Ρογήρος Δέξτερ: Σχεδίες ανένταχτες…

.

Landschaft-der-Vergangenheit.jpg

 

.

 

ΠΕΡΙ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΑΓΡYΠΝΙΑΣ

Ένα~δύο~τρία
Μετρώ προβατάκια για να κοιμηθώ
Ο έρμος των κοπαδιών και των ποιμένων
Τέσσερα~πέντε~έξι
Τόσοι νεκροί αριθμοί στην εξώπορτα
Βελάζουν με κουδουνίσματα

Επτά~
Ο μέγας ύπνος ακόμη να με χωνέψει
Τις σάρκες μου καταπίνει το νυχτέρι

Οχτώ~εννιά~δέκα
Οικουροί λογισμοί με ζώνουν σα φίδια
Οι δήμιοι ακονίζουν φάσγανα
Και ο όχλος τις μαθημένες του λογοτριβές
Εταίρες αναμίξ με σωτήρες και ρήτορες
Κάτω από τους εξώστες
Μεγάλης πόλης αστών ή παραδόπιστων
Πιστών στις παραδόσεις και τις προδοσίες
Ονειροπωλητές χαλασοχώρηδες μικροπολίτες

Έντεκα~δώδεκα
Βροντόφωνοι κήρυκες
Διαλαλούν με στόμφο τις συντριβές μου
Στην πλήθουσα αγορά της Βαβυλώνας
Όπου με έφεραν μέσα απ’τό μάτι μιας βελόνας
Έρμαιο του πεπρωμένου·

Και πάλι μηδέν εις το πηλίκον
Ξαναρχίζω :

Ένα~δύο~τρία
Πώς αντέχω να λογαριάζω τόσα καθέκαστα
Πριν λαγοκοιμηθώ
Τέσσερα~πέντε~έξι
Κορίτσια μού χάρισαν χαμόγελα

Επτά~
Γυναίκες τους πιο γλυκούς μαστούς των εσπερίδων
Οχτώ~εννιά~δέκα
Φιλιά,μαχαίρια και φεγγάρια που τροχίζει η γλώσσα
Αλλά κουράστηκα να σφάζω στίχους
Μήπως αγκαλιαστεί στον ύπνο το σαρκίο μου

Έντεκα~δώδεκα
Εδώ θα σάς αφήσω
Αντί για καλήνυχτα
Κι άλλες καλές αυταπάτες να ονειρευτώ.

.

ΡΩΞΑΝΗ ή Η Νεράιδα των Κρεμαστών Κήπων

Χάθηκε ένα βράδυ
Σε κάτι σκοτεινά στενά της βαβυλώνας
Αναμασώντας λόγια των βαρβάρων
Που περίμενε
Απέξω κι ανακατωτά να τη λυτρώσουν ·
Μοιάζει σα να πέρασαν αιώνες
Αλλά θυμάμαι ακόμη τα χρυσαφένια της μαλλιά
Τα κόκκινα να με σαρκώνουν χείλη της
Πόσες φορές με κοίμισε στη γύμνια της
Αυτό το λαβωμένο ξωθικό.
Μέσα στα πιο θολά μου όνειρα στ’ αλήθεια
Τη μνημονεύουν οι αισθήσεις
Χρόνια πολλά στις αυταπάτες
Για ν’ανεβεί ψηλά στα σύννεφα με σκάλες
Χρόνια πολλά στα ωραία ψέματα η Ρωξάνη
Μήπως τρυπώσει στο κλεμμένο παραμύθι
(για λίγη σκόνη πουλούσε το κορμί της
όταν για λίγη σκόνη ξεπουλούσε την ψυχή της)·
Και μοιάζει σα να πέρασαν αιώνες
Λίγος καιρός μού απομένει,φίλοι
Τρώει τις σάρκες μου με βουλιμία ο Κρόνος.
Δεν ξέρω αν πεθαίνοντας
Αλλάζουμε χώρο ή χρόνο
Συνήθειες ή ομιλίες
Αν στο μεταθάνατο θα ξαναζήσουν οι λαχτάρες μας
Ίσως βρήκε άλλο δρόμο για τους ουρανούς
Ίσως την πήραν μαζί τους τα φτερά τής φυλλωσιάς
Εξάγγελοι στην αγκαλιά τους.
Ξέρω ότι είναι ωραία λύτρωση το όνειρο
Αρκεί να θρέφει μέσα μας την αυταπάτη.

.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Σήμερα λέω να ταξιδέψω με τις φυλλωσιές
Να χαθώ με τα φτερουγίσματα των πουλιών
Δε θα με ξαναδείτε στα καθιερωμένα
Στα ανούσια τετριμμένα
Των καθωσπρέπει και του πλήθους
Θα δώσω το στόμα μου στα τριζόνια
Τα βλέφαρά μου στις λαμπυρίδες
Μέχρι ν’ αρχίσω να ξαναμιλώ
Μ’ ένα τζιτζίκι κάτω απ’ τή γλώσσα
Ίσως να γίνω ξακουστός μες στη σιωπή του κόσμου
Ο αντίλαλος τ’ ουρανού στα όνειρα
Έντομα θα κολυμπήσουν στις φλέβες μου
Κι εγώ στις έναστρες φωλιές του γαλαξία
Στο φωτεινό χτυποκάρδι τής ρεματιάς
Όπου στάζουν βάλσαμο στις πληγές
Κεραύνιες οι φωνές των κοριτσιών
Καθώς περνούν γελώντας στην άλλη μεριά
Που από μικρά παιδιά φωνάζαμε γαλήνη
Με το πιο κραυγαλέο της όνομα
Στο κομπόδεμα των στιγμών δυο αιώνων
Εκεί τη χαρά που ετοίμαζα χρόνια
Δε θα τη βρούνε τα σκυλιά·
Θα μπορούσα να γράψω κι άλλες υποσχέσεις
Λόγια πολλά να ξεφυλλίζετε τις νύχτες
Όταν μια και καλή θα έχω φύγει
Μακαρισμούς και ευχολόγια
Τόσα που άφησα πίσω μου
Και όσα χάθηκαν ξαφνικά
Πριν με αρπάξουν οι οιωνοί στα ράμφη τους
Σε άλλο όνειρο για να με ρίξουν.

.

«Τέτλαθι δή,κραδίη»

Δεν ξέρω αν θα με ξαναβρούν να γράφω
Τα μεσημέρια του Αλωνάρη
Να σπέρνω λόγια σαν ποιήματα
Σε κόρφους κοριτσιών
Να με τραντάζουν
Η αχτένιστη φυλλωσιά του δάσους
Και τα τζιτζίκια με τους χάλκινους χιτώνες
Ν’ αψιμαχούν ηλεκτρισμένα
Δυο πουλιά που φτερούγισαν ψηλά
Και χρώματα στα ράμφη τους
Ένα πανί που χώνεψε στον ορίζοντα
Φωνές μαζεμένες σαν κουβάρι από ζητωκραυγές
Νεράιδες ή άλλες αισθήσεις
Σαν άνεμοι που λογοφέρνουν τα παράδοξα.
Μα προπαντός να ξέρω
Ότι θα πέσουν ωραίοι οι ώριμοι καρποί
Στα στήθη και στα δάχτυλά σου
Ότι θα σκάσει πάλι
Γλυκά στα σωθικά σου ο γαλαξίας
Και τ’ αφρισμένα του νερά
Θα σε γυρίσουνε στο μέλλον
Με γλυτωμούς ιδανικούς στις κορυφώσεις
Μόλις λαλήσουν τού ήλιου των αλαλαγμών οι αλέκτορες.
Αν στήσω αφτί στο ανείδωτο
Την αφουγκράζομαι την αυταπάτη
Πώς τάχα θα συγυρίσουν οι στίχοι τις πληγές
Που χάσκουν μέσα μου αιώνες
Και ποιος ξέρει τι άλλα ανέφικτα
Κατάντησα να νοσταλγώ
(Θλίψη μου οικότροφη και πίκρα μου κατοικίδια)
Εδώ στην άκρη μιας παραμυθίας
Πριν τα μισάνοιχτα τής νύχτας
Μες στα μεσάνυχτα που ξαγρυπνώ
Σα να πηδώ μες στο κενό
Που όλο βαθαίνει στο φτωχό μυαλό μου.

.

ΕΝΥΠΝΙΟ

Πλανόδιοι και διαβάτες των χαμένων δρόμων
Κορίτσια που αγκάλιασα καθώς γλιστρούσαν
Στη ράχη ξέφρενων αλόγων
Δυο γυναίκες που μ’ εγκατέλειψαν ξαφνικά
Εκείνη η γριά μαγίστρα στη Λήμνου
Που τσίριζε με τό ‘να μάτι
Πνεύμα πύθωνος
Όταν χρησμοδοτούσε το τέλος μου
Στην απαρχή του τρίτου πετροπόλεμου
(τις νύχτες τής ψιθύριζαν τα ζούδια
πώς τάχα θα τραβηχτούν οι θάλασσες πίσω στα κορφοβούνια
και σουβλερά μαντάτα
στη σάρκα μου θ’αφήσουν το κεντρί τους)·
Και ύστερα πάλι κάμποσοι κεκοιμημένοι
Φωτοσβέστες παλιοί ονειροκόποι
Με κεριά και λιβάνια
Μαζεύτηκαν κοπάδι στον ύπνο μου
Πατείς με–πατώ σε ·
Πού να προλάβω όλους αυτούς να τους φιλέψω
Και είχα τόσα άπλυτα όνειρα να ξεβγάλω
Και είχα τη νεκροζώντανη όψη μου να σιδερώσω.

.

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Είδα νεράιδες και τούς μίλησα
Ήπια το αμίλητο νερό
Και όλο το μελάνι μου σαν κώνειο
Τα συλλογικά μου τα πήραν δυο κόρες τ’ ουρανού
Χόρεψα με ξωθιές στα ξέφωτα
Φίλησα κορίτσια γλυκά κεράσια
Άκουσα τους στοιχειωμένους τοίχους
Σκάρωσα αμέτρητους στίχους
Κύλησαν αιώνες χρόνια ήλιοι φεγγάρια
Σε κήπους ηδονικούς των εσπερίδων
Ώσπου μια μέρα είναι γραφτό
Να σκορπιστώ στης οικουμένης τα πέρατα
Θα με μοιράσει ο όχλος
Στα θεριά και στα τέρατα
Οι φίλοι θα με προδώσουν χωρίς αργύρια
Θα νικηθώ στον πετροπόλεμο
Θα σπάσω όλες τις αιχμές μου
Σε ανόητους διαξιφισμούς
Αλλά θα είναι νωρίς ν’ αλλάξω φρονήματα
Κι ακόμη πιο νωρίς
Για να κρεμάσω στον ώμο
Την ξεχαρβαλωμένη μου κιθάρα.

.

Σημειώσεις ποιητικής

Για τους φίλους που χάθηκαν για πάντα
Στο βλέμμα μιας μοιραίας γυναίκας
Για όσους σπάραξαν τα θηρία
Ή τους κατάπιε για τα καλά το σιδερένιο κήτος
Το απύλωτο στόμα της βαβυλώνας
Για εκείνους που πάλεψαν μέχρις εσχάτων
Φρουρώντας τις τελευταίες μεγάλες ιδέες
Τα τελευταία απομεινάρια τής ανθρωπιάς
Ενάντια στις αιχμές και τα δοξάρια τού όχλου
Και μάτωσαν για ένα ξεχασμένο ιδανικό
Για τους λίγους που δε λογάριασαν το θάνατο
Για τους ελάχιστους που ακόμη πιστεύουν
Πως δεν υπάρχει λόγος να ζεις
Αν δε μένεις σταθερά πιστός σε μιαν άποψη
Για τους φίλους που αγάπησαν
Γυναίκες μαζεύοντας άνθη και καρπούς
Σε δάση και σε λιβάδια
Πριν φύγουν μακριά με γέλια τρανταχτά
Χτενίζοντας χαίτες αλόγων
Νεράιδες φωτεινές με το φιλί στο στόμα
Κόρες των εσπερίδων με γλυκούς μαστούς
Για όλους αυτούς που ξέχασα να χαιρετίσω
Απ’όταν έφυγα με τα φτερά
Του μεγάλου αετού στην ερημιά
Στα πιο μακρινά νησιά τής Υπερβορείας
Ακόμη χρωστώ να γράψω ένα τραγούδι.

.

«Μήνυμα στον Αλέξη Τραιανό»

<< Έχουν φύγει όλοι.Μα
υπήρχε άλλωστε και
κανείς ; >>(1).

Καλά έκανες και δεν άλλαξες Καρούζο
Ούτε το παλιό φθαρμένο πανωφόρι σου
Είναι σκυλόψυχοι οι καιροί,το ξέρεις
Τα κυνικά τους δόντια δαγκώνουν τις σάρκες μας
Αγκυλώνουν οι θλίψεις τις νύχτες
Μάς γδέρνουν με τα νύχια των Ερινύων
Με τους φαρμακερούς νυγμούς τού όχλου
Που εφημερεύει στα φτηνά καταγώγια της αγοράς
Ξεπουλώντας ιδέες κι αισθήματα
Αυτοί οι καθήμενοι εν πύλαις
Που κάνουν κύκλους γύρω απ’τίς ζωές μας
Πάνω απ’τόν ύπνο πάνω απ’τά όνειρα
Σαν οιωνοί αρπαχτικοί σαν τύψεις·
Δεν έχουμε πια κρησφύγετα,Αλέξη, να κρυφτούμε
Ούτε πλησίστια για τα μακρινά ταξίδια
Που μάς ονείρεψαν θαλασσινοί ποιητές.
Μονάχα αυτά τα λόγια μάς απέμειναν
Που τα πετάμε μακριά και πιάνουν τόπο
Γίνονται πέταλα σε ρόγες κοριτσιών
Ωσαννά των τζιτζικιών στο λιοπύρι
Αλλά και την αξέχαστη βραχνή φωνή σου
Που ακούγεται ακόμη να τραντάζει τα σωθικά μας
Όταν νυχτώνει όλο μεμιάς και γίνεται
Νύχτα τής νύχτας
Να παίζει τα μαχαίρια με τούς λάρητες
Να μαχαιρώνει του θανάτου τα άλλοθι
Ίδια η θαλπωρή μέσα στις θολωμένες σκέψεις μας
Εδώ στα μισά ενός αλλόκοτου καλοκαιριού.

Σημ.
(1.)Από επιστολή του Α.Τ. (28.04.1978)
<<Φύλακας Ερειπίων>> εκδ. ΠΛΕΘΡΟΝ.

.

Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ

Χρόνια γλιστράς πάνω στο ξυράφι
Που ακονίζουν οι ήττες σου

Γι’αυτό είναι μούρλια η αυταπάτη
Πως κέρδισες τη γαλήνη που δίνει η Τέχνη

Των στίχων που γράφονται με αίμα
Κι αισθήματα αντί για μελάνι.Ωστόσο

Η ματαιότητα έχει το δικό της βασίλειο
Κάθε πρωί ξυπνάς στις πέντε και κάτι

Στις έξι παρά
Σε χωνεύει βιαστικά το λεωφορείο

Που θα ξεράσει με αποστροφή στο γυρισμό
Το θλιβερό σου ομοίωμα

Κοντά στο περίπτερο με τις φτηνές ειδήσεις
Στον κάδο με τα πλούσια σκουπίδια.

Γυρνάς ανεβαίνεις στο γυάλινο πύργο σου
Τα ίδια σκυφτά πρόσωπα στις σκάλες

Σέρνουν βαριές αλυσίδες τα βήματά τους
Μιλούν ψιθυριστά στον εαυτό τους μήπως

Τυχόν αντέξουν μήπως και τον προλάβουν
Πριν πέσει να σωθεί στον πρώτο γκρεμό

Που χάσκει όπως ο άπληστος έρωτας
Απόκρημνος κι αβυσσαλέος.

Δεν είναι παράδοξο επομένως
Που ένα αόρατο χέρι

Σφυρηλατεί στην καρδιά τους
Όνειρα από μολύβι

Σ’ αυτό το τέλμα όπου όλα βουλιάζουν
Κι εσύ παλεύεις να κρατηθείς

Από ένα κλαδί ανθισμένο
Από έναν ξένο στίχο δυο τρεις βαρύγδουπες λέξεις
Απ’ τό φτερούγισμα μιας ψυχής
Μες στο φαρμακερό ιστό των τροχοφόρων
Απ’ τό μισόκλειστο ουρανό
Και όσους στρογγυλοκάθονται στα σύννεφα
Και προπαντός το φεγγάρι
Που τώρα γεμίζει πάνω απ’ τήν πόλη

Κι εσύ δε θα το δεις
Να φέγγει πάλι μέσα στα αόρατα

Απ’ τήν ωραία αυταπάτη
Πώς έγινες κι εσύ ο εκλεκτός θεράπων τής Τέχνης

Γράφοντας στίχους στο φτερό τής αστραπής
Στην πνοή τής θύελλας που σε ποδοσέρνει.

.

Ρογήρος Δέξτερ

.

.

.

*Ο πίνακας της ανάρτησης είναι από εδώ.

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Δεκέμβριος 23, 2016.

Ένα Σχόλιο to “Ρογήρος Δέξτερ: Σχεδίες ανένταχτες…”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: