Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

.

Άγγιξέ με*

.

Ο ξένος, ο διαφορετικός, ο άλλος… Αμέτρητες οι κατηγορίες των ανθρώπων, με τους οποίους δεν θέλουμε να σχετιστούμε. Διαχωριστικές γραμμές, ταμπέλες, όρια. Πως ν’ αλλάξει αυτή η υπαγορευμένη ανάγκη της ταξινόμησης; Θρησκείες, εθνικότητες, ιδεολογίες. Τόσες αφορμές κι άλλες τόσες, για να παίρνουμε αποστάσεις απ’ το διπλανό μας. Αποξένωση, ρατσισμός, δαιμονοποίηση, τα επακόλουθα.

Το σώμα άβατο, το δέρμα γραμμή άμυνας. Βλέμμα απλανές ή κρυμμένο πίσω από σκούρα κατά προτίμηση γυαλιά. Απ’ αυτά που αποτρέπουν τη διασταύρωση μ’ άγνωστα μάτια. Που αποκλείουν την επαφή. Τα απαραίτητα ακουστικά, μόνιμο αξεσουάρ για να μην ενθαρρύνονται οι συζητήσεις. Καμιά υποψία χαμόγελου. Ο καθένας στη γραμμή του, στη σειρά του, στο δρόμο του. Το πλήθος των αδιάφορων…

Γιατί θέλει ρίσκο το μαζί. Ν’ ανοίξεις τον εαυτό σου και να επιτρέψεις στους άλλους να σε γνωρίσουν. Να τους αφήσεις χώρο για να ‘ρθουν κοντά σου και να υπάρξουν δίπλα σου, χρόνο για να σε καταλάβουν. Να τους επιτρέψεις να κάνουν λάθη, να τους δώσεις δεύτερες ευκαιρίες, ν΄αφήσεις στην άκρη τις επικρίσεις, να συγχωρήσεις. Αν και καμιά φορά, σε τούτο τον κόσμο γίνονται ακόμη θαύματα και τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται. Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

*Πρόλογος για την ταινία “Άγγιξέ με” που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Τριανταφύλλου κι απαγγέλει η Μίλλη Καραλή.

.

.

.

Advertisements

Ρογήρος Δέξτερ: Σχεδίες ανένταχτες…

.

Landschaft-der-Vergangenheit.jpg

.

ΠΕΡΙ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΡYΠΝΙΑΣ

Ένα~δύο~τρία
Μετρώ προβατάκια για να κοιμηθώ
Ο έρμος των κοπαδιών και των ποιμένων
Τέσσερα~πέντε~έξι
Τόσοι νεκροί αριθμοί στην εξώπορτα
Βελάζουν με κουδουνίσματα

Επτά~
Ο μέγας ύπνος ακόμη να με χωνέψει
Τις σάρκες μου καταπίνει το νυχτέρι

Οχτώ~εννιά~δέκα
Οικουροί λογισμοί με ζώνουν σα φίδια
Οι δήμιοι ακονίζουν φάσγανα
Και ο όχλος τις μαθημένες του λογοτριβές
Εταίρες αναμίξ με σωτήρες και ρήτορες
Κάτω από τους εξώστες
Μεγάλης πόλης αστών ή παραδόπιστων
Πιστών στις παραδόσεις και τις προδοσίες
Ονειροπωλητές χαλασοχώρηδες μικροπολίτες

Έντεκα~δώδεκα
Βροντόφωνοι κήρυκες
Διαλαλούν με στόμφο τις συντριβές μου
Στην πλήθουσα αγορά της Βαβυλώνας
Όπου με έφεραν μέσα απ’τό μάτι μιας βελόνας
Έρμαιο του πεπρωμένου·

Και πάλι μηδέν εις το πηλίκον
Ξαναρχίζω :

Ένα~δύο~τρία
Πώς αντέχω να λογαριάζω τόσα καθέκαστα
Πριν λαγοκοιμηθώ
Τέσσερα~πέντε~έξι
Κορίτσια μού χάρισαν χαμόγελα

Επτά~
Γυναίκες τους πιο γλυκούς μαστούς των εσπερίδων
Οχτώ~εννιά~δέκα
Φιλιά,μαχαίρια και φεγγάρια που τροχίζει η γλώσσα
Αλλά κουράστηκα να σφάζω στίχους
Μήπως αγκαλιαστεί στον ύπνο το σαρκίο μου

Έντεκα~δώδεκα
Εδώ θα σάς αφήσω
Αντί για καλήνυχτα
Κι άλλες καλές αυταπάτες να ονειρευτώ.

.

ΡΩΞΑΝΗ ή Η Νεράιδα των Κρεμαστών Κήπων

Χάθηκε ένα βράδυ
Σε κάτι σκοτεινά στενά της Βαβυλώνας
Αναμασώντας λόγια των βαρβάρων
Που περίμενε
Απέξω κι ανακατωτά να τη λυτρώσουν ·
Μοιάζει σα να πέρασαν αιώνες
Αλλά θυμάμαι ακόμη τα χρυσαφένια της μαλλιά
Τα κόκκινα να με σαρκώνουν χείλη της
Πόσες φορές με κοίμισε στη γύμνια της
Αυτό το λαβωμένο ξωθικό.
Μέσα στα πιο θολά μου όνειρα στ’ αλήθεια
Τη μνημονεύουν οι αισθήσεις
Χρόνια πολλά στις αυταπάτες
Για ν’ανεβεί ψηλά στα σύννεφα με σκάλες
Χρόνια πολλά στα ωραία ψέματα η Ρωξάνη
Μήπως τρυπώσει στο κλεμμένο παραμύθι
(για λίγη σκόνη πουλούσε το κορμί της
όταν για λίγη σκόνη ξεπουλούσε την ψυχή της)·
Και μοιάζει σα να πέρασαν αιώνες
Λίγος καιρός μού απομένει,φίλοι
Τρώει τις σάρκες μου με βουλιμία ο Κρόνος.
Δεν ξέρω αν πεθαίνοντας
Αλλάζουμε χώρο ή χρόνο
Συνήθειες ή ομιλίες
Αν στο μεταθάνατο θα ξαναζήσουν οι λαχτάρες μας
Ίσως βρήκε άλλο δρόμο για τους ουρανούς
Ίσως την πήραν μαζί τους τα φτερά τής φυλλωσιάς
Εξάγγελοι στην αγκαλιά τους.
Ξέρω ότι είναι ωραία λύτρωση το όνειρο
Αρκεί να θρέφει μέσα μας την αυταπάτη.

.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Σήμερα λέω να ταξιδέψω με τις φυλλωσιές
Να χαθώ με τα φτερουγίσματα των πουλιών
Δε θα με ξαναδείτε στα καθιερωμένα
Στα ανούσια τετριμμένα
Των καθωσπρέπει και του πλήθους
Θα δώσω το στόμα μου στα τριζόνια
Τα βλέφαρά μου στις λαμπυρίδες
Μέχρι ν’ αρχίσω να ξαναμιλώ
Μ’ ένα τζιτζίκι κάτω απ’ τή γλώσσα
Ίσως να γίνω ξακουστός μες στη σιωπή του κόσμου
Ο αντίλαλος τ’ ουρανού στα όνειρα
Έντομα θα κολυμπήσουν στις φλέβες μου
Κι εγώ στις έναστρες φωλιές του γαλαξία
Στο φωτεινό χτυποκάρδι τής ρεματιάς
Όπου στάζουν βάλσαμο στις πληγές
Κεραύνιες οι φωνές των κοριτσιών
Καθώς περνούν γελώντας στην άλλη μεριά
Που από μικρά παιδιά φωνάζαμε γαλήνη
Με το πιο κραυγαλέο της όνομα
Στο κομπόδεμα των στιγμών δυο αιώνων
Εκεί τη χαρά που ετοίμαζα χρόνια
Δε θα τη βρούνε τα σκυλιά·
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλες υποσχέσεις
Λόγια πολλά να ξεφυλλίζετε τις νύχτες
Όταν μια και καλή θα έχω φύγει
Μακαρισμούς και ευχολόγια
Τόσα που άφησα πίσω μου
Και όσα χάθηκαν ξαφνικά
Πριν με αρπάξουν οι οιωνοί στα ράμφη τους
Σε άλλο όνειρο για να με ρίξουν.

.

«Τέτλαθι δή,κραδίη»

Δεν ξέρω αν θα με ξαναβρούν να γράφω
Τα μεσημέρια του Αλωνάρη
Να σπέρνω λόγια σαν ποιήματα
Σε κόρφους κοριτσιών
Να με τραντάζουν
Η αχτένιστη φυλλωσιά του δάσους
Και τα τζιτζίκια με τους χάλκινους χιτώνες
Ν’ αψιμαχούν ηλεκτρισμένα
Δυο πουλιά που φτερούγισαν ψηλά
Και χρώματα στα ράμφη τους
Ένα πανί που χώνεψε στον ορίζοντα
Φωνές μαζεμένες σαν κουβάρι από ζητωκραυγές
Νεράιδες ή άλλες αισθήσεις
Σαν άνεμοι που λογοφέρνουν τα παράδοξα.
Μα προπαντός να ξέρω
Ότι θα πέσουν ωραίοι οι ώριμοι καρποί
Στα στήθη και στα δάχτυλά σου
Ότι θα σκάσει πάλι
Γλυκά στα σωθικά σου ο γαλαξίας
Και τ’ αφρισμένα του νερά
Θα σε γυρίσουνε στο μέλλον
Με γλυτωμούς ιδανικούς στις κορυφώσεις
Μόλις λαλήσουν τού ήλιου των αλαλαγμών οι αλέκτορες.
Αν στήσω αφτί στο ανείδωτο
Την αφουγκράζομαι την αυταπάτη
Πώς τάχα θα συγυρίσουν οι στίχοι τις πληγές
Που χάσκουν μέσα μου αιώνες
Και ποιος ξέρει τι άλλα ανέφικτα
Κατάντησα να νοσταλγώ
(Θλίψη μου οικότροφη και πίκρα μου κατοικίδια)
Εδώ στην άκρη μιας παραμυθίας
Πριν τα μισάνοιχτα τής νύχτας
Μες στα μεσάνυχτα που ξαγρυπνώ
Σα να πηδώ μες στο κενό
Που όλο βαθαίνει στο φτωχό μυαλό μου.

.

ΕΝΥΠΝΙΟ

Πλανόδιοι και διαβάτες των χαμένων δρόμων
Κορίτσια που αγκάλιασα καθώς γλιστρούσαν
Στη ράχη ξέφρενων αλόγων
Δυο γυναίκες που μ’ εγκατέλειψαν ξαφνικά
Εκείνη η γριά μαγίστρα στη Λήμνου
Που τσίριζε με τό ‘να μάτι
Πνεύμα πύθωνος
Όταν χρησμοδοτούσε το τέλος μου
Στην απαρχή του τρίτου πετροπόλεμου
(τις νύχτες τής ψιθύριζαν τα ζούδια
πώς τάχα θα τραβηχτούν οι θάλασσες πίσω στα κορφοβούνια
και σουβλερά μαντάτα
στη σάρκα μου θ’αφήσουν το κεντρί τους)·
Και ύστερα πάλι κάμποσοι κεκοιμημένοι
Φωτοσβέστες παλιοί ονειροκόποι
Με κεριά και λιβάνια
Μαζεύτηκαν κοπάδι στον ύπνο μου
Πατείς με–πατώ σε ·
Πού να προλάβω όλους αυτούς να τους φιλέψω
Και είχα τόσα άπλυτα όνειρα να ξεβγάλω
Και είχα τη νεκροζώντανη όψη μου να σιδερώσω.

.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Είδα νεράιδες και τούς μίλησα
Ήπια το αμίλητο νερό
Και όλο το μελάνι μου σαν κώνειο
Τα συλλογικά μου τα πήραν δυο κόρες τ’ ουρανού
Χόρεψα με ξωθιές στα ξέφωτα
Φίλησα κορίτσια γλυκά κεράσια
Άκουσα τους στοιχειωμένους τοίχους
Σκάρωσα αμέτρητους στίχους
Κύλησαν αιώνες χρόνια ήλιοι φεγγάρια
Σε κήπους ηδονικούς των εσπερίδων
Ώσπου μια μέρα είναι γραφτό
Να σκορπιστώ στης οικουμένης τα πέρατα
Θα με μοιράσει ο όχλος
Στα θεριά και στα τέρατα
Οι φίλοι θα με προδώσουν χωρίς αργύρια
Θα νικηθώ στον πετροπόλεμο
Θα σπάσω όλες τις αιχμές μου
Σε ανόητους διαξιφισμούς
Αλλά θα είναι νωρίς ν’ αλλάξω φρονήματα
Κι ακόμη πιο νωρίς
Για να κρεμάσω στον ώμο
Την ξεχαρβαλωμένη μου κιθάρα.

.

Σημειώσεις ποιητικής

Για τους φίλους που χάθηκαν για πάντα
Στο βλέμμα μιας μοιραίας γυναίκας
Για όσους σπάραξαν τα θηρία
Ή τους κατάπιε για τα καλά το σιδερένιο κήτος
Το απύλωτο στόμα της βαβυλώνας
Για εκείνους που πάλεψαν μέχρις εσχάτων
Φρουρώντας τις τελευταίες μεγάλες ιδέες
Τα τελευταία απομεινάρια τής ανθρωπιάς
Ενάντια στις αιχμές και τα δοξάρια τού όχλου
Και μάτωσαν για ένα ξεχασμένο ιδανικό
Για τους λίγους που δε λογάριασαν το θάνατο
Για τους ελάχιστους που ακόμη πιστεύουν
Πως δεν υπάρχει λόγος να ζεις
Αν δε μένεις σταθερά πιστός σε μιαν άποψη
Για τους φίλους που αγάπησαν
Γυναίκες μαζεύοντας άνθη και καρπούς
Σε δάση και σε λιβάδια
Πριν φύγουν μακριά με γέλια τρανταχτά
Χτενίζοντας χαίτες αλόγων
Νεράιδες φωτεινές με το φιλί στο στόμα
Κόρες των εσπερίδων με γλυκούς μαστούς
Για όλους αυτούς που ξέχασα να χαιρετίσω
Απ’όταν έφυγα με τα φτερά
Του μεγάλου αετού στην ερημιά
Στα πιο μακρινά νησιά τής Υπερβορείας
Ακόμη χρωστώ να γράψω ένα τραγούδι.

.

«Μήνυμα στον Αλέξη Τραιανό»

<< Έχουν φύγει όλοι.Μα
υπήρχε άλλωστε και
κανείς ; >>(1).

Καλά έκανες και δεν άλλαξες Καρούζο
Ούτε το παλιό φθαρμένο πανωφόρι σου
Είναι σκυλόψυχοι οι καιροί,το ξέρεις
Τα κυνικά τους δόντια δαγκώνουν τις σάρκες μας
Αγκυλώνουν οι θλίψεις τις νύχτες
Μάς γδέρνουν με τα νύχια των Ερινύων
Με τους φαρμακερούς νυγμούς τού όχλου
Που εφημερεύει στα φτηνά καταγώγια της αγοράς
Ξεπουλώντας ιδέες κι αισθήματα
Αυτοί οι καθήμενοι εν πύλαις
Που κάνουν κύκλους γύρω απ’τίς ζωές μας
Πάνω απ’τόν ύπνο πάνω απ’τά όνειρα
Σαν οιωνοί αρπαχτικοί σαν τύψεις·
Δεν έχουμε πια κρησφύγετα,Αλέξη, να κρυφτούμε
Ούτε πλησίστια για τα μακρινά ταξίδια
Που μάς ονείρεψαν θαλασσινοί ποιητές.
Μονάχα αυτά τα λόγια μάς απέμειναν
Που τα πετάμε μακριά και πιάνουν τόπο
Γίνονται πέταλα σε ρόγες κοριτσιών
Ωσαννά των τζιτζικιών στο λιοπύρι
Αλλά και την αξέχαστη βραχνή φωνή σου
Που ακούγεται ακόμη να τραντάζει τα σωθικά μας
Όταν νυχτώνει όλο μεμιάς και γίνεται
Νύχτα τής νύχτας
Να παίζει τα μαχαίρια με τούς λάρητες
Να μαχαιρώνει του θανάτου τα άλλοθι
Ίδια η θαλπωρή μέσα στις θολωμένες σκέψεις μας
Εδώ στα μισά ενός αλλόκοτου καλοκαιριού.

Σημ.
(1.)Από επιστολή του Α.Τ. (28.04.1978)
<<Φύλακας Ερειπίων>> εκδ. ΠΛΕΘΡΟΝ.

.

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Χρόνια γλιστράς πάνω στο ξυράφι
Που ακονίζουν οι ήττες σου

Γι’αυτό είναι μούρλια η αυταπάτη
Πως κέρδισες τη γαλήνη που δίνει η Τέχνη

Των στίχων που γράφονται με αίμα
Κι αισθήματα αντί για μελάνι.Ωστόσο

Η ματαιότητα έχει το δικό της βασίλειο
Κάθε πρωί ξυπνάς στις πέντε και κάτι

Στις έξι παρά
Σε χωνεύει βιαστικά το λεωφορείο

Που θα ξεράσει με αποστροφή στο γυρισμό
Το θλιβερό σου ομοίωμα

Κοντά στο περίπτερο με τις φτηνές ειδήσεις
Στον κάδο με τα πλούσια σκουπίδια.

Γυρνάς ανεβαίνεις στο γυάλινο πύργο σου
Τα ίδια σκυφτά πρόσωπα στις σκάλες

Σέρνουν βαριές αλυσίδες τα βήματά τους
Μιλούν ψιθυριστά στον εαυτό τους μήπως

Τυχόν αντέξουν μήπως και τον προλάβουν
Πριν πέσει να σωθεί στον πρώτο γκρεμό

Που χάσκει όπως ο άπληστος έρωτας
Απόκρημνος κι αβυσσαλέος.

Δεν είναι παράδοξο επομένως
Που ένα αόρατο χέρι

Σφυρηλατεί στην καρδιά τους
Όνειρα από μολύβι

Σ’ αυτό το τέλμα όπου όλα βουλιάζουν
Κι εσύ παλεύεις να κρατηθείς

Από ένα κλαδί ανθισμένο
Από έναν ξένο στίχο δυο τρεις βαρύγδουπες λέξεις
Απ’ τό φτερούγισμα μιας ψυχής
Μες στο φαρμακερό ιστό των τροχοφόρων
Απ’ τό μισόκλειστο ουρανό
Και όσους στρογγυλοκάθονται στα σύννεφα
Και προπαντός το φεγγάρι
Που τώρα γεμίζει πάνω απ’ τήν πόλη

Κι εσύ δε θα το δεις
Να φέγγει πάλι μέσα στα αόρατα

Απ’ τήν ωραία αυταπάτη
Πώς έγινες κι εσύ ο εκλεκτός θεράπων τής Τέχνης

Γράφοντας στίχους στο φτερό τής αστραπής
Στην πνοή τής θύελλας που σε ποδοσέρνει.

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

*Ο πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

.

.

.

.

Παρουσίαση βιβλίου: «Φρόυντ» των René Major και Chantal Talagrand

.

Φρόιντ.jpg

.

Ένα ακόμη βιβλίο για τον Freud παρουσιάζω σήμερα εδώ. Ένα βιβλίο που μπορεί να θεωρηθεί και αντίλογος σε κείνο της Εύας Βαισλάιβερ (περισσότερα για το οποίο μπορείτε να διαβάσετε σ’ αυτή την ανάρτηση) και για όσα ισχυρίζεται για κείνον ως άνθρωπο. Το γιατί θα το καταλάβετε στην πορεία.

.

Ας γράψω αρχικά όμως, πως το δικό μου κίνητρο για να σας το παρουσιάσω έχει να κάνει με το γεγονός πως ασχολείται με την πολιτική πλευρά της ψυχανάλυσης και τις θέσεις που εξέφρασε κατά καιρούς ο ιδρυτής της για τα κομβικά γεγονότα της εποχής του.

.

Δεν είχα χρόνο να το διαβάσω απ’ το πρωτότυπο κι έτσι βρήκα το βιβλίο στα ελληνικά (εκδόσεις «Κασταλία», 2007) σε μετάφραση της Ελένης Κουκούλη και της Άννας Πίγκου, που ομολογουμένως έχουν κάνει θαυμάσια δουλειά με την απόδοση του κειμένου. Για να δούμε λοιπόν μαζί ένα απόσπασμα απ’ τον πρόλογο:

.

«(…) Ο Μισέλ Φουκώ, στο βιβλίο του Η δίψα της γνώσης απέτισε στον Φρόυντ τον εξής φόρο τιμής: «Περιποιεί πολιτική τιμή στην ψυχανάλυση ή τουλάχιστον σε ό,τι συνεκτικό υπάρχει σ’ αυτήν- το ότι υποπτεύθηκε τι θα μπορούσε να είναι αθεράπευτα παραγωγικό σε αυτούς τους μηχανισμούς εξουσίας, που ισχυρίζονταν ότι μπορούσαν να ελέγχουν και να διαχειρίζονται την καθημερινότητα της σεξουαλικότητας […] Η ψυχανάλυση βρέθηκε ανέκαθεν -επί της ουσίας και εκτός από κάποιες εξαιρέσεις-σε θεωρητική και πρακτική αντιπαράθεση με τον φασισμό».

.

Ήδη στο συνέδριο που είχε οργανώσει ο Φερέντσι στη Βουδαπέστη το 1918 με θέμα τις νευρώσεις του πολέμου, ο Freud είχε δείξει πως το θέμα των διαφόρων «θεραπειών» που εφαρμόζονταν τότε του φαινόταν ύποπτο κι είχε απορρίψει αυτή τη μορφή κέρδους. Δεν ήταν αυτό μια πολιτική στάση; Επιπροσθέτως είχε τολμήσει να θίξει ένα θέμα με ταξικές τρόπον τινά προεκτάσεις:

.

«Κάποτε θ’ αφυπνιστεί η συνείδηση της κοινωνίας λέει σ’ αυτό το συνέδριο. Κάποτε θ’ αναγκαστεί ν’ αναγνωρίσει ότι ο φτωχός έχει εξίσου δικαίωμα στην ψυχική βοήθεια, όπως και στη σωματική, ότι οι νευρώσεις δεν απειλούν λιγότερο την υγεία του λαού απ’ όσο η φυματίωση… Μπορεί να χρειαστεί καιρός, ώσπου το κράτος να αισθανθεί ότι αυτό το καθήκον επείγει… Κάποτε, όμως, θα πρέπει να φτάσει ως εκεί».

.

Εκείνη την περίοδο άλλωστε, το 1919, είχε εμπιστευτεί στον Έρνεστ Τζόουνς, τον ιδρυτή της ψυχανάλυσης στη Μεγάλη Βρετανία και επίσημο βιογράφο του, πως είχε «κατά το ήμισυ ασπαστεί τον μπολσεβικισμό«. Στο βιβλίο φυσικά αναφέρονται πλείστα ακόμη παραδείγματα για όσα έγραφε σε άλλους ψυχαναλυτές αλλά και σε φίλους του, για τον πόλεμο και ποικίλα αποσπάσματα που τεκμηριώνουν πως τον αδικούν όσες/οι ισχυρίζονται πως δεν είχε ασχοληθεί ιδιαιτέρως με τα πολιτικά ζητήματα. Προσωπικά ξεχώρισα ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

.

«Δεν είμαστε αναρχικοί επειδή είμαστε έτοιμοι ν’ αναγνωρίσουμε ότι είναι εξ΄ορισμού αδύνατο να έχουν οι νόμοι και οι διαταγές ιερό κι απαραβίαστο χαρακτήρα, ότι είναι συχνά ανεπαρκείς στο περιεχόμενό τους κι ικανοί να προσβάλλουν το αίσθημά μας για δικαιοσύνη, ή ότι δεν θα καταστούν τέτοιοι, μετά από κάποιο διάστημα. Μπροστά στη χοντροκοπιά των ατόμων που κυβερνούν την κοινωνία, δεν έχουμε συχνά άλλο τρόπο για να διορθώσουμε αυτούς τους νόμους, από το να τους παραβιάσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη«.

.

Στο βιβλίο θα βρείτε επίσης αναφορές και σχόλια για το κάψιμο των βιβλίων του απ’ τις ομάδες των SS, για τη σύλληψη της κόρης του Άννας απ’ τη Γκεστάπο, για την «επίσκεψη» των SA και τα χρήματα που πήραν απ’ το σπίτι του κ.α. Αν και το τελευταίο γεγονός που σας αναφέρω το αντιμετώπισε με χιούμορ, δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί απ’ ό,τι διάβασα το αν πράγματι είχε προσθέσει το ειρωνικό σχόλιο «Συνιστώ θερμά την Γκεστάπο στον οποιονδήποτε!», όταν υπέγραψε το έγγραφο που βεβαίωνε πως οι Γερμανικές αρχές τον είχαν μεταχειριστεί καλά.

.

Σας είχα γράψει όμως στην αρχή πως αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί κι αντίλογος σε κείνο της Εύας Βαισλάιβερ κι ήρθε η ώρα να σας εξηγήσω γιατί. Υπάρχουν ουκ ολίγες αναφορές για τις καλές σχέσεις που είχε με γυναίκες ψυχαναλύτριες, για το πως τις ενθάρρυνε, σεβόταν τη γνώμη του κτλ.,Θεώρησε «σοβαρή ασυνέπεια«το ότι όταν ιδρύθηκε η Ψυχαναλυτική Εταιρεία της Βιέννης ο Ίζιντορ Ζάντγκερ αντιτάχτηκε στην είσοδο των γυναικών σ’ αυτήν κι έτσι με τη σειρά του εβαλε εναντίον τέτοιων θέσεων. Κι είναι κι αυτός ένας τρόπος για να αμφισβητηθεί ο μισογυνισμός του: «Σε πολλές ευκαιρίες, δεν θα παραλείψει να υπογραμμίσει πόσο πιο ικανές αποδεικνύονται συχνά οι γυναίκες αναλύτριες» όπως τονίζουν οι συγγραφείς «στην εξερεύνηση των γκρίζων ζωνών του παρελθόντος«.

.

Με τον ίδιο τρόπο στο βιβλίο παρουσιάζεται διαφορετικά τόσο η σχέση του με την κουνιάδα του Μίνα, όσο κι εκείνη με τον Βίλχελμ Φλις. Στάθηκα μάλιστα και σ’ ένα διάλογό του με τη Μαρία Βοναπάρτη, στην  οποία είπε: «Οι ιδιοφυΐες είναι ανυπόφοροι άνθρωποι. Η οικογένειά μου θα σας πει πόσο εύκολο είναι να ζει κανείς μαζί μου. Δεν είμαι λοιπόν ιδιοφυΐα«. Να ‘ταν άραγε έτσι; Ένας εύκολος άνθρωπος με λαμπρό μυαλό; Ή όχι και πολύ αφοσιωμένος παππούς, ιδιόρρυθμος πατέρας κι όλα όσα ισχυρίζεται η Εύα Βαισλάιβερ, επικαλούμενη αντίστοιχα άλλες πηγές και μαρτυρίες; Ίσως να μην το μάθουμε ποτέ.

.

Ολοκληρώνοντας την παρουσίαση θέλω να πω πως όσες/οι διαβάσουν το βιβλίο θα βρουν και πολλές ενδιαφέρουσες πληροφορίες για σημαντικά γεγονότα που αφορούν τις απαρχές και την εξέλιξη της ψυχανάλυσης, όπως για παράδειγμα την περίφημη ανάλυση της Άννας Ο. Φαίνεται όμως πως ο Έρνεστ Τζόουνς, στον οποίο ήδη αναφέρθηκα, πρόσθεσε διάφορα δικά του στοιχεία στην βιογραφία του Freud.

.

Γι’ αυτό καλύτερα με λόγια του πατέρα της ψυχανάλυσης να σας αφήσω σήμερα. Κι εκείνος, που ως νέος ένιωθε ειδικά στα τρένα, κλειστοφοβία, θ’ αναπαύεται αιώνια στην αχλή του μύθου του όσο εμείς θα ψάχνουμε στ’ απανταχού βιβλία που τον αφορούν μερικά θραύσματα της αλήθειας του:

.

«Το μέλλον θα δείξει αν η θεωρία περιέχει περισσότερη τρέλα απ’ ό,τι θα ήθελα ή αν η τρέλα περιέχει περισσότερη αλήθεια απ’ ό,τι σήμερα μερικοί είναι διατεθειμένοι να πιστέψουν«.

.

.

.

.

.

Δημήτρης Βεριώνης: Συναυλία αλληλεγγύης με ελεύθερη είσοδο – Παρουσίαση του νέου του δίσκου «Το καλοκαίρι του άχυρου» στις 18/12

.

.
15403104_10209723454216984_452114810_n.png
.
.

.
Στο πλαίσιο των Εκδηλώσεων που πραγματοποιεί ο Δήμος Βύρωνα για Ενήλικες, Νέους και Παιδιά (Οκτώβριος–Νοέμβριος–Δεκέμβριος), την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου, στο Δημοτικό Κινηματογράφο «Νέα Ελβετία»,  θα παρουσιαστεί με μία συναυλία ο νέος δίσκος-βιβλίο του Δημήτρη Βεριώνη με τίτλο «Το Καλοκαίρι του άχυρου».

.
Πρόκειται για 24 μουσικές ιστορίες μικρού μήκους σε δικούς του στίχους και μουσική, για το καλοκαίρι και τη μνήμη. Πρόκειται για τραγούδια και μουσικές με πλούσια ηχοχρώματα, τα οποία φωτίζουν με αγάπη και νοσταλγία τη μνήμη που προσπαθεί να σταθεί όρθια απέναντι στον ορμητικό κυματισμό του χρόνου καθώς και το καλοκαίρι που επιμένει μέσα στην καρδιά του χειμώνα και δεν προσπερνά.

.
Εκτός από τα τραγούδια του Καλοκαιριού του Άχυρου, θα παρουσιαστούν και τραγούδια από τη δεκαετή πορεία και τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του τραγουδοποιού (Το Πιο Όμορφο Παράθυρο Της Πόλης, Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι), ενώ δε θα λείψουν και οι φιλικές συμμετοχές άλλων καλλιτεχνών.

.
Τα τραγούδια από το Καλοκαίρι Του Άχυρου προλογίζει η ηθοποιός Κυριακή Γάσπαρη, η οποία διαβάζει τα κείμενα που συνοδεύουν τα τραγούδια και τις μουσικές στο βιβλίο,  εισάγοντας με αυτόν τον τρόπο τον θεατή-ακροατή στο ανάλογο κλίμα.

.
Η μουσική επιμέλεια είναι του Όμηρου Κομνηνού, ενώ μαζί με τον Δημήτρη Βεριώνη θα εμφανιστούν οι: Όμηρος Κομνηνός (μπάσο, μουσική επιμέλεια), Χρήστος Ηλιόπουλος (κιθάρα), Πέτρος Μιχόπουλος (κιθάρα), Χρήστος Ζελελίδης (τύμπανα), Δήμητρα Αποστόλου (πλήκτρα), Κατερίνα Σιαμά (φλάουτο), Γεννάδιος Μπίκωφ (βιολί), Γιώργος Γαϊτάνος (βιόλα),  Ευγένιος Μπένσης (τσέλο), Αλέκα Γιανναδάκη (τραγούδι), Κυριακή Γάσπαρη (ηθοποιός).

.
Φιλική συμμετοχή: Γεωργία Βεληβασάκη, Μιχάλης Τσαντίλας

.
Ώρα εκδήλωσης: 8.00 μ.μ.

.
Είσοδος Ελεύθερη

 .
Δημοτικός Κινηματογράφος Βύρωνα «Νέα Ελβετία»

.
Νέας Ελβετίας 34 & Σεβάστειας

 

.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

O Δημήτρης Βεριώνης γεννήθηκε τον Δεκέμβρη του 1971 στον Καρέα, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Πήγε σχολείο αρχικά στον καρέα στον Καρέα και στη συνέχεια στο 2ο Λύκειο Βύρωνα. Ασχολήθηκε με την κιθάρα από 12 ετών με δάσκαλο τον Αδάμο Κατσαντώνη, ενώ οι πρώτες του οργανωμένες μουσικές προσπάθειες έγιναν με το συγκρότημα Σκουληκαντέρα το 1987. Το 1989 πήρε μέρος στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γιώργου Αραπάκη «Το Μουσικό Εργαστήρι της ΕΡΑ-2» όπου κέρδισε το βραβείο κοινού για το τραγούδι του “Every Day Αnd Night”. Στη συνέχεια έκανε εμφανίσεις σε πολλά μπαράκια και σε συναυλίες τοπικού χαρακτήρα, ενώ το 1994 έπαιξε ως μπασίστας στο συγκρότημα που συνόδευε τον Βασίλη Καζούλλη. Το 2001 είχε την πρώτη δισκογραφική του παρουσία, καθώς έγραψε τους στίχους στο τραγούδι «Ποια Θάλασσα» σε μουσική του Νίκου Ζιώγαλα για τον δίσκο «Κέρασμα» της Αναστασίας Μουτσάτσου. Το 2004 ξεκίνησε να ηχογραφεί τον πρώτο του προσωπικό δίσκο (με τραγούδια σε δικούς του στίχους και μουσική. Ο δίσκος «Το Πιο Όμορφο Παράθυρο Της Πόλης»– σε ενορχήστρωση ο Στέλιου Καρασταμάτη -κυκλοφόρησε το 2006, αρχικά από τη Sony. Στο δίσκο συμμετείχαν ο Νίκος Ζιώγαλας, ο Μανώλης Φάμελλος και ο Μάνος Πυροβολάκης. Τον χειμώνα 2006- 2007 έπαιξε σε συναυλίες με τον Αλέξη Γεράρδη, ενώ από τα μέσα του 2007 έως 2009 έκανε κοινές συναυλίες με τον Γιώργο Αετόπουλο, τη Λήδα Πισπίρη και τους μουσικούς Όμηρο Κομνηνό, Χρήστο Ζελελίδη, Θέμο Ρίζο και Δήμητρα Αποστόλου. Παράλληλες οι μουσικές δραστηριότητές τού περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τις παραστάσεις-αφιέρωμα στον Φεντερίκο Γκαρσία Λόρκα της Μουσικής και Επικοινωνίας, μαζί με τον Όμηρο Κομνηνό, το 2006 και 2007. Το Ιανουάριο του 2009 οργάνωσε τη μεγάλη διήμερη συναυλία «Ένα Χαμόγελο Για Τη Σταυρούλα», στην οποία και συμμετείχε μαζί με πολλούς άλλους καλλιτέχνες. Ανάλογη προσπάθεια ήταν και η οργάνωση της συναυλίας «Μια Βραδιά Για Τη Μαρία» (Μάρτιος 2011), ενώ τον Ιανουάριο του 2013 διοργάνωσε τη συναυλία για την οικονομική ενίσχυση του «Χαμόγελου Του Παιδιού», στην οποία επίσης συμμετείχε. Τέλος τον Μάιο του 2015 διοργάνωσε τη διήμερη συναυλία «Ένα τραγούδι για τον Παναγιώτη»

Τον Δεκέμβρη του 2012 κυκλοφόρησε από τον «Μετρονόμο» η νέα του δισκογραφική δουλειά, με τίτλο «Κάτω Απ’ Το Ίδιο Φεγγάρι», στην οποία συμμετέχει σε ένα τραγούδι ο Δάκης.

Τον Μάιο του 2016 κυκλοφόρησε ο τρίτος του προσωπικός δίσκος- ο  ο οποίος είναι διπλός και σε μορφή βιβλίου- και φέρει τον τίτλο «Το Καλοκαίρι Του Άχυρου- Ιστορίες του καλοκαιριού και της μνήμης».

Είναι απόφοιτος του τμήματος Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου (Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό), ενώ σπουδάζει Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Είναι πρόεδρος του διεθνούς club PSAS (Peter Sellers Appreciation Society) από το 2002. Έχει δημοσιεύσει άρθρα στο περιοδικό Historical Quest, έχει λάβει μέρος στη συγγραφή του βιβλίου “Spike Milligan: His Part In Οur Lives” της Maxine Ventham (Robson Books, 2002), ενώ έχει συμμετάσχει στην έρευνα για άλλα βιβλία, άρθρα και κινηματογραφικά αφιερώματα. Μιλάει Αγγλικά και Ολλανδικά.

.
.
.

.

.

Χριστουγεννιάτικο παζάρι για την ενίσχυση το Κοινωνικού Ιατρείου Ιλίου

.

ΑΦΙΣΑ 2.jpg

.

.
Ο «Ανοιχτός Κοινωνικός Χώρος Ιλίου» (Ιδομενέως 32) οργανώνει, στις 15 και 16 Δεκέμβρη, χριστουγεννιάτικο παζάρι, για την ενίσχυση του Κοινωνικού Ιατρείου/Φαρμακείου Αλληλεγγύης Ιλίου.

.

Μετά το τέλος του παζαριού, την Παρασκευή, 16/12, στις 8μμ, θ΄ ακολουθήσει χριστουγεννιάτικο γλέντι.

.
.
.
.
.
.
.
.

Παρουσίαση βιβλίου: «Η τελευταία στάση» της Βάσως Ζαφειροπούλου – Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου στο Black Duck

.

update 12/4/2017: Την άποψή μου για το βιβλίο της κυρίας Ζαφειροπούλου μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.

.

15418454_1259719414099768_5713689801252692228_o.jpg

.

.
και η Άνεμος εκδοτική

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του μυθιστορήματός της

με τίτλο «Η τελευταία στάση».
.
.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Αικατερίνη Τεμπέλη, συγγραφέας

και η Ματούλα Γιάννου-Ανδρακάκου, φιλόλογος.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ηθοποιός

Νάντια Περιστεροπούλου.
.
.

Σας περιμένουμε τη Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου, στις 19:00,

στο cafe Black Duck Multiplarte.

Χρήστου Λαδά 9A, τηλ.: 210 3234760, Αθήνα.

.

Για περισσότερες πληροφορίες: Άνεμος εκδοτική • Αιγίνης 14 • Αθήνα • τηλ.: 210 82 23 574
www.anemosekdotiki.gr • anemosekdotiki@yahoo.gr
#ΆνεμοςΕκδοτική
«Η τελευταία στάση» • Βάσω Ζαφειροπούλου • Άνεμος εκδοτική

.

.

.

.

.