Η Επιστήμη της Ευτυχίας, ο Αλτρουισμός και η Ευδαιμονία -Μέρος II

.

Σας είχα υποσχεθεί στην προηγούμενη ανάρτηση πως θα δούμε σήμερα τι έχουν βρει οι ειδικοί επί της ..ευτυχίας, που ερευνούν εδώ και δεκαετίες το θέμα. Κι αυτό θα γίνει. Τα διεπιστημονικά δεδομένα θα σας αναφέρω.

Το να δίνουμε λοιπόν, αποφαίνονται, μας κάνει ευτυχισμένους ή για να είμαι περισσότερο ακριβής μας κάνει να αισθανόμαστε ευδαιμονία, ακόμη κι αν λιγοστεύει η ευτυχία μας έτσι. Μπερδευτήκατε; Να ένα απλό παράδειγμα για να σας ξεμπερδέψω. Σκεφτείτε πως κάνετε μια μεγάλη “θυσία” για έναν άνθρωπο, κάνετε κάτι για το καλό του (αληθινά όμως, όχι κατ’ επίφαση). Αυτό δημιουργεί σε σας “απώλειες”, άρα μειώνεται η ευτυχία σας, αλλά σας δίνει την ηθική ικανοποίηση πως λειτουργήσατε απολύτως αλτρουιστικά, επομένως αυξάνεται η ευδαιμονία σας. Είναι πιο σαφές τώρα;

Ας το αναλύσω λίγο ακόμα. Έγραψα θυσία και απώλειες έτσι; Κι εσκεμμένα βλέπετε τις λέξεις με εισαγωγικά παραπάνω, για να μπαίνουν στο μυαλό σας στη σωστή τους διάσταση. Τι “απώλειες” μπορεί να έχουμε όμως, όταν δίνουμε; Α, πάρα πολλές. Από οικονομικές μέχρι συναισθηματικές. Απ’ το να δαπανήσουμε χρήματα για κάτι που θέλουμε να προσφέρουμε, μέχρι να στερηθούμε κάποιον αν πιστεύουμε πως έτσι τον βοηθάμε να εξελιχτεί με διάφορους τρόπους. Μειώνεται λοιπόν τύποις η ευτυχία μας, αλλά αυξάνεται η ευδαιμονία μας.

Και τώρα που το ξεκαθαρίσαμε, για να δούμε τι έχει βρεθεί σχετικά μ’ αυτό που μόλις έθιξα. Οι ..”απώλειες” που ανέφερα ήδη είναι όντως “χασούρα”, για να το γράψω πολύ απλά; Κάθε άλλο. Σε μια έρευνα που έγινε το 2008 απ’ τον καθηγητή του Harvard Business School, Michael Norton και τους συνεργάτες του φάνηκε πως το να δίνουμε χρήματα για άλλους ή για σκοπούς άλλων, μας κάνει πιο ευτυχισμένους σε σχέση με το αν τα ξοδεύαμε για τον εαυτό μας (παρά τις προβλέψεις περί του αντιθέτου).

Κι υπάρχει και συνέχεια. Το να δίνεις έχει και καθαρά, μετρήσιμα, βιολογικά οφέλη. Σε μελέτη που έγινε το 2006 απ’ τον καθηγητή Jorge Moll και τους συνεργάτες του, στο National Institutes of Health, βρέθηκε πως το να στέκεται κανείς αλληλέγγυος (χρησιμοποιώ αυτή την έκφραση αντί της πρωτότυπης give to charities, επειδή δεν με αντιπροσωπεύει η “φιλανθρωπία” κανενός είδους), φαίνεται πως αυξάνει την παραγωγή ενδορφινών στον εγκέφαλο, συνδέεται με το αίσθημα της ευχαρίστησης, επιτείνει την κοινωνική σύνδεση, την εμπιστοσύνη και δημιουργεί το φαινόμενο της “ζεστής λάμψης” ( “warm glow effect) στα άτομα.

Ο άνθρωπος που έχει αλτρουιστική συμπεριφορά, που βοηθά, βιώνει ένα “φτιάξιμο”, ένα «ανέβασμα», αντίστοιχο μ’ αυτό που νιώθουν οι εξαρτημένοι από ουσίες την ώρα που αυτές αρχίζουν να επιδρούν στον οργανισμό τους. Ο James Baraz και η Shoshana Alexander εξηγούν πως στην ψυχολογία η  συγκεκριμένη εμπειρία περιγράφεται ως ”The Helper’s High” κι ελπίζω με όσα εγραψα αντί απλής μετάφρασης, να σας βοήθησα να το καταλάβετε καλύτερα. Οι ενδορφίνες που παράγονται στον εγκέφαλο, προσομοιάζουν την όλη διαδικασία με μια ήπια εκδοχή αυτού που προκαλείται όταν κάποιος λαμβάνει μορφίνη σε υψηλά επίπεδα.

.

book-why-good-things.png

.

Αλλά το να στέκεσαι αλληλέγγυος συνδέεται και με τη δράση μιας συγκεκριμένης ορμόνης, της οξυτοκίνης που απελευθερώνεται κατά τη σεξουαλική επαφή και τον θηλασμό) και επάγει ένα αίσθημα θερμότητας, ευφορίας συν του ότι μας κάνει να αισθανόμαστε τη σύνδεση με τους άλλους. Αυτό βρέθηκε σε έρευνα του Paul Zak, Διευθυντή του Center for Neuroeconomics Studies του Claremont Graduate University. Τα “συμπτώματα” μάλιστα αυτής της δράσης, διαρκούν ως και δύο ώρες.

Επιπλέον στο βιβλίο του “Why Good Things Happen to Good People (Γιατί καλά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους), ο Stephen Post, καθηγητής προληπτικής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Stony Brook, αναφέρει ότι το να δίνεις σε άλλους έχει αποδειχθεί ότι αυξάνει τα οφέλη για την υγεία σε άτομα με χρόνιες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένου του HIV και της σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Να γράψω κι άλλα; Ευχαρίστως. Σε μια μελέτη του 2006 που έκανε η Rachel Piferi του Johns Hopkins University και η Kathleen Lawler του University of Tennessee, βρέθηκε πως οι άνθρωπο που παρέχουν κοινωνική υποστήριξη σε άλλους, έχουν χαμηλότερη αρτηριακή πίεση απ’ αυτούς που δεν το κάνουν.

Φυσικά υπάρχουν αρκετές μελέτες σαν αυτή του Doug Oman που έγινε το 1999 στο University of California, στο Berkeley, που δείχνουν πως οι ηλικιωμένοι που έχουν εθελοντική δράση, ζουν περισσότερο (για την ακρίβεια έχουν 44 τοις εκατό λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πέντε ετών) σε σχέση με όσους δεν ασχολούνται με τα προβλήματα των άλλων.

Ακόμη, όταν δίνετε, έχετε περισσότερες πιθανότητες να πάρετε και πίσω: αρκετές μελέτες, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας των κοινωνιολόγων Brent Simpson και Robb Willer, έδειξαν πως όταν δίνεις στους άλλους, η γενναιοδωρία σου είναι πιθανό να ανταμειφθεί. Γι’ αυτό λοιπόν έχει νόημα να δίνουμε; Για να πάρουμε; Μπαίνουν άραγε προϋποθέσεις συναλλαγής σε όλα αυτά; Όχι.

Έχει νόημα να δίνουμε, επειδή έτσι προωθείται μια αίσθηση εμπιστοσύνης και συνεργασίας που ενισχύει τους δεσμούς μας με τους άλλους. Η έρευνα έδειξε ότι σ’ αυτή την περίπτωση οι θετικές κοινωνικές αλληλεπιδράσεις είναι κεντρικής σημασίας για την καλή ψυχική και σωματική υγεία, όπως επισημαίνει ο καθηγητής Ψυχολογίας και Διευθυντής του Center for Cognitive and Social Neuroscience στο University of Chicago, John Cacioppo στο βιβλίο που συνέγραψε με τον William Patrick και τιτλοφορείται : Loneliness: Human Nature and the Need for Social Connection” (Μοναξιά: Ανθρώπινη Φύση και η ανάγκη για κοινωνική σύνδεση”).

Το να είσαι ευγενικός και γενναιόδωρος σε οδηγεί να αντιλαμβάνεσαι τους άλλους πιο θετικά», υπογραμμίζει με τη σειρά της, η ψυχολόγος και καθηγήτρια στο University of California, στο Riverside, Sonja Lyubomirsky στο βιβλίο της “The How of Happiness”(«Το Πώς της Ευτυχίας«), και αυτό «καλλιεργεί ένα αίσθημα αλληλεξάρτησης και συνεργασίας στην κοινότητα μας, στον περίγυρό μας». Η ίδια προσφέρει μέσα απ’ τη σελίδα της ένα online free course, στα αγγλικά βέβαια και σκέφτηκα να σας το αναφέρω αν και δεν το έχω παρακολουθήσει σας το τονίζω, ώστε αν κάποιες/οι ενδιαφέρεστε, να μπορείτε ν’ ανατρέξετε εκεί.

Υπάρχουν κι άλλα διεπιστημονικά δεδομένα για το θέμα μας ή εξάντλησα τις αναφορές μου. Υπάρχουν. Αλλά μην σας τα αποκαλύψω όλα τώρα. Ας κρατήσω και κάτι, για την επόμενη φορά, όσο εσείς θα εξερευνάτε τους συνδέσμους και θα μαθαίνετε περισσότερα. Έτσι;

Και για την περίπτωση που αναρωτιέστε όσες/οι έρχεστε συχνά εδώ και ξέρετε πόσο σκεπτικίστρια είμαι, αν το ωραίο «παραμύθι» μας (υπέροχα δεν φαίνονται όλα αυτά τα συμπεράσματα ως εδώ; και ποια/ος δεν θέλει να μάθει τι να κάνει για να γίνει ευτυχισμένη/ος;) έχει και δράκο, κάντε υπομονή και θα φτάσουμε κι εκεί. Μαζί, σύντομα.

.

(συνεχίζεται)

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαρτίου 2, 2017.

2 Σχόλια to “Η Επιστήμη της Ευτυχίας, ο Αλτρουισμός και η Ευδαιμονία -Μέρος II”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  2. […] προηγούμενη φορά ανέφερα εδώ μερικά απ’ τα οφέλη που προκύπτουν όταν η […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s