«Ώρες πληθυντικής αϋπνίας» – Το νέο βιβλίο του Αντώνη Τσόκου

.

“Θα σας εκμυστηρευτώ κάτι.

Γεννιόμαστε με μια σχισμή πάνω απ’ το στήθος.

Δίχως αγάπη και έρωτα δεν κλείνει το κενό».


.

cf8ecf81ceb5cf82-cf80cebbceb7ceb8cf85cebdcf84ceb9cebaceaecf82-ceb1cf8bcf80cebdceafceb1cf82.jpg

.

Κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο του και το διαβάζω μες το μετρό. Δεν έχω υπομονή να πάω σπίτι… Θέλω αμέσως να βουτήξω στις σκέψεις του. Και με παίρνει απ’ τις πρώτες του γραμμές ένα κύμα και με σηκώνει πολύ ψηλά, μα πάρα πολύ ψηλά κι ας ταξιδεύω μες στη χωμάτινη κοιλιά της γης. Γιατί καταλαβαίνω πόσο δυνατό κείμενο έγραψε.

Κι είναι απ’ την άλλη σαν να σκάνε μπαλόνια με χίλια χρώματα μέσα τους σ’ αυτόν τον ουρανό που με πήγε, σαν να συμμετέχω σε γιορτή, στη χαρά του και βάφομαι με τόσα συναισθήματα… Με τόσα πολλά συναισθήματα. Απ’ το κίτρινο και το άσπρο, το κόκκινο και το γαλάζιο του.

Γιατί μες το καινούριο του βιβλίο βρίσκω κι εκείνες τις γνώριμες εικόνες που ξέρω πια αφού τόσα χρόνια τον διαβάζω, πως τον στέργουν κι επιστρέφει σ’ αυτές.

Ο Αντώνης* γράφει για το χρόνο. Για ρολόγια και λεπτοδείχτες. Για τις Τετάρτες, τις Πέμπτες και τις Κυριακές. Για τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και το Νοέμβριο. Και για την Άνοιξη και το Φθινόπωρο. Γράφει για το Βορά, για το φεγγάρι και τα σύννεφα. Για το σκοτάδι και τη νύχτα. Για κήπους, κίτρινες τιράντες και ψάθινα καπέλα. Για τη ζάλη, τη μέθη και το αλκοόλ. Γράφει για τη ζάχαρη και για γλυκίσματα. Αλλά γράφει και για ξυράφια, για αίμα. Για μάτια γυμνά αλλά και για οστά και κλειδώσεις. Για… για…

Κι όχι, όσο κι αν αναγνωρίσεις τα “υλικά” του, όσο κι αν μαντέψεις γεύσεις κι αρώματα, δρόμους που στάθηκε κι ανθρώπους που τον ενέπνευσαν, δεν καταφέρνεις να τον αποκρυπτογραφήσεις εντελώς. Και σας το λέω εγώ, που τον «μελετάω» απ’ τις αρχικές του δημοσιεύσεις στη “Στεριανή ζάλη”.

Είναι μοναδικά υπέροχος ο κόσμος του. Περίπλοκος και γοητευτικός. Γι’ αυτό τόσους ανθρώπους συγκινεί με το προσωπικό του ύφος. Γι’ αυτό η Ποίησή του, είναι ιδιαίτερο κεφάλαιο.

Πιάστηκα στο ωραίο δόκανο πολλών του φράσεων είναι η αλήθεια, αλλά επέλεξα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που λέει η Κοπέλα στον Ονειροβάτη κι είναι τόσο ευθύβολο:

.

 “Ο άνθρωπος είναι ο πιο ευαίσθητος καρπός.

Αν δεν του δείξεις στοργή σαπίζει ακαριαία”.

.

Όμως ευτυχώς μερικές φορές το παιχνίδι σώζεται, η φθορά αναστρέφεται κι αστράφτει… Αστράφτει! Θα καταλάβετε τι εννοώ όταν διαβάσετε τις τελευταίες σελίδες. Ως τότε… καλή σας ανάγνωση. Και σένα Φίλε μου πολύτιμε, καλή σου επιτυχία. Καλή σου επιτυχία…

.

.

.

*Ο Αντώνης Τσόκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Η ενασχόλησή του με το γράψιμο δεν είναι καινούργια, η δε αγάπη του για την ποίηση έχει στρέψει όλο του το ενδιαφέρον προς το μέρος της τα τελευταία έξι χρόνια. Γράφει επίσης πεζά, μικρές ιστορίες και παραμύθια. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στο λογοτεχνικό περιοδικό «Μύρτιλο», στο ηλεκτρονικό περιοδικό ποίησης «Το παράθυρο», στον χώρο τέχνης και λόγου «το βιβλίο.net», στο «The Machine Art Press» και σε άλλα λογοτεχνικά ιστολόγια. Τα περισσότερα από τα έργα του αναρτώνται στο προσωπικό του ιστολόγιο «στεριανή ζάλη».

Το «Ώρες πληθυντικής αϋπνίας» είναι η τρίτη του ποιητική συλλογή. Προηγήθηκαν τα: «Σουίνγκ με τ’ άστρα» (2013) και το »Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς» (2015). Και τα τρία κυκλοφορούν απ’ τις εκδόσεις «Γαβριηλίδης«.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Φεβρουαρίου 8, 2017.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s