Studio 19: Ήμασταν στον αέρα…

.

 

Studio 19

.

Τον Απρίλη που μας πέρασε διάβασα στο Facebook την ανακοίνωση για το κλείσιμο ενός αγαπημένου ραδιοφωνικού σταθμού που εξέπεμπε για 28 ολόκληρα χρόνια. Δεν είναι άλλος απ’ το Studio 19, στον οποίο δούλεψα για περίπου τρία χρόνια κι εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να μεταφέρθηκα νοερά στο Ηράκλειο, σαν να κατέβηκα πάλι τα γνωστά σκαλιά και να κοίταξα με τη φαντασία μου ξανά το χώρο, να είδα πρόσωπα που συναντούσα καθημερινά και να θυμήθηκα άπειρες στιγμές… Άπειρες…

.

Ο Απρίλης όμως είναι ένας μήνας που τη σκέψη μου μονοπωλούν άλλα γεγονότα κι έτσι ανέβαλλα το γράψιμο αυτής της ανάρτησης. Μέχρι σήμερα, που ένιωσα πως ήρθα η ώρα να καταθέσω αναμνήσεις, να νοσταλγήσω…

.

Με θυμάμαι λοιπόν να διαλέγω τραγούδια, να κρατάω βινύλια, cd, μπλοκάκια με σημειώσεις και ταυτόχρονα ν’ απαντάω στο τηλέφωνο, να χειρίζομαι τον ήχο και να βλέπω απ’ τα τζάμια γύρω μου ανθρώπους που ακόμα και τώρα είναι φίλοι και φίλες μου να συζητούν, να ετοιμάζονται για εκπομπή ή να ηχογραφούν στο απέναντι στούντιο. Η Άννα Κοκκινάκη, η Σύλβια Πετραλή και η Γεωργία Χαριτάκη για παράδειγμα. Και τι δεν περάσαμε μαζί βρε κορίτσια…

.

Εφημερίδα Αργώ 1-b

.

Κι άλλοι που μπορεί να χαθήκαμε, αλλά είχαμε μοιραστεί πολλές ωραίες στιγμές όπως ο Μανώλης Καλλέργης (που απ’ το Σταύρου, το επίθετο της μητέρας μου με το οποίο ήμουν εκεί γνωστή, με φώναζε Σταυρούλα), ο Μίλτος Πασχαλίδης (τότε σπούδαζε κι έγραφε τραγούδια), ο Γιώργος Παπαγεωργίου (που τόσο πολύ αγαπούσε τα ρεμπέτικα), ο Γιώργος Δασκαλάκης (που έλεγε συχνά: «Καλύτερα να μας ακούν, παρά να μας βλέπουν» και γελούσαμε), ο Κώστας Μουδάτσος (πάντα είχε κάποιο κρητικό τραγούδι να μας προτείνει) και τόσοι άλλοι-ες. Οινοποσίες, βόλτες, ξενύχτια, ρακές, live  στο «Αυγό», στο «Τρομπόνι», και… και.. Και τι δεν ζήσαμε…

.

Κι είναι κι η Ειρήνη Παπαδάκη (με τόσες γνώσεις για την ξένη μουσική), η Μαρία Μελεσσανάκη (το σήμα του σταθμού είχε τη φωνή της), ο Δημήτρης Πατεράκης με τον αδερφό του Στέφανο, οι ιδιοκτήτες του σταθμού δηλαδή με τους οποίους ακόμα είμαστε σ’ επαφή μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης κι όποτε μπορούμε τα λέμε, αλλά κι  ο Κώστας Φατόλας, ένας απ’ τους εκεί παραγωγούς, που κάποτε μου πήρε και συνέντευξη για το περιοδικό του Πανεπιστημίου Κρήτης «Ο Μίτος της Αριάδνης«,  κι άλλες κι άλλοι…

.

Ο Μίτος της Αριάδνης-Συνέντευξη 1-a

.

Τον Στέλιο Κτενιαδάκη για παράδειγμα, μπορεί να μην τον πρόλαβα στο σταθμό, αλλά βρεθήκαμε μετά μαζί στην ΕΡΑ Ηρακλείου να κάνουμε εκπομπές και χαίρομαι που ακόμα κρατάμε επαφή.

.

Και βέβαια υπήρχαν και μερικοί ξεχωριστοί ακροατές, όπως ο Θοδωρής Μεσσαριτάκης, που τα ‘φερε έτσι η ζωή ώστε σήμερα πια ν’ ανήκει στους δικούς μου Ανθρώπους. Και πως να ξεχάσω τη μέρα που μπήκα σ’ ένα βιβλιοπωλείο του Ηρακλείου κι ο συγγραφέας-ιδιοκτήτης του Γιάννης Ρεμούνδος, μ’ αιφνιδίασε  χαρίζοντάς μου το βιβλίο του «Βρέχει συντρίμμια από νίκελ» με μια ζεστή αφιέρωση για τα ταξίδια, τα μουσικά εννοούσε, που έκανε μαζί μου;

.

Κι όσες κι όσοι κάθισαν απέναντί μου για συνέντευξη, όπως η Αρλέτα, ο Σωκράτης Μάλαμας κι ο αξέχαστος Μάνος Ξυδούς, τόσο στην εκπομπή «Έξοδος Κινδύνου» που έκανα τις καθημερινές 10-12 όσο και στην απογευματινή που παιζόταν 6-7 κι είχε τίτλο «Το κλειδί του Παραδείσου«.

.

Studio 19 a

.

Μερικές φορές όμως, Έξοδος Κινδύνου δεν υπάρχει. Μόνοι μας πρέπει να την φτιάξουμε. Κι όσο για τους Παραδείσους, καλά θα ‘ταν να πίστευα σ’ αυτούς, αλλά δεν… Άχρηστα τα «κλειδιά» λοιπόν. Σκούριασαν ίσως, δεν ανοίγουν καμιά «πόρτα» πια. Δεν τα πετάω όμως. Τα κρατάω γιατί αντιπροσωπεύουν ένα κομμάτι του παρελθόντος, ένα κομμάτι δικό μου. Θα σας έχει συμβεί και ‘σας κάτι παρόμοιο, άρα θα ξέρετε τι εννοώ. Μηνύματα που δεν αντέχετε να διαγράψετε, γράμματα που δεν μπορείτε να σκίσετε, αριθμούς τηλεφώνων που σε κανέναν πια δεν αντιστοιχούν αλλά γεμίζουν την ατζέντα σας κ.α. Κάπως έτσι γίνεται… Ναι.

.

Κι αν δεν ήταν όλες οι μέρες ρόδινες στο Studio 19, δεν παύει να είναι ο εργασιακός χώρος στον οποίο πέρασα πιο όμορφα, εξελίχτηκα ως άνθρωπος κι απέκτησα τους περισσότερους φίλους. Μια θλίψη την αισθάνομαι επομένως που έκλεισε, αλλά απ’ την άλλη όσα ζήσαμε τόσοι άνθρωποι εκεί, έτσι όπως οι τροχιές της ζωής μας συναντήθηκαν, δεν μπορεί να μας τα πάρει κανείς. Κανείς. Ποτέ.

.

Η ζωή μου πια είναι σε άλλη φάση. Μπορεί να μην μιλάω πίσω από ένα μικρόφωνο, αλλά γράφω στίχους για τραγούδια κι έχω τη χαρά να τ’ ακούω ερμηνευμένα από νέους και ταλαντούχους ανθρώπους, όπως η Μαίρη Αθανασίου, η Χρυσούλα Στεφανάκη και ο Χρήστος Δάβρης. Ίσως πάντως να μην είναι τυχαίο το γεγονός πως μια ηρωίδα μου, στο βιβλίο που τώρα γράφω, είναι ραδιοφωνική παραγωγός. Αφού τις νύχτες ονειρεύομαι ακόμα πως κάνω εκπομπή… Πως κάνω εκπομπή… Κι είμαι πάλι στον αέρα. Κι είμαστε πάλι στον αέρα. –

.

.

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

One thought on “Studio 19: Ήμασταν στον αέρα…”

  1. Αγαπημένη Κατερίνα. Τι μου θύμισες πάλι. Εγώ θυμάμαι όταν είχα κατέβει τα σκαλιά του σταθμού και από του μικροφώνου διάβασα…δικό μου ποίημα (σήμερα άρχισα πάλι να γράφω αλλά στοχεύοντας σε…στιχουργία τρομάρα μου)… Αγαπημένη Κατερίνα. Με όλα όσα περιγράφεις, θυμάμαι την εικόνα σου να είμαστε μαζί συμπαρουσιαστές σε έναν άλλο σταθμό που εδώ και πολλά χρόνια έχει κλείσει, τον Στούντιο Ηράκλειο… στην περιοχή Τάλως, λίγο μετά το σχολικό κτίριο…
    Το Studio 19, το αγαπήσαμε όλοι στα εφηβικά μας χρόνια. Όμως, πριν από αυτό υπήρχε ο CLUB FM. Είχε πραγματικά κάνει ΠΑΤΑΓΟ!!! Αλλά μετά η ομάδα χωρίστηκε και δημιουργήθηκε το Studio 19. Και ο CLUB FM συνέχισε να λειτουργεί στους 90,4… Αλλά δεν είχε καμία σχέση με πριν, μέχρι που έκλεισε. Η αλήθεια είναι ότι το τέλος του «19» ήταν εξαιρετικά άδοξο. Κάποια στιγμή είχε πάει εκεί, όταν ήταν σε παράδρομο της Κνωσού και έκανα εκπομπή για δύο μέρες αλλά απογοητεύτηκα για πολλούς λόγους. Δεν είχε καμία σχέση με τον παλιό σταθμό. Πρέπει να ήταν κάπου στο 2004; Κάπου εκεί. Ο σταθμός έκλεισε και η συχνότητα πουλήθηκε σε εκκλησιαστική ομάδα; Κοινότητα; Αίρεση; Θα σε γελάσω.
    Αγαπημένη Κατερίνα. Ζήσαμε μαζί πολλά. Όπως, όταν πήραμε μαζί συνέντευξη από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου για το πρώτο τεύχος του Κρητικού Περιοδικού «ΣΤΙΓΜΕΣ» που εκδόθηκε Οκτώβριο του 1991. Εγώ ήμουν μόλις 21 χρόνων. Και έχω σήμερα τη μεγάλη μου κόρη στα 17. Πόσα δεν έχουν αλλάξει από τότε… Χάρηκα που είδα την ανάρτηση σου εντελώς τυχαία. Και σου εύχομαι να είσαι πάντοτε καλά. Και να είσαι ο εαυτός σου. Με απεριόριστη εκτίμηση, Χριστόφορος Παπαδάκης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s