“Bipolarized”: Μια ταινία για τη Διπολική διαταραχή και την αναζήτηση εναλλακτικών θεραπειών

.

.

Για την ταινία που τιτλοφορείται “Bipolarized”, μια Καναδέζικη παραγωγή του 2014, θα γίνει σήμερα λόγος εδώ και για τον άνθρωπο που αφορά και δεν είναι άλλος απ’ τον Ross McKenzie. Ο McKenzie διγνώστηκε στα 21 του ως διπολικός μετά από ένα μανιακό επεισόδιο και του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή, δηλαδή λίθιο. Οι γιατροί του είπαν πως θα πρέπει να το παίρνει για όλη του τη ζωή. Το έκανε πράγματι για 16 συναπτά έτη παρά το ότι οι παρενέργειές του τον αποσυντόνιζαν καθημερινά κι ένιωθε όπως εξηγεί, σαν χημικά λοβοτομημένος. Κάποια στιγμή όμως αποφάσισε να δει την κατάστασή του μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα, να διακόψει σταδιακά το φάρμακο και ν’ αναζητήσει εναλλακτικές θεραπείες (γιόγκα, βελονισμό, διαλογισμό, σαμανικές τελετές κ.α.), ώστε να καταλάβει καλύτερα τι του συμβαίνει.

.

Σήμερα είναι απολύτως υγιής, δεν υποτροπίασε και θέλει να μοιραστεί μ’ άλλους όσα ανακάλυψε σ’ αυτή του την πορεία. Φυσικά αμφισβητεί τα ψυχοφάρμακα, πιστεύει πως μεγάλη ζημιά έχει κάνει το αμφιλεγόμενο DSM (η διαγνωστική Βίβλος δηλαδή των ποικίλων αλλά και συχνά επινοημένων ψυχικών διαταραχών) και γι’ αυτό συνομιλεί στην ταινία του τόσο με ακτιβιστές, όσο και με υποστηρικτές άλλου είδους θεραπειών (πιο φυσικών, αν θέλετε) που αμφιβητούν ανοιχτά την κυρίαρχη ψυχιατρική, με δημοσιογράφους όπως ο Robert Whitaker, καθώς και με Επιζώντες, όπως θεωρεί πως είναι κι ο ίδιος.

.

Ανοιχτά καλεί το κοινό που θα δει την ταινία και πάσχει από κάποια διαταραχή να κάνει εκτενή έρευνα για τις διάφορες θεραπευτικές επιλογές, πριν αρχίσει να παίρνει χάπια. Η νούμερο ένα επιθυμία του είναι αυτό το ντοκιμαντέρ να οδηγήσει σε μια τέτοια συνειδητοποίηση, ώστε να γλυτώσουν οι νεότερες γενιές απ’ τον πόνο και τη στεναχώρια που βίωσε εκείνος εξαιτίας της διάγνωσής του. Θέλει καταληκτικά με αφορμή την ταινία να ξεκινήσει μια νέα συζήτηση για το πώς θα πρέπει να βλέπουμε τη θεραπεία των ατόμων με ψυχικές διαταραχές.

.

Πιστεύει, όπως λέει σε μια συνέντευξή του, πως τα φάρμακα προορίζονται να είναι βραχυπρόθεσμες λύσεις σε ακραίες καταστάσεις. Αλλά το άτομο πρέπει να αντιμετωπιστεί και ως μυαλό και ως σώμα και ως πνεύμα. Ολιστικά δηλαδή . Έτσι μόνο θεωρεί πως οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να απελευθερωθούν απ’ τα συμπτώματά τους και να ζήσουν υγιείς κι ευτυχισμένοι.

.

BIPOLARIZED-RETHINKING-MENTAL-ILLNESS-231x300.jpg

.

Καλά όλα αυτά βέβαια κι ενδιαφέροντα, αλλά υπάρχει κάτι που απ’ την αρχή με ξένισε και δεν μου άρεσε. Η ταινία φαίνεται υπερβολικά στυλιζαρισμένη κι αυτό θεωρώ πως είναι το μεγάλο της μειονέκτημα. Κάντε μια σύγκριση και μόνοι σας, με αυτήν ας πούμε του John Cadigan (εδώ θα βρείτε τις λεπτομέρειες) και θα καταλάβετε τι εννοώ. Με λίγα λόγια, κατά τη γνώμη μου, στην πρώτη ταινία καταλαβαίνεις πως το θέμα είναι το τι πέρασε αυτός ο άνθρωπος που είχε διαγνωστεί ως σχιζοφρενικός και βλέπεις την αλήθεια του, ενώ στη δεύτερη βλέπεις μια παραγωγή τόσο καλοστημένη που “μυρίζει” Hollywood και χάνεις κάπως την ουσία του πράγματος.

.

Το έθιξα όμως αρκετά αυτό, αφορά κυρίως άλλωστε την ατυχή θεωρώ, σκηνοθεσία της Rita Kotzia και προτιμώ να μην μείνω περισσότερο στο συγκεκριμένο ζήτημα. Να μην χάσουμε το δάσος, κοιτώντας το δέντρο δηλαδή. Καλύτερα να σας αναφέρω μια άλλη κριτική που διάβασα κι εστιάζει στο ότι έχουμε να κάνουμε μ’ έναν μάλλον πλούσιο άνθρωπο που ταξιδεύει σε διάφορες χώρες αναζητώντας θεραπεία και μπορεί να βλάψει η ταινία του, αν τη δουν πάσχοντες που με αφορμή αυτήν δεν θ’ αναζητήσουν τάχα θεραπεία.

.

Για το πρώτο σχόλιο, τι να πω; Δεν μ’ απασχολεί να τον ‘ενοχοποιήσω’ για την οικονομική του κατάσταση (προς τιμήν του άλλωστε έχει παραδεχτεί ότι γνωρίζει πολύ καλά πως άλλοι άνθρωποι δεν έχουν την τύχη αυτή), αλλά μ’ ενδιαφέρει να τοποθετηθώ κυρίως στο δεύτερο σκέλος της κριτικής αυτής, περί της “επικινδυνότητας” της ταινίας του δηλαδή (μια έννοια που πάντα έρχεται στο προσκήνιο όταν η συζήτηση φτάνει στους ψυχικά πάσχοντες). Επειδή αυτή είναι μια εκ του πονηρού κριτική, που δεν είναι καθόλου άγνωστη τόσο σε μένα όσο και σε άλλους συναδέλφους, θα υπογραμμίσω αυτό: τη θεωρώ σαφέστατα ανήθικη. Είναι ανήθικο ν’ αποκρύπτεις πληροφορίες απ’ τους πάσχοντες οδηγώντας τους στον μονόδρομο των ψυχοφαρμάκων, αντί να τους βοηθάς να δουν διεξοδικά τις επιλογές που έχουν . Άρα συνακόλουθα ένα έχω να πω σχετικά με το κατά πόσο θα βλάψει κάποιον η ταινία: δεν πρόκειται. Ο καθένας έχει το δικαίωμα ν’ αναζητήσει τη θεραπεία που επιθυμεί, κι όχι αυτήν που για κάποιους είναι η μόνη ενδεδειγμένη. Η άγνοια εξάλλου είναι επικίνδυνη, όχι η γνώση. Απλά είναι τα πράγματα.

.

Με την κριτική όμως που κυρίως συμφωνώ είναι αυτή που υπογραμμίζει πως ό,τι λειτουργεί για κάποιον, δεν σημαίνει πως θα λειτουργήσει και για άλλους. Ο Ross McKenzie βρήκε αυτές τις λύσεις, υποστηρίζει πως θεραπεύτηκε και καλά έκανε κι αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία του, αλλά για άλλους που θα δουν την ταινία μπορεί ν’ αποδειχτούν εντελώς αναποτελεσματικά όλα όσα προτείνει.

.

Σε μια εποχή που τα περισσότερα συστήματα υγείας είναι διαλυμένα εξαιτίας των οικονομικών επιλογών των απανταχού κυβερνήσεων, δεν μ’ εντυπωσιάζει το γεγονός πως οι άνθρωποι που πάσχουν δοκιμάζουν κι άλλες θεραπείες (και ξανατονίζω καλά κάνουν), πέρα απ’ όσες το ψυχιατρικό κατεστημένο προτείνει μ’ έναν αξιοπρόσεκτο είναι η αλήθεια στρουθοκαμηλισμό, για την σαφέστατα αμφισβητούμενη αναποτελεσματικότητά τους. Για να μην αναφερθώ και στις ερευνητικά αποδεδειγμένες παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων.

.

Bipolarized-1024x514.png

.

Απ’ την άλλη αντιλαμβάνομαι πως σίγουρα ορισμένοι θα χαμογελάσουν ειρωνικά βλέποντας σε κάποιο σημείο της ταινίας ένα σαμάνο να κάνει τελετή κάθαρσης στον McKenzie. Δεν ξέρω αν αυτές οι μπαλίτσες βαμβάκι που ο περί ου ο λόγος σαμάνος χρησιμοποίησε πράγματι είχαν απομεινάρια λιθίου, όπως αποφάνθηκε το εργαστήριο στα οποία τα εξέτασαν κατόπιν κι αν γίνεται ένα φάρμακο να μείνει τόσο στον οργανισμό ενός λήπτη, αλλά ξέρω σίγουρα πως λάθος διαγνώσεις όπως παραδέχεται ο επικεφαλής της Επιτροπής της Ψυχικής Υγείας στον Καναδά, δίνονται. Ξέρω επίσης, πως πολλοί ειδικοί που είναι μέλη της συντακτικής επιτροπής του DSM έχουν στενές σχέσεις με φαρμακευτικές εταιρείες, γιατί έχω διαβάσει αυτό κι άλλα σχετικά άρθρα. Γνωρίζω τέλος πως “διαταραχές” επινοούνται κάθε μέρα (πρόσφατα ας πούμε μπήκε σ’ αυτές το πένθος, ναι το πένθος και η ντροπαλότητα) κι έτσι δημιουργείται η αιτία, ώστε νέα χάπια να κάνουν την εμφάνισή τους.

.

Γι’ αυτό όλοι θα πρέπει να ‘μαστε σ’ ‘ενα βαθμό σκεπτικιστές όταν συζητάμε για διαγνώσεις και να μην τις θεωρούμε όπως έχω ξαναγράψει σαν ένα είδος ταφόπλακας για το μέλλον κάποιου. Κι υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να προσθέσω. Ας πούμε προσωπικά αναρωτήθηκα αν αυτός ο άνθρωπος πράγματι ήταν διπολικός ή αδίκως έπαιρνε τόσα χρόνια αντίστοιχη αγωγή. Θεραπεύτηκε ή ποτέ δεν είχε μανιοκατάθλιψη, αλλά βίωνε τις παρενέργειες του λιθίου; Και δεν το αναφέρω αυτό για να μειώσω την αξία της προσωπικής του αναζήτησης κι επιτυχούς έκβασης. Κάθε άλλο. Το βάζω στην κουβέντα μας εδώ, ακριβώς επειδή οι λάθος διαγνώσεις δεν είναι σπάνιες. Τα ερωτήματα αυτά επομένως, μόνο ρητορικά είναι. Για να ‘μαστε υποψιασμένοι, γενικότερα.

.

Δείτε την λοιπόν αυτή την ταινία όταν κυκλοφορήσει και στη χώρα μας, κρατήστε ό,τι νομίζετε πως σας αφορά και σας ταιριάζει και δείτε κι άλλες βέβαια. Μελετήστε, διαβάστε σχετικά θέματα αν πάσχετε από κάποια ψυχική διαταραχή, αμφισβητείστε γιατί όχι και μακάρι στο τέλος ν’ αποδειχτείτε νικητές. Αυτός ο αγώνας είναι δύσκολος και δεν τα καταφέρνουν όλοι να φτάσουν ως το τέρμα πράγματι και να ξαναπάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Αλλά κάποιοι-ες τα καταφέρνουν. Δεν γίνεται να το κρύβουμε αυτό. Δεν γίνεται.-

.

.

.

 

Πηγές:

http://www.bipolarizedthemovie.com/

http://www.psychiatrictimes.com/bipolar-disorder/warning-movie-may-have-psychiatric-side-effects?GUID=371E37A3-B961-4901-8CB7-66F41465E061&rememberme=1&ts=21032016

http://www.care2.com/greenliving/bipolarized-one-mans-natural-approach-to-mental-illness.html

https://vimeo.com/110507524

http://www.jasonsconnection.org/tag/bipolarized/

http://90thparallel.ca/our-work/bipolarized/

http://madinamericainternationalfilmfestival.com/left-psychiatric-ward-may-1993-set-mission-interview-ross-mckenzie-bipolarized/

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαρτίου 28, 2016.

Ένα Σχόλιο to ““Bipolarized”: Μια ταινία για τη Διπολική διαταραχή και την αναζήτηση εναλλακτικών θεραπειών”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s