Crazy 4 Africa : Ένα ντοκιμαντέρ για τους ψυχικά πάσχοντες της Μαδαγασκάρης

.

 

«La folia e’ una condizione umana.

In noi la follia esiste ed è presente come lo è la ragione».

Franco Basaglia

.

.

Με τις γνωστές αυτές φράσεις του Franco Basaglia για την τρέλα ως ανθρώπινη κατάσταση που υπάρχει σε όλους μας όπως ακριβώς και η λογική, επέλεξε να εισάγει στο θέμα του ο Ιταλός σκηνοθέτης Tommaso Galli, τους θεατές του ντοκιμαντέρ του που αφορά την κατάσταση των ψυχικά πασχόντων στη Μαδαγασκάρη.

Τιτλοφορείται «Crazy 4 Africa«, το παρακολούθησα χτες κι επέλεξα να σας το παρουσιάσω σήμερα γράφοντας όσο περισσότερα πράγματα μπορώ γι’ αυτό μιας και δεν υπάρχουν υπότιτλοι ούτε στα ελληνικά, ούτε στα αγγλικά. Συνήθως βέβαια οι εικόνες μιλούν από μόνες τους αλλά εδώ αξίζει να βοηθήσω ώστε να καταλάβετε και τη βαρύτητα γεγονότων που αναφέρονται διεξοδικά απ’ όσους συμμετέχουν, αλλά δεν κινηματογραφήθηκαν.

Όπως για παράδειγμα το γεγονός πως στη Μαδαγασκάρη οι ψυχίατροι είναι ελάχιστοι (έψαξα και βρήκα πως με στοιχεία του 2013, σε 100.000 πληθυσμού η αντιστοιχία των ψυχιάτρων είναι 0.08 και των ψυχολόγων ακόμη μικρότερη μιας και το ποσοστό πέφτει στο 0.03 -περισσότερα με αρθμούς μπορείτε κι εσείς να δείτε εδώ).

Όσοι υπάρχουν λοιπόν,  εργάζονται μόνο στην πρωτεύουσα και το κυριότερο: για να λάβει κάποιος πάσχων φαρμακευτική αγωγή, ακόμα κι αν νοσηλεύεται στο νοσοκομείο θα πρέπει να την πληρώσει ο ίδιος και το κόστος δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητο. Σας θυμίζει κάτι; Όσες κι όσοι διαβάζετε συχνά το blog ίσως πάει κάπου το μυαλό σας. Αν όχι, παρακάτω θα γίνω πιο σαφής.

Για να πάρουμε όμως το νήμα της ιστορίας απ’ την αρχή. Το ντοκιμαντέρ λοιπόν είναι η καταγραφή ενός ταξιδιού. Ενός ταξιδιού που σχεδιάστηκε στην Ιταλία και για το οποίο μιλούν οι 5 διαχειριστές  και οι 5 χρήστες υπηρεσιών ψυχικής υγείας του Κέντρου Ημέρας της Ρώμης ASL ROMA C, πριν και μετά την πραγματοποίησή του.

Χωρίζεται σε «κεφάλαια» κι έτσι βλέπουμε αρχικά τι σκέφτονται οι συμμετέχοντες γι’ αυτό το ταξίδι,  πως στην συνέχεια αλληλεπιδρούν με ψυχικά πάσχοντες που γνωρίζουν όπως η Margherita και τι αισθάνονται όταν το ταξίδι φτάνει στο τέλος του.

.

Crazy 4 Africa.jpg

.

Σ’ αυτές τις κινηματογραφικές ενότητες, στα «κεφάλαια» που προανέφερα, θα δέιτε ανθρώπους εντελώς απομονωμένους (σαν τον άντρα της φωτογραφίας) , χωρίς καμία περίθαλψη και φροντίδα, ενίοτε γυμνούς και καθηλωμένους με αλυσίδες σε πνιγηρούς χώρους, ακριβώς όπως στην Ινδονησία. Εκεί αν θυμάστε η συγκεκριμένη πρακτική ονομάζεται pasung και τα κοινά είναι δυστυχώς πάμπολλα κι ας βρίσκονται τόσο μακριά τυπικά αυτές οι χώρες. Όσες κι όσοι είχατε διαβάσει κι εκείνη την ανάρτηση (αν όχι θα τη βρείτε εδώ)  θα καταλάβετε τι εννοώ.

Στη Μαδαγασκάρη τα λίγα υπάρχοντα κέντρα «φροντίδας» είναι επίσης διάσπαρτα, η οργάνωση τους παρουσιάζει μεγάλη ανομοιογένεια και οι θεραπευτικοί στόχοι όταν υπάρχουν κι επιδιώκονται μέσω αντίστοιχων δραστηριοτήτων, ποικίλλουν κατά το δοκούν.

Για παράδειγμα, θα δείτε ψυχικά πάσχοντες να μαζεύουν μυρωδικά απ’ τον κήπο που οι ίδιοι-ες καλλιεργούν σ’  έναν, ας πούμε σχετικά διαμορφωμένο στρατώνα, όπου διαβιούν και να μαγειρεύουν μαζί με τους ειδικούς (;) που είναι υπεύθυνοι του σχετικού προγράμματος αλλά και τους ανθρώπους που ταξίδεψαν απ’ τη Ρώμη μόνο και μόνο για να τους συναντήσουν.

Εξηγείται απ’ τους ιθύνοντες στους θεατές, πως τα χέρια σ’ όλες τις κουλτούρες και τους πολιτισμούς, κάνουν λίγο-πολύ τις ίδιες κινήσεις στην προετοιμασία της τροφής κι η γεύση είναι μια ισχυρή αίσθηση, γι’ αυτό επένδυσαν σ’ αυτές τις δραστηριότητες. Είναι εύκολο μέσω της μαγειρικής να έρθεις σ’ επαφή με κάποιον ακόμη κι αν δεν μιλάς τη  γλώσσα του και παρά τις πολιτισμικές διαφορές σου μαζί του.

Όπως διάβασα εδώ, ψάχνοντας για να σας γράψω περισσότερα για το θέμα, η ομάδα αυτή έχει πραγματοποιήσει κι άλλα ταξίδια στην Αφρική. Το συγκεκριμένο είναι το πέμπτο τους. Πάντως και σ’ αυτό το blog έχει γίνει ανάρτηση για την κατάσταση σε άλλη χώρα της Αφρικής, την Somaliland που μπορείτε να δείτε εδώ, αν ενδιαφέρεστε.

Τελος, να σας εξηγήσω, πως αυτό το ντοκιμαντέρ του Tommaso Galli, παρουσιάστηκε στο 6ο Φεστιβάλ Lo Spiraglio Film Festival della Salute Mentale, που πραγματοποιήθηκε στο MAXXI (Museo Νazionale Delle Arti) στη Ρώμη, στα τέλη Μαρτίου και στις αρχές Απριλίου του τρέχοντος έτους.

Το Φεστιβάλ αυτό επικεντρώνεται σε θέματα που αφορούν αποκλειστικά την ψυχική υγεία, το στίγμα και τις προκαταλήψεις έναντι των πασχόντων αλλά και τον τρόπο που τους παρέχεται φροντίδα και θεραπεία, τόσο στην γειτονική χώρα, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. –

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιουλίου 6, 2016.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: