Ρογήρος Δέξτερ: Αμαζονία Β’

.

f9587fe47f70c00356a38b22c574ef67.jpg

.

(5)

Οι ήχοι της νύχτας
Που σμίγουν με τους στεναγμούς σου
Χρυσόμαλλη κόρη
Στο δέρας τού ύπνου των βαθιών ονείρων
Είναι κόμποι του πιο μακρινού μέλλοντος ·
Ακούω τα ηδονικά τζιτζίκια των μαστών σου
Πίσω από τις πτυχώσεις να δονούνται
Μιας φορεσιάς που υφαίνεις και ξηλώνεις
Μες στους αιώνες των αιώνων ·
Κύλησαν χρόνια μα δε φάνηκες ακόμη
Κι εγώ τα πράσιν’ άλογα κεντώ
Που ίσως με φέρουν πιο μακριά
Από τα μάταια του κόσμου και του οχλόκοσμου
Στις πενταπράσινες πεδιάδες της αμαζονίας
Κοντά στις όχθες του μεγάλου ποταμού
Που ηχώντας τρέχει
Όπως τα σείστρα των μαζών των αμαζόνων
Πλάι σε δασωμένους δρόμους που οδηγούν
Στην έναστρη ρύμη του γαλαξία σε νύχτες γαλήνης
Όταν χαϊδεύεις ξέστηθη τις χαίτες των αλόγων
Στο πι και φι της φυλλωσιάς των παρορμήσεων
Στο γύρισμα μιας σκέψης που πιέζει
Όταν τανύζουν τόξα τα τζιτζίκια
Ν’ αφήσουμε ίχνη κάποτε στους ουρανούς
Για να βρεθούμε αλλού στον ύπνο και στον ξύπνο
Όπου θα μ’ αγαπήσουν οι γλάροι
Θα μ’ αγκαλιάσουν οι εμμονές θα με λυτρώσουν
Σε κήπους μυθικούς καθώς ζυμώνεται το μέλλον
Στα δυνατά φωνήεντα των στεναγμών σου.

.

(6)

Μια φορά
Το λέει η μνήμη όταν θυμόμαστε
Θα ρίξω πίσω μου τις μαύρες πέτρες
Θα πάρω όσα μου άφησε ο Κρόνος
Για να κάνω πανιά με το πρώτο καράβι
Αλλά ίσως με φέρουν και πάλι κοντά σου
Τα θα των λόγων και των στίχων
Γεγονότων που θέλαμε κάποτε
Να ζήσουμε μαζί στο μέλλον
Μέσα στον ανθισμένο ύπνο σου
Όπου λάμπει κι ακούγεται η φωνή μου
Σα γύρη έναστρη που δεν ξοδεύουν οι καημοί
Πάνω στα πέταλά σου.

.

(7)

Φωνή μέσα στις φωνές του λιβαδιού
Είναι τα λόγια σου που τα ζυγίζω
Περισσότερο κι απ’τό τραγούδι
Του αηδονιού στη ρεματιά
Της νεράιδας που χορεύει στα ξέφωτα
Του φεγγαριού τις ώρες
Όταν μιλάς κι αντιλαλούν ρυάκια
Ή ξανατρέχουν μέσα μου οι σβησμένες πηγές
Κόρη με χρυσαφένια στάχυα
Ξωθιά με τ’άστρα τ’ουρανού στα μάτια
Όταν ο κόρφος σου γεμίζει αστέρια
Όταν κυλά στην κοίτη του ο γαλαξίας
Γίνεσαι όαση όπου αντηχούν φιλήματα.

.

(8)

Ο Ίμερος που ιππεύει άλογα τους πόθους μας
Μοιάζει με ανήμερη ορμή που οιστρηλατεί στ’αστέρια
Με καλπασμούς δεινούς και δίχως χαλινάρια
Τις νύχτες που αφηνιάζουν τα όνειρα
Και κόβουν τα δεσμά του ύπνου
Που συγκρατεί λίγο μακριά τη βάρκα
Των κοριτσιών σαν τραγουδούν
Τον έρωτα με ορθωμένα στήθη
Και τα ηδονικά τζιτζίκια των μαστών τους · μόλις νυχτώνει
Και ανάψουν τα λυχνάρια τους οι λαμπυρίδες
Γίνονται βέλη ερωτικά
Που ρίχνουν όμορφα και ιδανικά οι κόρες
Για να ξεσπάσει η μάχη των ζητωκραυγών
Για να φέρουν στη μνήμη
Μέρες γλυκές σε μέρη πιο μακρινά
Εκεί όπου ανάλαφρα τρέχουν οι νεροσυρμές
Και κελαηδούν τα ποτάμια
Κάτω από δέντρα στεναγμών κι αναφωνήσεων
Όπου κρεμούν τα περιδέραιά τους από Ίμερο
Γι’αυτό παντοτινά πράσινα ή πορφυρά
Τα άλογα των πόθων καλπάζουν παράφορα
Οι φυλλωσιές θα τινάζουν το περιττό χρυσάφι τους
Κι εγώ τα μάταια λόγια μου στα σωθικά σου
Κόρη με ξέστηθα χαμόγελα
Που όλο κοιμάσαι
Στο πιο γλυκό κοχύλι
Μέσα στο βυθό του ύπνου σου.

 

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

.

*Ο πίνακας της ανάρτησης βρίσκεται εδώ.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Οκτώβριος 29, 2016.

2 Σχόλια to “Ρογήρος Δέξτερ: Αμαζονία Β’”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  2. […] Πηγή: Ρογήρος Δέξτερ: Αμαζονία Β’ […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s