Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

.

Άγγιξέ με*

.

Ο ξένος, ο διαφορετικός, ο άλλος… Αμέτρητες οι κατηγορίες των ανθρώπων, με τους οποίους δεν θέλουμε να σχετιστούμε. Διαχωριστικές γραμμές, ταμπέλες, όρια. Πως ν’ αλλάξει αυτή η υπαγορευμένη ανάγκη της ταξινόμησης; Θρησκείες, εθνικότητες, ιδεολογίες. Τόσες αφορμές κι άλλες τόσες, για να παίρνουμε αποστάσεις απ’ το διπλανό μας. Αποξένωση, ρατσισμός, δαιμονοποίηση, τα επακόλουθα.

Το σώμα άβατο, το δέρμα γραμμή άμυνας. Βλέμμα απλανές ή κρυμμένο πίσω από σκούρα κατά προτίμηση γυαλιά. Απ’ αυτά που αποτρέπουν τη διασταύρωση μ’ άγνωστα μάτια. Που αποκλείουν την επαφή. Τα απαραίτητα ακουστικά, μόνιμο αξεσουάρ για να μην ενθαρρύνονται οι συζητήσεις. Καμιά υποψία χαμόγελου. Ο καθένας στη γραμμή του, στη σειρά του, στο δρόμο του. Το πλήθος των αδιάφορων…

Γιατί θέλει ρίσκο το μαζί. Ν’ ανοίξεις τον εαυτό σου και να επιτρέψεις στους άλλους να σε γνωρίσουν. Να τους αφήσεις χώρο για να ‘ρθουν κοντά σου και να υπάρξουν δίπλα σου, χρόνο για να σε καταλάβουν. Να τους επιτρέψεις να κάνουν λάθη, να τους δώσεις δεύτερες ευκαιρίες, ν΄αφήσεις στην άκρη τις επικρίσεις, να συγχωρήσεις. Αν και καμιά φορά, σε τούτο τον κόσμο γίνονται ακόμη θαύματα και τίποτα απ’ αυτά δεν χρειάζεται. Κι ένα άγγιγμα μόνο, φτάνει…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

*Πρόλογος για την ταινία “Άγγιξέ με” που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Τριανταφύλλου κι απαγγέλει η Μίλλη Καραλή.

.

.

.

Advertisements