Rationalistas: Με δύναμη από τα Δυτικά…

.

.

Το ξέρουν μερικοί αγαπημένοι μου άνθρωποι… Πως περπατάω σ’ αυτή την πόλη και σ’ άλλες, μ’ ένα mp3 γεμάτο τραγούδια που ξεχωρίζω, που μ’ εμπνέουν για να γράφω, που να με κάνουν να χαμογελώ στα πιο βαθιά σκοτάδια μου. Κι όποια/ος πει πως αυτό είν’ εύκολο, μάλλον δεν ξέρει τι συνεχής πάλη είν’ η ζωή, μάλλον δεν έχει γδαρθεί και δεν έχει ματώσει… Ίσως γι’ αυτό με ξεσηκώνει πολύ αυτό το “δίνω αγώνα και αμύνομαι με πάθος” που λένε στο ρεφραίν του τραγουδιού τους οι Rationalistas. Ίσως αυτός είναι ο λόγος, η ταύτιση δηλαδή, που το λατρεύω τόσο. Όπως λάτρεψα και άλλα δικά τους τα τελευταία χρόνια, σαν εκείνο το φωτεινό κι αισιόδοξο “Στο βάθος η ελπίδα”…

Αλλά όχι, όχι, δεν είναι αυτή η μόνη αλήθεια. Υπάρχουν τόσοι ακόμη λόγοι για ν’ ακούω και να ξανακούω τα καινούρια τους τραγούδια που κυκλοφόρησαν λίγο πριν ξεψυχήσει ο προηγούμενος χρόνος. Κι ένας ακόμη είναι πως σέβομαι απεριόριστα τους ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν με τις απώλειές τους κι έχουν πληρώσει το μερίδιό τους στον πόνο. “Ένα ποτήρι στο χώμα για όσους φύγαν νωρίς και μια γροθιά στον αέρα για να μη φύγει άλλος κανείς”. Αυτά υψώνουν. Δικά τους λάβαρα απέναντι στον αυξανόμενο εκφασισμό.  Κι είναι σαν να βλέπω τον Παύλο μέσα απ’ τις λέξεις τους να δικαιώνεται.

Γιατί πως ν’ ακούω τα τραγούδια τους και να μην τον σκέφτομαι; Είναι κι αυτός ο στίχος “ένα μικρόφωνο πέφτει, όμως χίλια σηκώνονται” που με πάει πίσω… Δεν τελειώνει άλλωστε αυτός ο θρήνος. Ζει ο καθένας μας με τους νεκρούς του κατάστηθα ν’ ανασαίνουν. Και συνεχίζει. Όπως συνεχίζουν κι εκείνοι “δίνοντας ζωή σε πάρκα κι άδεια κτήρια με μπάζα” στις γειτονιές που τους μεγαλώνουν. Στις γειτονιές που απλώνουν τις ρίζες τους και δημιουργούν συλλογικά. Γιατί φαίνεται να ξέρουν πως το καλύτερο φάρμακο είναι οι σχέσεις. Κι αντιτάσσουν ομορφιά στην ασχήμια του κόσμου. Αλήθεια σας λέω, ναι… “Κι επιμένουμε να φτιάχνουμε κήπους που ξεριζώνουν”. Επιμένουν… γιατί “η ομορφιά είν’ ανίκητη, πάντα ξαναφυτρώνει…

Και δεν είναι το μόνο που κάνουν… Βουτάνε άφοβα στις ψυχές τους για να γράψουν χωρίς να τους απασχολεί πόσο θα εκτεθούν και τι θα τους κοστίσει. Ξύνουν την ιλουστρασιόν επιφάνεια της κατασκευασμένης πραγματικότητας και μας θυμίζουν τους “δεμένους ανθρώπους πάνω σε κρεβάτια”, αυτούς που ακόμα κι όταν καίγονται καθηλωμένοι, οι θάνατοί τους περνάνε στα ψιλά των εφημερίδων. Κι ύστερα ξεχνιούνται. Αλλά όχι απ’ όλους. Ευτυχώς όχι απ’ όλους. Τούτη η γενιά του ‘80 είν’ “επικίνδυνο ξυπνητήρι” για τους μακάρια κοιμωμένους της ολοένα και πιο παρακμιακής μας κοινωνίας.

Και με συγκινούν έτσι γαμώτο τα “πειραματόζωα που σαμποτάρουν τη φάκα” ενός συστήματος που νόμιζε πως τα κουμαντάρει με τα γνωστά καταναλωτικά δολώματα και την αποθέωση του τίποτα. Μ’ αρέσει που μας ξεβολεύουν και μας κατεβάζουν στο δρόμο μαζί τους. Στο δρόμο που διεκδικούνται όλα τα όνειρα. Γιατί παρά το ότι “ο στόχος είναι το κεφάλι” (και πόσο θα συμφωνούσε η Γώγου μ’ αυτό) “οι ιδέες δεν φιμώνονται”. Και κάποιος μου ‘γραψε πως “οι προσπάθειές μας είναι αυτές που νικάν”. Οι προσπάθειές μας… Και μ’ έκανε να το δω κι έτσι…

Το παιχνίδι λοιπόν έχει νόημα να το παίζουμε ως το τέλος ακόμα κι αν μας έριξε η ζωή σε πουλημένο αγώνα. Κι εκτιμώ βαθιά το ότι αυτοί οι τύποι γίνονται η φωνή όλων όσων πετάχτηκαν στο περιθώριο απ’ το κύμα μιας κρίσης που όλο και θ’ αυξάνει τις ανισότητες. Είναι σπουδαίο που νοιάζονται. Που αντί ν’ ασχολούνται με το που θα τα πιούν το βράδυ, ξοδεύονται σ’ όμορφους αγώνες. Με συγκινεί που λαμπαδιάζουν για να κάψουν τις σκιές.

Και θα μπορούσα να γράφω ένα κείμενο για κάθε τους τραγούδι. Κι ίσως κι άλλα, κι ίσως κι άλλα. Ή να υπογραμμίσω απλά πως το πολιτικό τραγούδι μετακόμισε Δυτικά και να τα λέει όλα αυτή η φράση. Όμως καλύτερο είναι να σας αφήσω να τους ακούσετε. Να σας αφήσω να τραγουδήσετε μαζί τους ώσπου να λάμψουν τα μάτια σας και να φουσκώσουν οι φλέβες στο λαιμό. Ώσπου να κυλήσει πιο ζεστό το αίμα, ώσπου να φωνάξει η καρδιά… Ώσπου “να φωνάξει η καρδιά…”

.

Αφήνω σπίτι την καρδιά μου

κι εκείνη περιμένει να γυρίσω απ’ τη δουλειά μου

για να ‘μαστε επιτέλους πάλι πίσω αγαπημένοι

εκείνη από λεφτά γραμμή δεν παίρνει

ούτε απ’ αφεντικά καταλαβαίνει

κρεμιέται απ’ το ρολόι και το φέρνει πίσω

μου λέει να μην ξεχάσω ν’ αγαπήσω

κι είναι αυτή που μου δίνει ζωή και πυγμή

χρώμα για να βαφτεί όλ’ η γη πάνω απ’ το γκρι

Κοίτα τ’ αστέρια

με τα πόδια στη λάσπη τα όνειρά μας

απ’ το μαιευτήριο μάγκα κόψαν τα φτερά μας

κι αφού το ξέρεις γιατί σου κάνει εντύπωση

η φυσική ροπή που έχεις για την ανύψωση…

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιανουαρίου 11, 2017.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: