Κάθονται απέναντι – Δημήτρης Παπασταμάτης

.

from-endemann-kirstin-ott-to-photo-ott-subject-life-sent-tue5

Silent conversation – Marcia Melo

 .

Κάθονται απέναντι

.

Kάθονται απέναντι…
Σε αυτό που κάποιοι ονομάζουν κήπο…
Ένας μελαγχολικός μαραμένος κήπος
που τον φωτίζουν τα τρελόφωτα……
Εκείνος σιωπηλός, το βλέμμα του
χάνεται στον θαλάσσιο ορίζοντα,
στο ανόθευτο γαλάζιο …..
Εκείνη φλυαρεί ακατάπαυστα,
φλυαρεί για να δείξει ότι ακόμη και εδώ μέσα
κάποιος μπορεί να φλυαρεί.
Κάποιες στιγμές η φωνή της σβήνει απότομα,
βίαια θαρρείς ….
Τότε απλώνεται η σιγή….
Αρχίζει τότε εκείνος να μονολογεί,
αλλά δεν μπορεί καν να συγκριθεί μαζί της
ούτε καν στην ένταση της φωνής της…
Αμέσως σταματά …..
Η σιγή που ακολουθεί είναι η έκφραση
μιας απόλυτης αρμονίας,
σε αυτήν την έρημο
των μη <<λογικών >>
εδώ που τα περσινά φύλλα των φυτών
εγκαταλελειμμένα στην άχαρη δουλειά
των μυρμηγκιών,
και στο διστακτικό τιτίβισμα των πουλιών,
από κοινού κατάκτησαν ζωγράφισαν,
τούτην την παράξενη σιωπή…

Χωρίς τα μάτια να προδίδουν
η να αποκαλύπτουν
ποιες ρυτιδωμένες θύελλες
κρύβουν πίσω τους…..
Αυτό το σύμπλεγμα λόγου και σιωπών
εναγωνίως αναζητεί ρόλο ……
Οι λέξεις κωδικοποιημένες αγωνίζονται
να αποδώσουν αυτό που και οι δύο τους,
ήδη γνωρίζουν,
την άγρα αγάπης και κατανόησης για τις ψυχές
με την άφθαρτη παιδικότητα….
Το μοναδικό συναίσθημα
τούτη την στιγμή
που τον έκανε να νοιώθει
ζωντανός στην μοναξιά του…..
Μέσα στην σιωπή άκουγες τον θρήνο
για το χαμένο παρελθόν,
τις μέρες του ζωώδους άγχους,
τις εναλλαγές του εφιαλτικού φόβου
και ευφορίας,
τις κατακρημνίσεις του μυαλού….
Και έρχεται επισκέπτρια
η απελπισία,
με ένα κατακίτρινο τριαντάφυλλο
στο χέρι.
Εκείνος παρατηρεί με σκοτεινή
αινιγματικότητα,
τον ακτινοβόλο κιτρινωπό πυρήνα του,
προσποιείται ότι είναι χαρούμενος
κομπάζει ασύστολα …
Σφαλίζει τα μάτια, τα αυτιά σε όλα .
Σε όλα εκτός του ανέφικτο….
Τον φοβίζει τούτη η επίσκεψη .
Εδώ σε τούτον τον κήπο,
που το φωτίζουν τα τρελόφωτα.
Δεν ξέρει τι να σκεφτεί ..
Τι πρέπει να σκεφτεί……
Αυτό είναι καταναγκασμός
Ψυχικός καταναγκασμός….
Πόνος που διαρκώς αυξάνεται…
Θλιβερός ψυχικός πολτός,
σύντομα δεν θα μπορεί να κρύψει τίποτα,
δεν θα μπορεί να παραμείνει άπραγος….
Καρφωμένος μέσα σε τούτη την σύνθεση
που ξεδιπλώνεται σαν μια τεράστια
τοιχογραφία,
ομοιώματα ανθρώπων,
ασήμαντες, απροσδιόριστες
κουκκίδες, λαβωμένα,
Εγώ …..
συνθλίβονται από τα γρανάζια
της απανθρωποποίησης.
Ένας κήπος με ανέκφραστα πρόσωπα,

με μάτια απλανή κενά νοήματος
να συνομιλούν με τον πόνο….
Δεν το γνωρίζει ακόμα,
αν τούτος ο κήπος
θα είναι το αφήγημα, η βιογραφία του…

.

Δημήτρης Παπασταμάτης

.

.

*Ο Δημήτρης Παπασταμάτης είναι σκηνοθέτης. Έχει ασχοληθεί με το ψυχόδραμα. Έχει σκηνοθετήσει πλήθος θεατρικών έργων. Υπήρξε για 16 χρόνια Διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Γράφει ποίηση και θεατρικούς μονολόγους. Στην δεκαετία του ’80-’90 συμμετείχε στην έκδοση του αντιψυχιατρικού περιοδικού ΤΡΕΛΑ καθώς και στην δημιουργία της Κίνησης για τα δικαιώματα των <<ψυχασθενών >>.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 10, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: