Εις μνήμην

.

decalcomania-1966

.
Εις μνήμην

.

Ας μείνουν στον ήλιο
να σκονίζονται
οι νεκροφόρες
σήμερα
και τα κοράκια
ας ανακατεύουν
απερίσπαστα την τράπουλα.
Ας νοικιάσουν αλλού
την επιτηδευμένη θλίψη τους
-γραβάτες μαύρες στη σειρά
διαπασών-
κι ας βγάλουν
οι παπάδες
από ξένους νεκρούς
τα τυχερά τους.
Στεφάνια δεν θα σου σταλούν
αχρείαστα τα κηδειόχαρτα
κι οι μωβ κορδέλες
το κονιάκ
κι οι μεγαλόσταυροι.
Άλλος από μένα
μην περιμένεις
να σε κλάψει
Εν τόπω χλοερό
κενός ο τάφος σου.
Δεν το βρήκα απαραίτητο
να σε ειδοποιήσω
για τα της κηδείας σου.
Άσε που θα με διέψευδες
ολοζώντανος κι ανήξερος
περιοδεύων θίασος.

.

.
Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

*O πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

.

.

.

Advertisements

Ενημέρωση & συζήτηση για τη συνεχιζόμενη ψυχιατρική ομηρία του Τ.Λ. στις 26/11 στην Pasamontaña

.

psy_ta_2_web.png

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Κάλεσμα σε Ανοιχτή Εκδήλωση
ενημέρωσης για τη συνεχιζόμενη ψυχιατρική ομηρία του κοινωνικού αγωνιστή και γείτονά μας Τ.Λ. & συζήτησης / ανταλλαγής σκεπτικών για δράσεις & παρεμβάσεις

.

Ο Τ.Λ. μετά από τον ακούσιο αναγκαστικό εγκλεισμό του (βάσει εισαγγελικής εντολής) σε μια σειρά από ψυχιατρεία, μετά από 11 ολόκληρους μήνες παραμένει εγκλωβισμένος σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική, όμηρος ενός δαιδαλώδους ιατροδικαστικού συμπλέγματος ιδιωτικών συμφερόντων, γραφειοκρατίας, ψυχιάτρων και δικαστηρίων.
.
Αυτή η ιδιότυπη αιχμαλωσία μπορεί και πρέπει να τερματιστεί μόνο με τη δική μας παρέμβαση και δράση, σε μια μάχη που δεν αφορά μόνο τον ίδιο αλλά και κάθε έναν/μία που βρίσκεται μπλεγμένος στους μηχανισμούς μιας άρρωστης κοινωνίας.
.
Καλούμε συλλογικότητες και συναγωνιστές/-ριες, είτε έχουν ασχοληθεί με τα ζητήματα της ψυχικής υγείας, είτε όχι, σε ενημέρωση και συζήτηση το Σάββατο 26 Νοέμβρη στις 19.00 στον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Pasamontaña, Ξενοφώντος 84 Κορυδαλλός (2 στενά από την πλατεία Ελευθερίας).
.
χάρτης πρόσβασης:
.
.
.
.
.

 

ΛΕΡΟΣ: Ακόμα και το τίποτα έχει ένα όνομα – Έκθεση φωτογραφίας της Antonella Pizzamiglio

.

b8c4e9_dd8a04306b9648dfaf4481f356c752b4~mv2_d_3901_2696_s_4_2.jpg

.

 

ΛΕΡΟΣ
Ακόμα και το τίποτα έχει ένα όνομα
Εκθεση φωτογραφίας της Antonella Pizzamiglio
Από τις 21 Νοέμβρη έως 4 Δεκέμβρη
Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα», Αθήνα
Ηρακλειδών 66Α και Θεσσαλονίκης, Θησείο (στάση μετρό Κεραμικός)
 
Είναι μια έκθεση φωτογραφίας πάνω σε ένα θέμα πολύ δυνατό και πραγματικό: αυτό της διαφορετικότητας και της περιθωριοποίησης. Μια έκθεση που δεν είναι μια καταγγελία αλλά μια παραίνεση στις νέες γενιές να μην επαναλάβουν τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν  και που ακόμα και σήμερα γίνονται.
Η φωτογράφος Antonella Pizzaliglio πραγματοποίησε ένα ταξίδι μέσα στο χρόνο στο ψυχιατρείο της Λέρου, αποκαθιστώντας, μέσα από τα κομμάτια τους, ιστορίες οδύνης αλλά και αξιοπρέπειας. Είναι ακριβώς αυτές οι ιστορίες που μας διδάσκουν πως το να βοηθάς αυτόν που έχει ανάγκη κάνει καλλίτερη τη ζωή των άλλων, μα πάνω απ΄ όλα τη δική μας, αλλά και μας κάνουν να θυμηθούμε ότι αν εμείς και τα παιδιά μας χτίσουμε ένα μέλλον στη βάση της αλληλεγγύης και του αλτρουισμού, αυτές οι βάσεις δεν θα μπορούν να καταστραφούν.
 .
Το Istituto Italiano di Cultura της Αθήνας έθεσε στην διάθεση της Εκθεσης το ιταλικό φιλμ του  Giulio Manfredonia Si puo fare”, με τον Claudio Bisio.
.
 
Ωρες  λειτουργίας της Εκθεσης
Τρίτη-Σάββατο 10.00-20.00
Κυριακή 10.00-14.00
 
Ημέρες και ώρες προβολής του φιλμ “Si puo fare
Τρίτη 22/11 ώρα 17.00
Τετάρτη,  23/11, ώρα 17.00
Πέμπτη, 24/11, ώρα 17.00
Παρασκευή, 25/11, ώρα 17.00
Σάββατο, 26/11, ώρα 17.00
Κυριακή, 27/11, ώρα 17.00
(εγκαίνια της έκθεσης, Δευτέρα, 21/11, ώρα 19.00)
.
.
.
.
.

Ρογήρος Δέξτερ: Παραμυθίες & Νέκυια

.

clio-team-1928-magritte-les-amants-54x73-cm

 

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ας πω δυο λόγια απ’ όσα σκόρπισα για σένα
Τόσο καιρό έσπερνα ανέμους
Τώρα που ανοίγουν και κλείνουν τα περάσματα
Πεπατημένοι δρόμοι για το μέλλον
Γκρεμίζονται βράχοι ψηλοί στα βάθη
Και στα ύψη χτύποι αόρατες θύρες κουρταλούν.
Γράφω σα να ξαναπερνώ μέσα από τα λιβάδια
Με τ’ αχυρένια σκιάχτρα
Και τις βελούδινες φωνές των κοριτσιών
Που χάλκινα κρόταλα χτυπούν
Ξόρκια για το θυμό τής διοσημίας
Καθώς στάζουν γλυκά τα στόματα το μέλι
Και λάμπει γκόλφι το φεγγάρι
Για να πέφτουν στους αιώνες τα φιλιά τους ·
Ανάμεσά τους εσένα ζωγραφίζει ακόμη η μνήμη
Είναι γραμμένο στ’ άστρα να συμβεί
Όταν θα ξαναρχίσουν του ύπνου οι ζυμώσεις
Όταν θα λάμψουν μια για πάντα τα όνειρά μας
Θα βρούμε προσκεφάλι ν’ ακουμπήσουμε
Σύννεφα ν’ αγκαλιαστούμε στο μπαμπάκι τους
Το μέλλον θα γίνει δικό μας
Το λένε τα λόγια στα παλιά τραγούδια
Αυτά που δεν τραγουδήσαμε ποτέ
Το λένε τής νοσταλγίας οι παράμυθοι
Τα λοξά συναξάρια τού μύθου
Αν γίνουμε οδηγοί στη γαλήνη
Ίσως η αιωνιότητα να χαριστεί σε μάς
Τους αργοτριβείς και χρονοπορημένους
Ίσως να μάς κληρώσει
Τις μετρημένες στιγμές τ’ ουρανού
Είναι τόσες οι πιθανότητες
Τα αγκάθινα ίσως που θάλλουν
Στα ορθάνοιχτα μάτια μας τις νύχτες
Μες στο σφιχτό ζυμάρι των γεγονότων.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Β’)

Άσε τον όχλο να υφαίνει τις πλεκτάνες του
Πολλά φημίζονται και φυτρώνουν ζιζάνια
Πλανόδιοι ρήτορες και λυτρωτές
Ψυχαμοιβοί και ψυχοβγάλτες
Πονόψυχοι δήμιοι
Και πάντα η θλίψη δεινό θηρίο
Ξεμοναχιάζει κάρχαρος τους στίχους μου ·
Οι μέρες κυλούν γρήγορα
Πέφτουν με κρότο
Βράχια βουνά τα χρόνια
Και η μνήμη λίγα συγκρατεί και φέρνει.
Φέρ’ ειπείν σήμερα
Πέρασαν δυο άνθρωποι χωρίς προσωπεία
Σα δυο γεγονότα σε μικρά στιγμιότυπα
Μια πεταλούδα τίναξε τα χρώματά της
Και οι κόκκινοι έρωτες του κήπου
Έκαναν φτερά
Για τα όνειρα κάποιου κοριτσιού
(Ρίγος βαθύ στις φυλλωσιές
Τα χείλη των φιλιών της
Στάζουν το μέλι στις αισθήσεις
Τα μακρά απαγγέλλοντας έπη τού ύπνου).
Άλλη παραμυθία δε θυμάμαι
Από τα επιούσια της σήμερον
Που να μεταρσιώνει το κουφάρι μου
Για την ανάβασή μου στα ψηλά τα δώματα
Για το ταξίδι τάχα στους αιθέρες.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Γ’)

Αμέτρητες φορές μού πέταξαν πέτρες
Για να σπαράξει το παιδί
Που χρόνια τώρα
Παίζει κρυφτό μες στην ψυχή μου με το θάνατο ·
Θα μπορούσα να φτιάξω ένα ξωκλήσσι
Θα μπορούσα να χτίσω έναν τοίχο
Μια σκοτεινή κρύπτη
Όπου να καταχωνιαστούμε εγώ και τα λάθη μου
Ή μήπως να ετοιμάσω τις πιο αιματηρές εξεγέρσεις
Τις πιο δόλιες συνωμοσίες
Να υπονομεύσω τα σχέδια των τυράννων
Να βγω μπροστά στους μεγάλους ξεσηκωμούς
Των φτωχών και των αδικημένων
Να κόψω τη γλώσσα μου και να τη φτύσω
Στο πρόσωπο του ξένου δυνάστη ·
Αλλά όπως το συνηθίζουν
Οι δειλοί και οι πτωχοί τω σώματι
Κρύβομαι πίσω από ένα φτωχό τραγούδι
Εκεί ψιθυρίζω αντί να φωνάζω
Εκεί δαγκώνω λόγια σαν πνιγμένες κραυγές
Που τον αντίλαλό τους
Δε θ’ αφουγκραστεί κανείς εις τους αιώνες
Θαμμένος όπως είμαι
Μέσα σ’ αυτό το βαθύ καταφύγιο
Κάτω από τόσες αναμνήσεις.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Δ’)

Από τότε που με άγγιξαν η διοσημία
Και η άκρη τής αιχμής του κεραυνού
Γνωρίζω καλά το μέλλον
Οι φυλλωσιές σαλπίζουν τα αλλόκοτα
Και ύστερα γίνονται πανιά που τα φουσκώνουν
Οι άνεμοι «των εκατό και είκοσι ημερών»
Που οι φτωχοί νομάδες με δέος ονομάζουν
Όταν πλαγιάζουν πλάι στις κόρες
Τις ονειρικές στις δροσερές οάσεις
«Μπαντ — ι — σαντ — ο — μπιστρόζ »
Όμοιοι με αλαλαγμούς μικρών παιδιών στο χιονοπόλεμο
Ψηλά στις κρυστάλλινες κώμες των βουνών
Όπου κυλούν οι θυμωμένοι ποταμοί
Με λαμπερά ονόματα
Και κάποια ονειρικά κορίτσια με τη χοάνη δυο στιγμών
Κραυγάζουν απ’ τά μετόπισθεν τού μέλλοντος
Καθώς αποδημούν και κρύβονται στο μάτι τής πυθίας
Μ’ ένα μελωδικό σφυρί χτυπώντας
Το χαμένο χρόνο στο μυαλό μας.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Ε’)

Ας τρέξουμε ανάμεσα στα όνειρα του δάσους
Σαν ήρωες μυθικοί του επιούσιου άρτου
Που παίζουν ζάρια με το θάνατο για να κερδίσουν
Και ο μόχθος ας μοιάζει τριζόνι σε πηγάδι
Ή να θυμίζει τζιτζίκι σε πυγμή
Ίσως να βρούμε κάποτε κι εμείς τη γαλήνη
Μέσα σ’ αυτό το βουερό χαλκείο των ήχων
Θα μας χωνέψει ο ουρανός τού ύπνου
Θα μας διπλώσει ο ύπνος τ’ ουρανού
Στο φως μιας αστραπής εντόμων
Στην άμιλλα ήλιου και αλέκτορος
Όπως την ώρα που νυχτώνει κι έρχονται
Χρώματα φτερωτά στις φυλλωσιές
Γιατί πάνε καιροί πολλοί
Απ’ όταν πέτρωσαν τα βουνά
Γιατί πέρασαν ήλιοι φεγγάρια στα όνειρα
Κι εμείς οι νήπιοι
Ακόμη δε μάθαμε καλά καλά να τραγουδάμε.

.

ΝΕΚΥΙΑ Ή ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΧΕΔΙΑ (ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ)

Μέσα στο σκοτεινό σου μάτι
Νύχτα
Τους νεκρούς μου μετρώ
<<Τους νεκρούς που μού πήρε ο Άδης>>
Να γνέφουν και να με καλούν σιμά τους
Longo ordine
Άλλους σκυμμένους με την κοπίδα
Πάνω απ’ τα πικρολάχανα και τ’ αγριόχορτα
Άλλους αμίλητους σέρνοντας πίσω τους
Μακριά σειρά τα ζα φορτωμένα μάλαμα
Το στάρι και το γέννημα
Κι ανάμεσά τους κάνα δυο νομάτους
Ψηλούς ξερακιανούς πλατύ ζωνάρι με το λάζο
Τραβώντας στο στενό μονόξυλο
Την πλεκτή σαγήνη τους βαριά από όνειρα
Οργιές βαθιά μέσα στο γαλαξία
Αλιείς ανθρώπων και αναμνήσεων
Να με ονειρεύουν με τη χάση τού φεγγαριού
Να με ορμηνεύουν με τη φέξη τού ύπνου
Πως κάποτε θα πέσω νεκρός σ’ ένα λιβάδι
Με τη λόγχη καρφωμένη στο θώρακα
Το σπαθί σφιγμένο στο χέρι
Ή κάτω απ’ τίς φυλλωσιές τού δάσους μου
Ανάρπαστος από νεράιδες κι αηδόνια ·
Αλλά δεν αλήθεψε κανένα όνειρο
Παρεκτός εκείνο το αίσθημα
Που νιώθω να λαθεύει
Καθώς ξημερώνει
Ότι είμαι ο τελευταίος επιζών
Ανάμεσα σε τόσους κεκοιμημένους
Που βρήκαν τη χαμένη τους γαλήνη ·

(Και όμως
έχουν να λένε
όσοι μ’ εχθρεύονται με φίλια πυρά
πως λίγο νήμα ζωής μού απομένει
πτεροδάκτυλες που θα με σπαράξουν
Ερινύες και Άρπυιες.Μα πού ξόδεψα
τόσες στιγμές αιώνων
σε ποια αυταπάτη πάνω σα νάρκη πάτησα
ο αφελής με τρεις δεκαχρονίες παραμάσχαλα;
Προς το παρόν
ο άλλος μου εαυτός
ετοιμάζει στάση στα κράσπεδα της Αρέθουσας
στην Οδό Λαιστρυγόνων το γενναίο μου άλλοθι
εκεί όπου ακόμη και οι ήρωες μυρμηγκιάζουν
μπροστά σε τόσα φρικαλέα). Γι’ αυτό
Σα ν’ ακούω τη μάνα μου στην απέναντι όχθη
Σκυφτή σκιά ενός ίσκιου που επιμένει
Μ’ ένα ποτήρι στα δάχτυλά της
Να πιω κι εγώ να μεγαλώσω
Αν πιω κι εγώ θα μείνω αθάνατος
Στη μνήμη αυτών που με αγάπησαν.

18.10.2016

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

.

*O πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ: 2nd Mental Health Conference ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ «ΦΥΛΑΞΟΥΝ» ΤΑ «ΠΡΟΒΑΤΑ»

.

.
Σε μια «κλειστού τύπου» συνάντηση, στην Αίγλη του Ζαππείου, με την «ευγενική χορηγία» φαρμακοβιομηχανιών με κυρίαρχο ρόλο στο χώρο της Ψυχικής Υγείας (Janssen, Lundbeck, Mylan) και ενώπιον εκπροσώπων της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΟΟΣΑ και της Κομισιόν, έγινε, στις 3/11, το 2nd Mental Health Conference (η ονομασία του μόνο στα αγγλικά), με στόχο την αντιμετώπιση της κρίσης στην Ψυχική Υγεία. Παρούσα και η EUFAMI (Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία συλλόγων οικογενειών με ψυχικά πάσχοντα μέλη), καθώς και ελληνικοί σύλλογοι οικογενειών, ως η έξωθεν καλή μαρτυρία και το άλλοθι ενός εγχειρήματος που μόνο με τις θεραπευτικές ανάγκες και τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων, των οικογενειών και των φροντιστών, δεν έχει να κάνει. Η συμμετοχή για παρακολούθηση απαιτούσε πληρωμή.

Από μόνη της η οργάνωση, οι χορηγοί και οι προσκεκλημένοι, μιλούν για τα περιεχόμενα και τους στόχους. Απέναντι σε εκπροσώπους των Οργανισμών που διευθύνουν την παγκόσμια οικονομία (μόνο το ΔΝΤ έλειπε), αυτών ακριβώς που ευθύνονται για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή του πλανήτη και οι οποίοι καλούνται σαν ένα είδος «εξεταστικής επιτροπής» για την κατάσταση και την περαιτέρω πορεία στο χώρο της Ψυχικής Υγείας, κάποιοι δίνουν τα διαπιστευτήριά τους ως άξιοι εντολοδόχοι των πολιτικών που αυτοί οι οργανισμοί επιτάσσουν.

Κεντρικός άξονας των παρεμβάσεων των εκπροσώπων των Οργανισμών ήταν η αύξηση του κόστους των ψυχικών διαταραχών και πώς αυτό θα μειωθεί, ποια είναι τα ποσοστά αυτού του κόστους στο ΑΕΠ των χωρών του ΟΟΣΑ, πώς θα υπάρξει στην Ελλάδα «ένα στρατηγικό πρόγραμμα και μελέτη για την κατανομή των πόρων», μια αξιόπιστη cost-effectiveness πολιτική για την Ψυχική Υγεία κοκ. Πρώτα το κόστος και μετά (έως καθόλου) ο άνθρωπος. Όχι, επομένως, πώς θα ξεπεραστούν οι αιτίες (οικονομικές, κοινωνικές) που προκαλούν/επιδεινώνουν τον ψυχικό πόνο, αλλά πώς θα γίνει η διαχείριση της «κοινωνικής αταξίας» που προκαλεί η ραγδαία επέκταση και ένταση του ψυχικού πόνου, με το μικρότερο δυνατό κόστος. Η λογική της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης και ιδιωτικοποίησης των όποιων παροχών.

Ο Υπουργός Υγείας Α. Ξανθός δεν είπε άλλο από αυτό που ήδη ξέρουμε, ότι, δηλαδή, ένα «νέο» σύμφωνο είναι σε διαπραγμάτευση, στη θέση του συμφώνου Αντόρ-Λυκουρέντζου, του οποίο θα είναι αντίγραφο, με την διαφορά των πιο αργών διαδικασιών του, βίαιου ωστόσο, κλεισίματος των ψυχιατρείων, χωρίς, και πάλι, την δημιουργία εναλλακτικών, κοινοτικά βασισμένων υπηρεσιών.

Αφήνοντας για λίγο τις υπαγορευμένες αερολογίες περί «ολοκλήρωσης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», ο υπουργός, που παρέμεινε σταθερός στη θέση του μετά τον δεξιόστροφο ανασχηματισμό της κυβέρνησης, θα μπορούσε, επιτέλους, να δώσει μια δημόσια απάντηση για το πώς έχει επιτραπεί, ένα κτίριο (Πειραιώς 114) αξίας 7.3εκ ευρώ, που παραχωρήθηκε μέσω ΕΣΠΑ στο ΨΝΑ για λειτουργία ΚΨΥ, να χρησιμοποιείται για τη στέγαση των εξωτερικών ιατρείων του ψυχιατρείου καθώς και οικοτροφείων; Κάτι που ίσως θα αποτελούσε και μιαν έμπρακτη απάντηση στο ερώτημα, πώς να «ολοκληρωθεί» κάτι που «δεν άρχισε ποτέ».

Είναι μέσα από αυτά τα αδιέξοδα και την κατάρρευση το συστήματος της Ψυχικής Υγείας που επιχειρούν κάποιοι να επωφεληθούν, όπως φάνηκε μέσα από την όλη οργάνωση του εν λόγω συνεδρίου. Η δομική βαρβαρότητα του κυρίαρχου ψυχιατρικού συστήματος, που αποκτά ακραίες εκφράσεις μέσα στην κατάσταση της πλήρους απεξάρθρωσης των υπηρεσιών λόγω της οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων, χρησιμοποιείται (όπως πολύ καλά έχει νουθετήσει ο μέντορας του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, για την «αξιοποίηση των καταστάσεων κρίσης») ως ευκαιρία για μετάβαση στην περαιτέρω ενίσχυση των ΜΚΟ και της ιδιωτικοποίησης γενικότερα.

Ενίοτε, όπως εν προκειμένω, ίσως και να συμφέρει η κατάσταση να παρουσιαστεί ως ακόμα χειρότερη προκειμένου να παρουσιαστούν, και να επιτευχθούν, οι επιδιωκόμενοι στόχοι, ως η «δήθεν» σωτηρία. Έτσι, παρουσιάστηκε στο εν λόγω συνέδριο «εργασία» που αφορούσε στην αύξηση, τα τελευταία χρόνια, των ακούσιων νοσηλειών και των μηχανικών καθηλώσεων στις μονάδες ψυχιατρικής νοσηλείας, από χώρους και φορείς που ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν ενδιαφερθεί και/ή κάνει την παραμικρή ουσιαστική κίνηση για την έμπρακτη αμφισβήτηση και το ξεπέρασμα αυτών των πρακτικών. Μια «εργασία» που επί χρόνια επικεντρώθηκε απλώς σε ένα ψυχιατρικό τμήμα του ΨΝΑ και σε μια ψυχιατρική κλινική γενικού νοσοκομείου.

Πολλά από τα στοιχεία, αναφορικά με το ΨΝΑ, για τις ακούσιες νοσηλείες (όχι φυσικά για τις μηχανικές καθηλώσεις) υπάρχουν, και με πιο μεγάλη αξιοπιστία από αυτά που περιέχονται στην «εργασία», αναρτημένα στην ιστοσελίδα του ΨΝΑ.

Θα είχε ενδιαφέρον η «εργασία» αυτή, αντί να ασχοληθεί με το ΨΝΑ και τα γενικά νοσοκομεία, καθώς είναι σε όλους γνωστή η άκρως κατασταλτική λογική που διέπει τις νοοτροπίες και τις πρακτικές τους, να στραφεί λίγο προς τα «μέσα» και να ασχοληθεί, πχ, με το πώς οι Κινητές Μονάδες των ΜΚΟ (αλλά και του δημοσίου, όσες υπάρχουν ακόμα), από τις Κυκλάδες μέχρι την Βόρεια Ελλάδα, συμβάλουν στη μείωση των ακούσιων νοσηλειών, με ποιες πρακτικές κοινοτικής πρόληψης και φροντίδας, με ποια αντιμετώπιση των ασθενών, με ποιο ολοκληρωμένο δίκτυο υπηρεσιών. Γιατί αυτές οι Κινητές Μονάδες, που αποτελούν το κοινοτικό δίκτυο των αγροτικών και των νησιωτικών περιοχών, υπάρχουν από πολλά χρόνια και θα έπρεπε να έχουν κάποια αποτελέσματα. Και δεν θα επιτρεπόταν, πχ, από νησί των Κυκλάδων να φτάνει ασθενής σε ψυχιατρείο της Αθήνας, με διαδικασίες ακούσιας νοσηλείας και με συνοδευτικό ραβασάκι από την θεραπευτική ομάδα της Κινητής Μονάδας, ότι «πρέπει να κρατηθεί όσο γίνεται περισσότερο στο ψυχιατρείο».

Κι΄ ακόμα, πόσο έχουν συμβάλλει τα πάνω από 30 Κέντρα Ημέρας των ΜΚΟ στην κοινωνική ένταξη και στην πρόληψη των ακούσιων νοσηλειών, σε ποιό πληθυσμό αναφοράς, με ποια ευθύνη για τον συγκεκριμένο πληθυσμό – πέρα από το ν΄ αποτελούν, σε πολλές περιπτώσεις (όπως έχει καταγγελθεί), πολλαπλώς και τεχνηέντως χρησιμοποιούμενο εργαλείο στην διαδικασία των υποτίθεται παρεχόμενων υπηρεσιών, για την απορρόφηση κονδυλίων. Βέβαια, μια τέτοια «εργασία» για την αποτελεσματικότητα της δραστηριότητας των Κινητών Μονάδων (όπως και των Κέντρων Ημέρας) των ΜΚΟ, δεν θα έπρεπε να την κάνουν οι ίδιες, αλλά μια με αντικειμενικά κριτήρια συγκροτημένη ομάδα.

Δεν θα μπορούσε, φυσικά, να λείπει από την συζήτηση η αναφορά στο ζήτημα των «δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων», αυτό το άλλοθι κάθε τέτοιας συζήτησης μεταξύ των συγκεκριμένων φορέων, που σκοπό δεν έχει άλλο από την ανακατανομή, προς όφελος των ΜΚΟ, των όλο και πιο περιορισμένων κονδυλίων που διατίθενται για την Ψυχική Υγεία. Άλλωστε, η πολιτική στην Ψυχική Υγεία με «περιορισμένους πόρους», είναι, εδώ και χρόνια, το διεθνές σύνθημα, προς εφαρμογή σε όλο τον πλανήτη, από τον ΠΟΥ και την Παγκόσμια Τράπεζα, μέχρι τον ΟΟΣΑ και την ΕΕ, σε μια προσπάθεια επιβολής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με πρωταρχικό εργαλείο τις ΜΚΟ.

Πέρα από τα όποια λόγια, τα δικαιώματα, και των ψυχικά πασχόντων, έχουν μιαν έμπρακτη, υλική βάση. Δεν είναι απλή διακήρυξη. Επομένως, θα μπορούσε κανείς, μεταξύ άλλων, να ξαναθέσει ένα σχετικά ξεχασμένο ζήτημα που αφορά τις συντάξεις των ψυχικά πασχόντων, αυτών που φιλοξενούνται σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (αν και όχι μόνο αυτών). Για το πώς γίνεται η διαχείρισή τους, για το αν υπάρχουν αξιόπιστοι κανόνες που διέπουν τον τρόπο διαχείρισης, ότι αυτή, δηλαδή, γίνεται αποκλειστικά για τις ανάγκες του κατόχου της σύνταξης και δεν υπάρχει καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακράτηση για τις ανάγκες της δομής.

Γιατί δεν ξεχνάμε την απόλυση, προς ολίγων ετών, από την ΜΚΟ ΕΠΑΨΥ, ενός λειτουργού ψυχικής υγείας που διαφωνούσε και μαχόταν ενάντια στην παρακράτηση των συντάξεων των ενοίκων των στεγαστικών δομών, επειδή, διαφωνώντας με αυτό, έδειχνε ότι η «χημεία» του «δεν ταίριαζε» με αυτήν της εταιρείας. Όπως, αντίστοιχα, πρόβλημα «χημείας» υπήρξε και στην πρόσφατη απόλυση, από την ΜΚΟ «Εδρα», ψυχολόγου, ο οποίος, μεταξύ άλλων, διαφωνούσε με τις ιδρυματικές πρακτικές που επέβαλε η εταιρεία, όπως, πχ, η απαγόρευση εξόδου ενοίκου από το οικοτροφείο γιατί χρωστούσε 2 ευρώ!

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι, εκείνη την περίοδο, την περίοδο του αρχιμνημονιακού Λοβέρδου στο Υπουργείο Υγείας, αυτοί που τώρα θυμήθηκαν τις ακούσιες νοσηλείες, τις μηχανικές καθηλώσεις και τα δικαιώματα, ήταν πρωταγωνιστές, στην αρμόδια επιτροπή που είχε συσταθεί, για το κλείσιμο των ψυχιατρείων στα πλαίσια ενός «σχεδίου έκτακτης ανάγκης» ή, όπως το διόρθωσαν λίγο μετά, «σχεδίου άμεσης προσαρμογής στις ιδιαιτερότητες του ΕΣΠΑ». Ηταν αυτοί που έβαλαν μπροστά το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων ζητώντας, παράλληλα, να νομοθετηθεί η δυνατότητα για τις ΜΚΟ να ιδρύουν και Κέντρα Ψυχικής Υγείας, δηλαδή, την πλήρη ιδιωτικοποίηση της ψυχικής υγείας. Αυτό, άλλωστε, προωθούν και τώρα με δεδομένη την ασφυκτική πίεση από μεριάς των «εταίρων» για ατέρμονη συρρίκνωση του δημοσίου και ιδιωτικοποίηση των πάντων.

Οι ΜΚΟ, στην ψυχική υγεία όπως και παντού (στο προσφυγικό κλπ), ήταν πάντα το μακρύ χέρι του κράτους και των Βρυξελλών – με τις οποίες το δίκτυο «Αργώς» διατηρεί άμεση επικοινωνία. Είναι σίγουρο ότι αυτό το συνέδριο μόνο «αθώο» δεν ήταν και άσχετο των επιτελούμενων διεργασιών και των προαποφασισμένων πολιτικών. Έγινε για να δώσει ώθηση στη «νέα εποχή»:

-στο νέο σύμφωνο για το κλείσιμο των ψυχιατρείων χωρίς ένα ριζικά εναλλακτικό (πρωτίστως ως κουλτούρα και θεραπευτική πράξη) και ολοκληρωμένο, κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών,

-στην δημιουργία των «δικαστικών ψυχιατρείων» που ετοιμάζουν και τα οποία θα σερβιριστούν, και αυτά, ως «μεταρρύθμιση» και ως «σεβασμός δικαιωμάτων».

-στην ιδιωτικοποίηση που, εν μέσω του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού συστήματος που ζούμε, παρουσιάζεται ως η μόνη λύση (ΤΙΝΑ),

-με ένα σχεδιασμό για την πολύπαθη Τομεοποίηση, που ποτέ δεν θα εφαρμοστεί και που αποτελεί, ως σχεδιασμός, καθαρή, παλιάς κοπής, εργασιοθεραπεία.

-με το νομοσχέδιο για την λεγόμενη «διοικητική ψυχιατρική μεταρρύθμιση», ως ένα «φευγάτο» πόνημα, από την άποψη της όποιας σχέσης με την πραγματικότητα και ως απάντησης στις ανάγκες που αυτή έχει για μια πραγματικά εναλλακτική προοπτική στην ψυχική υγεία – αλλά κατάλληλο ως εργαλείο για την δράση των ΜΚΟ, στις οποίες δίνει ένα διευρυμένο ρόλο.

Να επισημάνουμε εν προκειμένω ότι οι φαρμακοβιομηχανίες-χορηγοί του συμβάντος της 3/11, είναι αυτές ακριβώς που τελευταία τρέχουν πίσω από κάθε ευκαιρία που τους δίνεται (δημιουργώντας οι ίδιες τις ευκαιρίες αυτές, μέσω της χειραγώγησης των τεκταινομένων στο χώρο της ψυχιατρικής) για να προωθήσουν τα αντιψυχωτικά ψυχοφάρμακα (τα δυο εκ των τριών) που ανταγωνίζονται, αυτή την περίοδο, για την κυριαρχία στην αγορά, μέσω της συνταγογράφησης των ψυχιάτρων : η Janssen το Xeplion (του οποίου η μηνιαία θεραπεία ανάλογα με τη δοσολογία, κοστίζει, λιανική τιμή, μέχρι και 460 ευρώ) και η Lundbeck το Abililify maintena (του οποίου η μηνιαία θεραπεία κοστίζει περί τα 280 ευρώ). Να υπενθυμίσουμε, για το είδος των πρακτικών των φαρμακοβιομηχανιών, ότι πριν λίγα χρόνια η Janssen απέσυρε από την κυκλοφορία ένα παλιό αντιψυχωτικό, το Flupidol, με σχετικά ήπιο προφίλ παρενεργειών και «εύκολο» στη λήψη του, που κόστιζε περί τα 5 ευρώ η μηνιαία θεραπεία, προκειμένου να προωθήσει και επιβάλλει το επίσης δικό της Risperdal Consta, καθόλου πιο αποτελεσματικό από το πρώτο, με πιο πολλές και ανυπόφορες παρενέργειες και του οποίου η τιμή, τότε, της μηνιαίας θεραπείας έφτανε μέχρι τα 600 ευρώ.

Για μιαν ακόμη φορά, μαζί με την ψευδεπίγραφη («δήθεν») καταγγελία των ακούσιων νοσηλειών και των μηχανικών καθηλώσεων και την «δήθεν» υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ψυχικά πασχόντων, πλασαρίστηκε στο σχετικό ρεπορτάζ μιας εφημερίδας, ο τίτλος ενός κείμενου του Franco Basaglia : «εγκλήματα σε καιρό ειρήνης» («crimini di pace»).

Πράγματι, πρόκειται για «εγκλήματα σε καιρό ειρήνης». Όχι μόνο η εγγενής βαρβαρότητα του ψυχιατρείου και της κυρίαρχης ψυχιατρικής συνολικά, αλλά, επίσης, και ο ρόλος των ΜΚΟ.

8 Νοεμβρίου 2016

.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

.

.

.

.

.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφίπολης: Εντυπωσιακές Κόρες, ένας μεθυσμένος Έρωτας κι ο δαιμονικός Στρυμόνας

.

KODAK Digital Still Camera

.

Αν υπάρχει ένας τόπος με σημαντικότατη ιστορία για τον οποίο όμως δεν χρειάζεται να γράψω πολλά πράγματα, επειδή τα τελευταία χρόνια είναι συνεχώς στο προσκήνιο, αυτός είναι η Αμφίπολη. Εξαιτίας των ευρημάτων που ήρθαν εκεί στο φως απ’ την ανασκαφική ομάδα της οποίας ηγείται η κυρία Κατερίνα Περιστέρη, εκατοντάδες άρθρα γράφτηκαν και διφορούμενες απόψεις κατατέθηκαν απ’ τους απανταχού ειδικούς, σχετικά με το περίφημο ταφικό μνημείο, την “ταυτότητα” των νεκρών του αλλά και την εποχή που πιθανότατα κτίστηκε.

Φυσικά και δεν θα μπούμε σ’ αυτή την μεγάλη συζήτηση, όχι μόνο γιατί  δεν διαθέτω τις απαραίτητες γνώσεις αλλά και γιατί ο σκοπός της σημερινής ανάρτησης είναι άλλος: να μοιραστώ μαζί σας τις εντυπώσεις μου απ’ όσα είδα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφίπολης το οποίο στεγάζει πολλούς αιώνες ιστορίας.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Πρόκειται για ένα καινούριο σχετικό Μουσείο, μιας και εγκαινιάστηκε το 1995, όμως οι εργασίες ανέγερσης του ξεκίνησαν  απ’ το 1984.  Ιδρυτής του είναι ο αείμνηστος αρχαιολόγος Δημήτρης Λαζαρίδης που ξεκίνησε άλλωστε τις ανασκαφές στο λόφο Καστά και χάρη σε κείνον θαυμάζουμε σήμερα τόσα ευρήματα.  Είναι προσβάσιμο σε άτομα με ειδικές ανάγκες, διαθέτει έναν περιποιημένο κήπο κι ευγενέστατους υπαλλήλους. Βρίσκεται στην είσοδο της αρχαίας πόλης αλλά και της μικρής σημερινής κοινότητας.

Το επισκέφτηκα ένα ηλιόλουστο πρωινό του φετινού φθινοπώρου κι απ’ τα πρώτα πράγματα που κατάλαβα εκεί διαβάζοντας τις επεξηγηματικές πινακίδες ήταν πως έχει γίνει προσπάθεια να τονιστεί πως αξίζει ο επισκέπτης να δει όλους τους διάσπαρτους αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Δεν μπορώ όμως να πω πως το κατάφερα αυτό. Είδα πάντως τον περίφημο Λέοντα, όπως και την Ξύλινη Γέφυρα του Στρυμόνα. Μου έκανε εντύπωση μάλιστα το γεγονός πως ο ποταμός λατρευόταν ως θεός στην περιοχή κι όπως έμαθα η δαιμονική του φύση τονίζεται απ’ την παρουσία του φιδιού που συνοδεύει τις απεικονίσεις του.

Χρυσά ευρήματα υπάρχουν αρκετά στο Μουσείο όπως θα προσέξατε μάλλον στις φωτογραφίες που πλαισιώνουν την ανάρτηση, παρά τις λεηλασίες που υπέστη η περιοχή κι είχε ως αποτέλεσμα ως σήμερα σε διάφορα Μουσεία ανά τον κόσμο να βρίσκονται πολύτιμα κτερίσματα, μάρμαρα και διάφορα άλλα αντικείμενα απ’ την αρχαία Αμφίπολη.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Εντυπωσιακό είναι οπωσδήποτε το χρυσό στεφάνι που βλέπετε παραπάνω και βρέθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών ανέγερσης του τοπικού Μουσείου, σε ασημένια οστεοθήκη, στην οποία κατά τον Θουκυδίδη είχε ενταφιαστεί ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας, μετά τη μάχη Αθηναίων και Σπαρτιατών, το 422 π.Χ.

Και δεν ήταν το μόνο πολύτιμο έκθεμα που είδα εκεί. Υπάρχουν επίσης περιδέραια, χρυσά ενώτια (σκουλαρίκια), δαχτυλίδια, βραχιόλια κτλ. Αλλά την δική μου προσοχή τράβηξαν κυρίως οι πάμπολλες γυναικείες μορφές.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Όπως αυτή η προτομή Κόρης απ’ το β’ μισό του 4ου αι. π.Χ αλλά κι άλλες που σίγουρα θα προσέξετε κι εσείς όπως για παράδειγμα τα αγαλματίδια της νύμφης Κλειούς, της Άρτεμις Ταυροπόλου, της Κυβέλης κ.α.. Πανέμορφη βρήκα πάντως και αυτή τη μελανόμορφη υδρία με πολύχρωμη παράσταση Αμαζονομαχίας. Εντελώς τυχαία κι αυτό το εύρημα χρονολογείται στο τελευταίο τέταρτο του 4ου αι. π.Χ. Λαμπρή εποχή…

Όσες κι όσοι πάτε στην Αμφίπολη πάντως, μην παραλείψετε να προσέξετε στο Μουσείο κι ένα λάγηνο, πολύ ιδιαίτερο. Φέρει την γραπτή επιγραφή “Ηδονή” κι εικάζεται πως αναφέρεται ή στην ευχαρίστηση που φέρνει το κρασί ή στην κάτοχό του που ίσως είχε αυτό το γυναικείο όνομα. Το έκθεμα βρίσκεται δίπλα σ’ ένα πλαστικό αγγείο με μορφή μεθυσμένου Έρωτα και κοντά στο ειδώλιο μιας χορεύτριας. Βλέπετε μόνο την άκρη του στην παρακάτω φωτογραφία.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Περισσότερα δεν χρειάζεται να σας αναφέρω. Μπορείτε να διαβάσετε όλες τις λεπτομέρειες για το Μουσείο εδώ και να δείτε κι άλλες φωτογραφίες που τράβηξα κι έχουν ανέβει ήδη στο Flickr. Το μόνο που θέλω να σχολιάσω κλείνοντας είναι πως πριν βγω και πάλι στον όμορφο κήπο ενδιαφέρθηκα να δω το πωλητήριο και να πάρω μερικά ενημερωτικά φυλλάδια.

Υπήρχαν μερικά σε κάποιες ξένες γλώσσες, κυρίως σλαβικές αν θυμάμαι σωστά, αλλά όχι στα ελληνικά. Δεν βρήκα ούτε κάρτ ποστάλ κι έφυγα με την εντύπωση πως έχει παραμεληθεί αυτό το τμήμα του Μουσείου.

.

KODAK Digital Still Camera

.

Τα ζεστά χαμόγελα όμως των δύο κυριών και του ενός κυρίου που εργάζονται εκεί και μου έδωσαν με μεγάλη προθυμία οδηγίες για το πως μπορώ να δω και μερικά ακόμη μέρη που ήθελα στην περιοχή, είναι αυτό που επέλεξα να κρατήσω, αντί επιλόγου, γι’ αυτή την επίσκεψη. Μαζί με μερικές εικόνες Ερώτων. Μεθυσμένων και μη…

.

.

.

.

.