεματολογία σας, το «Λογοτεχνία παρεκλίνουσα συμπεριφορά και Ψυχική νόσος, από το blog Ιστορία-Τέχνες-Πολιτισμός

    https://istoriatexnespolitismos.wordpress.com/2015/10/19/%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B1-%CF%83%CF%85%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%B1/

    • Καλώς ήρθατε konstdim και σας ευχαριστώ πολύ. Ξέρετε εσείς γιατί. Βεβαίως και θα το διαβάσω. Φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον. Στο blog σας άλλωστε έχω ήδη έρθει. Και ξανάρθω πάλι… Να είστε καλά!

  5. Σας Ευχαριστώ κι εγώ πολύ! Επίσης, θέλω να βρω χρόνο, ώστε να έχω μια καλύτερη άποψη για το εξαιρετικό blog σας. Να είστε κι εσείς καλά!

  6. Ξαναδιαβάζωντας το πολύ ενδιαφέρον κείμενό σας, το οποίο θα επιθυμούσα να αναδημοσιεύσω μέσω της Redlog εφαρμογής που υπάρχει στο τέλος της θεματολογίας σας θα ήθελα να επισημάνω κάποια ζητήματα που αφορούν την Ψυχιατρική και την Ψυχική υγεία γενικότερα. Κατ’ αρχήν θα ήθελα να τονίσω πως μέσω της 14ετούς επαγγελματικής μου ενασχόλησης, είχα την πραγματική τύχη να γνωρίσω και να συτνεργαστώ με δύο κορυφαίους και πλέον καινοτόμους Ψυχίατρους από τη μεταπολίτευση και μετά. Ο λόγος για την Κατερίνα Μάτσα, η οποία σε μεγάλο βαθμό καθόρισε και τον τρόπο σκέψης μου, καθώς είχα την τιμή να την γνωρίσω πριν καν ασχοληθώ με την Ψυχική Υγεία και τον Θόδωρο Μεγαλοοικονόμου, γνωστό για τιους αγώνες του υπέρ της Απο-Ασυλοποίησης. Συνοπτικά να αναφέρω πως η Κ. Μάτσα, Επιστημονικά Υπεύθυνη για πολλά έτη της μονάδας απεξάρτησης 18 Άνω, σημάδεψε ποικιλοτρόπως και βαθιά την Απεξάρτηση, επισημαίνοντας σε όλους τους τόνους και ενάντια στα κυρίαρχα στερεότυπα πως ο Εξαρτημένος μπορεί να γίνει καλά. Εμφατικό ρόλο στη θεραπευτική διαδικασία της μονάδας διαδραμάτιζε ο ρόλος της Τέχνης (Μια σύντομη παρουσίαση της προσφοράς της Κ. Μάτσα (επιστημ. υπεύθυνης του προγράμματος απεξάρτησης 18 Άνω) ως επιστήμονα με αφορμή την Καταγγελία της για προβοκάτσια της χρυσής αυγής/Blog Ιστορία-Τέχνες Πολιτισμός), κάτι άλλωστε που έχει εξηγήσει και η ίδια μέσα από το βιβλίο της: Ψυχοθεραπεία και τέχνη στην απεξάρτηση (εκδ. Άγρα, 2008). Από την άλλη ο Θ. Μεγαλοοικονόμου είναι γνωστός (και) για τη συμβολή του στο κλείσιμο του κολαστήριου της Λέρου, Ιδρύματος- ντροπή για τον Πολιτισμό (αρκετά άρθρα του φιλοξενούνται στο Ιστορία-Τέχνες Πολιτισμός).
    Όμως το συγκεκριμένο σχόλιο, δεν έχει σκοπό να πλέξει το εγκώμιο των δύο Ψυχιάτρων, άλλωστε δεν το χρειάζονται, αλλά να επισημάνει κάποια γεγονότα για την Επιστήμη της Ψυχιατρικής. Αποτελεί γεγονός πως η συγκεκριμένη επιστήμη, ειδικά στις απαρχές της, διαδραμάτισε ένα ιδιαίτερα σκοτεινό ρόλο, με σκοπό την εξασφάλιση της ευταξίας, μέσω του κοινωνικού ελέγχου και μεθόδων ψυχιατρικοποίησης παρεκλινουσών συμπεριφορών (Η ψυχική υγεία στη μέγγενη των μνημονίων από Δ. Κωνσταντίνου/R-Project). H εξουσία του Ψυχίατρου πάνω στον ασθενή ήταν απόλυτη, σε βαθμό που μπορούσε να αποφασίσει εάν ο δεύτερος θα περνούσε το υπόλοιπο του βίου του κλεισμένος σε κάποιο άσυλο. Επιπλέον, ο προϊστάμενος-νοσηλευτής, στη συνείδηση των πασχόντων ήταν ταυτισμένος περισσότερο με δεσμοφύλακα που κρατούσε μια αρμαθιά κλειδιά, παρά με θεραπευτή. Ο λόγος φυσικά εξηγούνταν από το ρόλο των Ψυχιατρείων, τα οποία ήταν ιδρύματα προς φύλαξη των «επικίνδυνων ψυχασθενών» και επουδενί χώροι θεραπείας. Απόδειξη για το προηγούμενο αποτελεί το γεγονός πως χώροι όπως Στρατόπεδα και Φυλακές, μετατρέπονταν εύκολα, γρήγορα κι ανέξοδα σε Ψυχιατρικά ιδρύματα.
    Επανάσταση ενάντια στην παραπάνω λογική, επέφερε το έργο του πρωτοπόρου Ιταλού Ψυχίατρου Μπαζάλια, ο οποίος με την αρωγή του προσωπικού και τους αγώνες των εγκλείστων, κατάφερε να κλείσει το Ψυχιατρείο-κολαστήριο της πόλης Τεργέστης στη βορειοανατολική Ιταλία και μέσω δημιουργίας Ξενώνων, Οικοτροφείων και Κέντρων-Ψυχικής-Υγιεινής, συνεταιρισμών για την επαγγελματική αποκατάσταση κ.α, να επανεντάξει τους ψυχικά πάσχοντες στην κοινότητα, καταρίπτοντας πολλούς μύθους και στερεότυπα, μεταξύ αυτών και της «επικινδυνότητας» (ΜΙΑ ΧΩΡΙΚΗ- ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΤΕΡΓΕΣΤΗΣ από Δ. Κωνσταντίνου/Blog Ιστορία-Τέχνες Πολιτισμός).
    Συμπερασματικά, όσα αναφέρει ο Ovartaci για την αντιμετώπιση του από το προσωπικό, αλλά και τις διάφορες μεθοδεύσεις (π.χ. τρόπος λήψης της φαρμακευτικής αγωγής) δεν πρέπει να μας παραξενεύουν, ούτε να τις αντιμετωπίζουμε με καχυποψία. Αντίθετα, στάθηκε μάλλον «τυχερός», λόγω της γνωριμίας του με τον ψυχίατρο που αναφέρει το άρθρο σας και την αντιμετώπιση που εκείνος του επιφύλαξε.
    Εν κατακλείδι, εστιάζωντας στην Ελλάδα των ημερών μας, παρά τις προσπάθειες και την μικρή πρόοδο που έχει γίνει στον τομέα της Απο-Ασυλοποίησης και της Ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, ούτε στο ελάχιστο δεν επαρκούν μπροστά στις ανάγκες τις περιόδου. Αντίθετα, λόγω οικονομικής κρίσης, απειλούμαστε με ένα νέο πισωγύρισμα κι ακόμα χειρότερα, με την έξαρση της ψυχικής νόσου, την ακύρωση του σκληρού αγώνα που έχουν δώσει οι χρήστες υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, λόγω κατάρευσης κάθε έννοιας πρόνοιας και απειλής κλεισίματος των Ψυχιατρείων και των εξωτερικών δομών τους, δίχως να έχει γίνει η απαραίτητη προετοιμασία για το πέρασμα σε ένα άλλο δημόσιο και δωρεάν μοντέλο φροντίδας. Στον αντίποδα, έχουμε την ψήφιση νόμων που έχουν περάσει στα ψιλά, όπως η παρακράτηση μεγάλου μέρους των ήδη πενιχρών συντάξεων των χρηστών για ενδεχόμενη φιλοξενελια τους, κατά κύριο λόγο από Μ.Κ.Ο (Η ψυχική υγεία στη μέγγενη των μνημονίων από Δ. Κωνσταντίνου/R-Project).
    Ελπίζω να μην καταχράστηκα το χώρο σας, αλλά θεώρησα σκόπιμο να αναδείξω κάποιια ζητήματα που αφορούν την Ψυχική Υγεία και δυστυχώς αποσιωπόνται.
    Με εκτίμηση

    • konstdim, καμία κατάχρηση. Πολύ καλά κάνατε και τα γράψατε και σας ευχαριστώ για το χρόνο που αφιερώσατε. Υπάρχουν εδώ για όλα αυτά σχετικές αναρτήσεις, τυγχάνει να είμαι ψυχολόγος, αλλά είναι λογικό να μην έχετε προλάβει να δείτε περισσότερα απ’ τη θεματολογία του blog. Ειδικά για την Τεργέστη και τη δουλειά του Basaglia εκεί, κάτι έχω δανειστεί κι εγώ από ‘σας και παραπέμπω στο κείμενό σας. Έτσι κι αλλιώς πάντα είναι χρήσιμες τέτοιες επισημάνσεις, γιατί πολλές φορές μας διαβάζουν κι άνθρωποι που δεν σχετίζονται με το χώρο κι έτσι δεν τα γνωρίζουν όλα όσα θίξατε.

      Ήταν από μια άποψη τυχερός ο Ovartaci που συνάντησε αυτό τον συγκεκριμένο ψυχίατρο, ναι. Απ’ την άλλη τόσα χρόνια εγκλεισμού… Τι να πει κανείς. Προσωπικά εννοείται πως δεν αμφιβάλλω για όσα ανέφερε σχετικά με τη μεταχείρισή του και καμία εντύπωση δεν μου κάνει. Συνέβαιναν και συμβαίνουν όλα αυτά. Άλλοτε σε μικρότερο κι άλλοτε σε μεγαλύτερο βαθμό. Δυστυχώς.

      Και πάλι ευχαριστώ!

  7. Reblogged στις ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ και σχολίασε
    Ovartaci – O Καλλιτέχνης και η Τρέλα. Ένα ενδιαφέρον κείμενο για τη ζωή του ζωγράφου Ovartaci, το οποίο κρίνουμε σκόπιμο να αναδημοσιεύσουμε, αφενός λόγω ανάλογης θεματολογίας που υπάρχει αναρτημένη στην κατηγορία ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, αφετέρου λόγω της εργασίας που δημοσιε΄θσαμε πρόσφατα με τίτλο: Λογοτεχνία: Παρεκλίνουσα συμπεριφορά και Ψυχική Νόσος. Μια προσπάθεια ψηλάφησης της συγκεκριμένης σχέσης από τον Δημήτρη Κωνσταντίνου

  8. […] αρχικά στο AikateriniTempeli's Weblog: . ? ? . Μετά τον Peder Severin Krøyer, ένας ακόμη Δανός, ο  Louis […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: