«Το ποτάμι στον καθρέφτη» – Μετρώντας στιγμές…

.

Συμπληρώθηκαν πρόσφατα έξι μήνες απ’ την έκδοση του βιβλίου και θέλησα κοιτώντας πίσω στο χρόνο να θυμηθώ μαζί σας μερικές απ’ τις πιο όμορφες στιγμές που έζησα μ’ αφορμή αυτό.

Δεν μπορώ βέβαια να σας γράψω πως αισθάνομαι ακριβώς όταν κοιτάζω κάποια ή κάποιον από ‘σας στα μάτια ενώ μου μιλάει για σημεία που ξεχώρισε μες στις σελίδες του ή να δείτε τις εκφράσεις μου όταν διαβάζω μερικά πολύ συγκινητικά μηνύματά σας, αλλά έχει νόημα αν μη τι άλλο να Ευχαριστήσω μερικούς ανθρώπους που μπήκαν σε μεγάλο κόπο για μένα και το μετράω πολύ αυτό.

Ο στενός μου φίλος ας πούμε και σπουδαίος νέος Ποιητής, Αντώνης Τσόκος, φιλοξένησε στο καλαίσθητο site του το «Μονόκλ» που αξίζει να παρακολουθείτε, απόσπασμα του βιβλίου μ’ αυτή την υπέροχη φωτογραφία που έχω λατρέψει.

.

Μονόκλ.jpg

.

Αλλά κι η Maria Sun για παράδειγμα, ένα νέο κορίτσι που με «παρακολουθεί» πάντα,  μου ‘γραψε κι αυτή τη φορά ένα υπέροχο μήνυμα, που με την άδειά της δημοσίευσα στη σελίδα του βιβλίου στο Facebook και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:

«Είναι λοιπόν σαν να πήρα το τρένο στην διαδρομή Αθήνα – Πειραιας στην σύγχρονη Ελλάδα ή ακόμα καλύτερα σαν να με ανάγκασες – εμένα προσωπικά – αλλά και κάθε Νεοέλληνα αυτής της Ελλάδας να κοιταξει στον καθρέφτη τον εαυτό του επιτέλους έντιμα….
Αυτόν που περπατάει καχύποπτος πια και δεν κάνει καν τον κόπο … Του είναι βλέπεις πιο εύκολη μία ταμπελίτσα… γι’ αυτόν που βλέπει απέναντι του…ο ασφαλής διαχωρισμός…οτι αυτός διαφέρει … όχι εσυ…
Αυτόν που διατείνεται οτι θελει να ζει με έρωτα αλλα στα πλαίσια των άσπρων σεντονιών μόνο… Στα σίγουρα…
Αυτόν που χωρίς τυψεις κρίνει, λογοκρίνει, κοιτα απο την κλειδαρότρυπα και φουσκώνει σαν μπαλόνι…
Κάπου στο τέλος, μένει μόνος του απο λάθη δικά του ή άλλων δεν έχει γι’ αυτόν και μεγάλη σημασία…. δεν το ψάχνει και πολύ
Γι ‘ αυτό και ζει τώρα πια περισσότερο στην φαντασία του…γιατί όταν βγαίνει στην πραγματικότητα του, πρεπει – του χει γίνει βίωμα πια –
να είναι κυνικός, σκληρός για να επιβιώσει, γιατι απαιτείται, γιατι ετσι είναι η ζωη…γιατί ειναι μια συναλλαγή εκπεσόντων,- κυρίως σε συναίσθημα- «κι αν χανει που και που και κανένα φτερό δεν χάλασε κι ο κόσμος, ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως είναι άγγελος…»
Αυτός ο Έλληνας λοιπόν όταν γυρνά το βράδυ στο σπίτι του, κι ανοίγει το δελτίο των 8, ακούει και βλέπει για ανθρώπους που φτάνουν στην Ελλάδα γιατί αναγκάστηκαν να κάνουν αλλαγες στα σχεδιά τους… Αλλά επειδή είναι κατάκοπος και τρομοκρατημένος πια, θυμώνει μπερδεύεται ακούει επιλεκτικα , ισως γιατί βολεμένος στις ταμπελίτσες του, δεν του τυχε να πρέπει να μάθει πόσο μακριά ταξίδεψε η βάρκα, κι αν καποτε του τυχε το χει ξεχάσει πιά…. Ή όταν ηρεμεί και ξεθολωνουν τα τζάμια του και η ματιά του, διαλέγει μεριά και κάνει μικρά θαύματα… γιατι μόνο αυτό μπορεί».

.

Γη της Περσεφόνης.jpg

.

Η συγγραφέας δε Μαίρη Γκαζιάνη, διάβασε πολύ προσεκτικά το βιβλίο, ετοίμασε αρκετές ερωτήσεις και παρουσίασε εξαιρετικά τη συνέντευξή μου που μπορείτε να διαβάσετε κι εσείς εδώ, στο portal δηλαδή του «Now 24«. Την Ευχαριστώ ολόψυχα και της εύχομαι κάθε επιτυχία.

Η Πέρσα Αργυρίου με τη σειρά της, μου έκανε μια πολύ όμορφη έκπληξη φτιάχνοντας αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε παραπάνω. Πρόκειται για την πόλη Mjölby, της Σουηδίας, στο ποτάμι της οποίας σκέφτηκε να προσθέσει αυτές τις φράσεις μου, απ’ τη συνέντευξη που έδωσα στον Πάνο Τουρλή. Τη φιλοξένησε στη σελίδα της «Γη της Περσεφόνης» και με συγκίνησε ιδιαίτερα…

Κι η Αλεξία Βλάρα επιμελήθηκε αυτή μου τη συνέντευξη που μπορείτε να διαβάσετε στο portal «All4fun.gr» κι επειδή τη γνώρισα από κοντά έχω να πω πως πρόκειται για ένα πολύ ευγενικό και χαμηλών τόνων κορίτσι.

Ένα ξεχωριστό Ευχαριστώ οφείλω θεωρώ και στον συγγραφέα και βιβλιοκριτικό Γιάννη Παπαγιάννη, που έγραψε μια ουσιαστική κι αμερόληπτη κριτική στη στήλη του στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» και μπορείτε να την δείτε στην ακόλουθη φωτογραφία.

.

Ελ. Τύπος

.

Στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» και στο portal  «TrikalaVieW.gr»  δημοσιεύτηκε εντωμεταξύ η συνέντευξη που μου πήρε η Βιβή Μαργαρίτη και με τιμά ιδιαιτέρως αυτή της η επιλογή.

Απ’ αυτήν την συνέντευξη εμπνεύστηκε κι η στενή μου φίλη, Ρεβέκκα Θεοδωροπούλου κι ανέβασε στο προφίλ της μια αισθαντική φωτογραφία με φράσεις μου. Ρεβέκκα μου για σένα τι να γράψω; Πάντα δίπλα μου…

Κι εξίσου κοντά μου είναι κι ο Γιώργος Τριανταφύλλου που πρότεινε ξανά και ξανά το βιβλίο για ανάγνωση, η Ευανθία Σακελλάρη που αθόρυβα και διακριτικά μονίμως με στηρίζει, ο Γιώργος Τσιτούρας, η Δήμητρα Παπαγεωργίου, η Ανθή Θεοχάρη και τόσοι άλλοι άνθρωποι που διαμοιράζουν κάθε φορά ό,τι με αφορά όπως η Σταυρούλα Κουγιουμτσιάδη, ο Γιώργος Κωνσταντινίδης, ο Μιχάλης Μαγουλάκης, η Ιωάννα Κουτσουρελάκη, η Σοφία Νέντου  κι όσες κι όσοι ακόμη έστειλαν τις ευχές τους μέσω του διαγωνισμού που οργάνωσε η γλυκυτατη Τζένη Κουκκίδου.

Θα κλείσω τέλος με το σπουδαίο ραδιοφωνικό αφιέρωμα που μου έκανε η Βίκυ Καποτά, στην ΕΡΤ Βόλου και μπορείτε ν’ ακούσετε ηχογραφημένο εδώ. Είχα χρόνια να βγω στον αέρα κι ένιωσα την καρδιά μου να χάνει το ρυθμό της. Όπως έχω δηλώσει το ραδιόφωνο είναι μεγάλος  έρωτας για μένα κι ήταν επόμενο ν’ ..αποσυντονιστώ.  Αλλά με τη βοήθειά της Βίκυς, όλα πήγαν καλά και την Ευχαριστώ που μου έκανε αυτό το σπουδαίο Δώρο.

Σας Ευχαριστώ κι εσάς που εξακολουθείτε να μου γράφετε, που αγοράζετε, δωρίζετε το βιβλίο και με κάθε αφορμή μου κάνετε σαφές το πόσο σας αγγίζει. Αυτό και μόνο με δικαιώνει και με κάνει να αισθάνομαι πως είμαι πολύ τυχερή.

Να είστε όλες, όλοι καλά.

.

.

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

One thought on “«Το ποτάμι στον καθρέφτη» – Μετρώντας στιγμές…”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s