Ρογήρος Δέξτερ: Παραμυθίες & Νέκυια

.

clio-team-1928-magritte-les-amants-54x73-cm

 

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Ας πω δυο λόγια απ’ όσα σκόρπισα για σένα
Τόσο καιρό έσπερνα ανέμους
Τώρα που ανοίγουν και κλείνουν τα περάσματα
Πεπατημένοι δρόμοι για το μέλλον
Γκρεμίζονται βράχοι ψηλοί στα βάθη
Και στα ύψη χτύποι αόρατες θύρες κουρταλούν.
Γράφω σα να ξαναπερνώ μέσα από τα λιβάδια
Με τ’ αχυρένια σκιάχτρα
Και τις βελούδινες φωνές των κοριτσιών
Που χάλκινα κρόταλα χτυπούν
Ξόρκια για το θυμό τής διοσημίας
Καθώς στάζουν γλυκά τα στόματα το μέλι
Και λάμπει γκόλφι το φεγγάρι
Για να πέφτουν στους αιώνες τα φιλιά τους ·
Ανάμεσά τους εσένα ζωγραφίζει ακόμη η μνήμη
Είναι γραμμένο στ’ άστρα να συμβεί
Όταν θα ξαναρχίσουν του ύπνου οι ζυμώσεις
Όταν θα λάμψουν μια για πάντα τα όνειρά μας
Θα βρούμε προσκεφάλι ν’ ακουμπήσουμε
Σύννεφα ν’ αγκαλιαστούμε στο μπαμπάκι τους
Το μέλλον θα γίνει δικό μας
Το λένε τα λόγια στα παλιά τραγούδια
Αυτά που δεν τραγουδήσαμε ποτέ
Το λένε τής νοσταλγίας οι παράμυθοι
Τα λοξά συναξάρια τού μύθου
Αν γίνουμε οδηγοί στη γαλήνη
Ίσως η αιωνιότητα να χαριστεί σε μάς
Τους αργοτριβείς και χρονοπορημένους
Ίσως να μάς κληρώσει
Τις μετρημένες στιγμές τ’ ουρανού
Είναι τόσες οι πιθανότητες
Τα αγκάθινα ίσως που θάλλουν
Στα ορθάνοιχτα μάτια μας τις νύχτες
Μες στο σφιχτό ζυμάρι των γεγονότων.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Β’)

Άσε τον όχλο να υφαίνει τις πλεκτάνες του
Πολλά φημίζονται και φυτρώνουν ζιζάνια
Πλανόδιοι ρήτορες και λυτρωτές
Ψυχαμοιβοί και ψυχοβγάλτες
Πονόψυχοι δήμιοι
Και πάντα η θλίψη δεινό θηρίο
Ξεμοναχιάζει κάρχαρος τους στίχους μου ·
Οι μέρες κυλούν γρήγορα
Πέφτουν με κρότο
Βράχια βουνά τα χρόνια
Και η μνήμη λίγα συγκρατεί και φέρνει.
Φέρ’ ειπείν σήμερα
Πέρασαν δυο άνθρωποι χωρίς προσωπεία
Σα δυο γεγονότα σε μικρά στιγμιότυπα
Μια πεταλούδα τίναξε τα χρώματά της
Και οι κόκκινοι έρωτες του κήπου
Έκαναν φτερά
Για τα όνειρα κάποιου κοριτσιού
(Ρίγος βαθύ στις φυλλωσιές
Τα χείλη των φιλιών της
Στάζουν το μέλι στις αισθήσεις
Τα μακρά απαγγέλλοντας έπη τού ύπνου).
Άλλη παραμυθία δε θυμάμαι
Από τα επιούσια της σήμερον
Που να μεταρσιώνει το κουφάρι μου
Για την ανάβασή μου στα ψηλά τα δώματα
Για το ταξίδι τάχα στους αιθέρες.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Γ’)

Αμέτρητες φορές μού πέταξαν πέτρες
Για να σπαράξει το παιδί
Που χρόνια τώρα
Παίζει κρυφτό μες στην ψυχή μου με το θάνατο ·
Θα μπορούσα να φτιάξω ένα ξωκλήσσι
Θα μπορούσα να χτίσω έναν τοίχο
Μια σκοτεινή κρύπτη
Όπου να καταχωνιαστούμε εγώ και τα λάθη μου
Ή μήπως να ετοιμάσω τις πιο αιματηρές εξεγέρσεις
Τις πιο δόλιες συνωμοσίες
Να υπονομεύσω τα σχέδια των τυράννων
Να βγω μπροστά στους μεγάλους ξεσηκωμούς
Των φτωχών και των αδικημένων
Να κόψω τη γλώσσα μου και να τη φτύσω
Στο πρόσωπο του ξένου δυνάστη ·
Αλλά όπως το συνηθίζουν
Οι δειλοί και οι πτωχοί τω σώματι
Κρύβομαι πίσω από ένα φτωχό τραγούδι
Εκεί ψιθυρίζω αντί να φωνάζω
Εκεί δαγκώνω λόγια σαν πνιγμένες κραυγές
Που τον αντίλαλό τους
Δε θ’ αφουγκραστεί κανείς εις τους αιώνες
Θαμμένος όπως είμαι
Μέσα σ’ αυτό το βαθύ καταφύγιο
Κάτω από τόσες αναμνήσεις.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Δ’)

Από τότε που με άγγιξαν η διοσημία
Και η άκρη τής αιχμής του κεραυνού
Γνωρίζω καλά το μέλλον
Οι φυλλωσιές σαλπίζουν τα αλλόκοτα
Και ύστερα γίνονται πανιά που τα φουσκώνουν
Οι άνεμοι «των εκατό και είκοσι ημερών»
Που οι φτωχοί νομάδες με δέος ονομάζουν
Όταν πλαγιάζουν πλάι στις κόρες
Τις ονειρικές στις δροσερές οάσεις
«Μπαντ — ι — σαντ — ο — μπιστρόζ »
Όμοιοι με αλαλαγμούς μικρών παιδιών στο χιονοπόλεμο
Ψηλά στις κρυστάλλινες κώμες των βουνών
Όπου κυλούν οι θυμωμένοι ποταμοί
Με λαμπερά ονόματα
Και κάποια ονειρικά κορίτσια με τη χοάνη δυο στιγμών
Κραυγάζουν απ’ τά μετόπισθεν τού μέλλοντος
Καθώς αποδημούν και κρύβονται στο μάτι τής πυθίας
Μ’ ένα μελωδικό σφυρί χτυπώντας
Το χαμένο χρόνο στο μυαλό μας.

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (Ε’)

Ας τρέξουμε ανάμεσα στα όνειρα του δάσους
Σαν ήρωες μυθικοί του επιούσιου άρτου
Που παίζουν ζάρια με το θάνατο για να κερδίσουν
Και ο μόχθος ας μοιάζει τριζόνι σε πηγάδι
Ή να θυμίζει τζιτζίκι σε πυγμή
Ίσως να βρούμε κάποτε κι εμείς τη γαλήνη
Μέσα σ’ αυτό το βουερό χαλκείο των ήχων
Θα μας χωνέψει ο ουρανός τού ύπνου
Θα μας διπλώσει ο ύπνος τ’ ουρανού
Στο φως μιας αστραπής εντόμων
Στην άμιλλα ήλιου και αλέκτορος
Όπως την ώρα που νυχτώνει κι έρχονται
Χρώματα φτερωτά στις φυλλωσιές
Γιατί πάνε καιροί πολλοί
Απ’ όταν πέτρωσαν τα βουνά
Γιατί πέρασαν ήλιοι φεγγάρια στα όνειρα
Κι εμείς οι νήπιοι
Ακόμη δε μάθαμε καλά καλά να τραγουδάμε.

.

ΝΕΚΥΙΑ Ή ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΧΕΔΙΑ (ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ)

Μέσα στο σκοτεινό σου μάτι
Νύχτα
Τους νεκρούς μου μετρώ
<<Τους νεκρούς που μού πήρε ο Άδης>>
Να γνέφουν και να με καλούν σιμά τους
Longo ordine
Άλλους σκυμμένους με την κοπίδα
Πάνω απ’ τα πικρολάχανα και τ’ αγριόχορτα
Άλλους αμίλητους σέρνοντας πίσω τους
Μακριά σειρά τα ζα φορτωμένα μάλαμα
Το στάρι και το γέννημα
Κι ανάμεσά τους κάνα δυο νομάτους
Ψηλούς ξερακιανούς πλατύ ζωνάρι με το λάζο
Τραβώντας στο στενό μονόξυλο
Την πλεκτή σαγήνη τους βαριά από όνειρα
Οργιές βαθιά μέσα στο γαλαξία
Αλιείς ανθρώπων και αναμνήσεων
Να με ονειρεύουν με τη χάση τού φεγγαριού
Να με ορμηνεύουν με τη φέξη τού ύπνου
Πως κάποτε θα πέσω νεκρός σ’ ένα λιβάδι
Με τη λόγχη καρφωμένη στο θώρακα
Το σπαθί σφιγμένο στο χέρι
Ή κάτω απ’ τίς φυλλωσιές τού δάσους μου
Ανάρπαστος από νεράιδες κι αηδόνια ·
Αλλά δεν αλήθεψε κανένα όνειρο
Παρεκτός εκείνο το αίσθημα
Που νιώθω να λαθεύει
Καθώς ξημερώνει
Ότι είμαι ο τελευταίος επιζών
Ανάμεσα σε τόσους κεκοιμημένους
Που βρήκαν τη χαμένη τους γαλήνη ·

(Και όμως
έχουν να λένε
όσοι μ’ εχθρεύονται με φίλια πυρά
πως λίγο νήμα ζωής μού απομένει
πτεροδάκτυλες που θα με σπαράξουν
Ερινύες και Άρπυιες.Μα πού ξόδεψα
τόσες στιγμές αιώνων
σε ποια αυταπάτη πάνω σα νάρκη πάτησα
ο αφελής με τρεις δεκαχρονίες παραμάσχαλα;
Προς το παρόν
ο άλλος μου εαυτός
ετοιμάζει στάση στα κράσπεδα της Αρέθουσας
στην Οδό Λαιστρυγόνων το γενναίο μου άλλοθι
εκεί όπου ακόμη και οι ήρωες μυρμηγκιάζουν
μπροστά σε τόσα φρικαλέα). Γι’ αυτό
Σα ν’ ακούω τη μάνα μου στην απέναντι όχθη
Σκυφτή σκιά ενός ίσκιου που επιμένει
Μ’ ένα ποτήρι στα δάχτυλά της
Να πιω κι εγώ να μεγαλώσω
Αν πιω κι εγώ θα μείνω αθάνατος
Στη μνήμη αυτών που με αγάπησαν.

18.10.2016

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

.

*O πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Νοέμβριος 15, 2016.

Ένα Σχόλιο to “Ρογήρος Δέξτερ: Παραμυθίες & Νέκυια”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s