« Το Σχολικό Έντυπο στον νομό Ηρακλείου κατά την (προηγούμενη) σχολική χρονιά 2016-2017»: Ημερίδα απ’ το Σύλλογο Νεανικής Δημοσιογραφίας «Τύπος και Ουσία-Λευτέρης Δασκαλάκης» – Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017 στην αίθουσα «Ανδρόγεω»

.

Μπορεί να μην καταφέρνω να επισκέπτομαι την Κρήτη, όσο συχνά θα ήθελα, αλλά  παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τα εκεί τεκταινόμενα. Ειδικά όσα συμβαίνουν στο Ηράκλειο, μιας κι είναι η πόλη στην οποία έζησα, σπούδασα, εργάστηκα και έκανα σημαντικότατες φιλίες που κρατούν ακόμα.

Με μεγάλη χαρά λοιπόν έλαβα αυτό το δελτίο τύπου απ’ το Γιώργο Δασκαλάκη και το δημοσιεύω, γιατί είναι θαυμάσιο που εκπαιδευτικοί με όρεξη όπως εκείνος, σ’ αυτό το τόσο σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα παλεύουν για να μπορούν τα παιδιά στα σχολεία τους να έχουν ευκαιρίες ώστε ν’ αναπτύξουν ποικίλες δεξιότητες και να λάβουν μέρος σε αξιέπαινες συνέργειες όπως η έκδοση μαθηματικών εφημερίδων, περιοδικών, οι αντίστοιχοι διαγωνισμοί κτλ.

Έτσι εντρυφούν στη γλώσσα, εξασκούνται στο γράψιμο, εκφράζονται, μαθαίνουν τι απαιτεί η έκδοση ενός εντύπου, έρχονται σ’ επαφή με το ραδιόφωνο (μιας και τα έντυπα αυτά παρουσιάζονται εκτενώς απ’ την εκπομπή «Έκτη βάρδια» του Γιώργου Δασκαλάκη στο «Κόκκινο Κρήτης 88.4 FM») κι έχουν τόσα άλλα οφέλη.

Να ευχηθώ θέλω λοιπόν καλή επιτυχία με όλη μου την καρδιά και να ευοδωθούν οι στόχοι των διοργανωτών αυτής της εκδήλωσης. Αισθάνομαι δε την ανάγκη να υπογραμμίσω, πως η μνήμη του Λευτέρη τιμάται έτσι με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο. Τον θυμόμαστε…

.

.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

4ος ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ «ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ-ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ 2017-2018».

Εναρκτήρια ημερίδα με θέμα:

« Το Σχολικό Έντυπο στον νομό Ηρακλείου κατά την (προηγούμενη) σχολική χρονιά 2016-2017».

Ο Σύλλογος Νεανικής Δημοσιογραφίας «Τύπος και Ουσία-Λευτέρης Δασκαλάκης», σε συνεργασία με τον Σύλλογο Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης «Δομίνικος Θεοτοκόπουλος» και την Ε.Λ.Μ.Ε. Ηρακλείου, σας προσκαλούν στην εναρκτήρια ημερίδα του 4ου Παγκρήτιου Διαγωνισμού Δημοσιογραφικών Δεξιοτήτων (2017-2018) για μαθητές Δημοτικών, Γυμνασίων και Λυκείων του νομού Ηρακλείου, την Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017, στις 6 μ.μ. για τα Δημοτικά Σχολεία και στις 7.00 μ.μ. για τα Γυμνάσια και τα Λύκεια, στην αίθουσα «Ανδρόγεω» του Δήμου Ηρακλείου.

Θα παρουσιαστούν τα έντυπα:

– «Ζω-Γραφίζοντας…» από τους μαθητές του 2ου Δημ. Σχ. Βουτών.

– Περιοδικό «Κοίρανος», του Δημ. Σχ. Καστελίου Πεδιάδος.

– Εφημερίδα «Τα Τυποσκαλίσματα» του 1ου Δημ. Σχ. Ηρακλείου.

– Εφημερίδα «Πεφταστέρι» του 28 ου και 57ου Δημ. Σχ. Ηρακλείου.

– Εφημερίδα «Το Διάλειμμα», του Γυμνασίου Μαλίων.

– Εφημερίδα «Παίδες Εν…τάξει?» του 7ου Γυμνασίου Ηρακλείου.

– Εφημερίδα «Πειρ και Μανία» του Πειραματικού Γυμνασίου Ηρακλείου.

– Εφημερίδα «Επισκοπήσεις», του ΓΕ.Λ. Επισκοπής .

– Εφημερίδα «Αποσπερίτης» του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Ηρακλείου.

– «Οι γειτονιές του Ηρακλείου»-συλλογική εργασία του 6ου ΕΠΑ.Λ. Ηρακλείου.

– Περιοδικό «ΓΕ.Λ.Α.» (ηλεκτρονικό) του ΓΕ.Λ. Νέας Αλικαρνασσού.

– Έκδοση ποιητικής συλλογής «Πυξίδα» (πρωτότυπη και μεταφρασμένη ποίηση), του 1ου ΓΕ.Λ. Ηρακλείου (Καπετανάκειου).

Εφημερίδα «Οκτώ και 4ο…», του 4ου ΓΕ. Λ. Ηρακλείου.

– Εφημερίδα « Τα Πεντόβολα» του 5ου ΓΕ. Λ. Ηρακλείου.

– Εφημερίδα «Το Σκονάκι», του 13ου ΓΕ.Λ. Ηρακλείου (Τάλως).

«ΚΡΗΚΥ της Μεσογείου», κοινή εφημερίδα δύο σχολείων που αδελφοποιήθηκαν: Του Πειραματικού Λυκείου Ηρακλείου και του Λυκείου Αποστόλων Πέτρου και Παύλου της Λεμεσού.

Τα έντυπα που θα παρουσιαστούν σχετικά συνοπτικά στην εκδήλωση, θα προβληθούν αναλυτικότερα από την εκπομπή «Έκτη Βάρδια» κατά τη διάρκεια του τρέχοντος σχολικού έτους.

.

Ηράκλειο, 29-10-2017

Η Οργανωτική Επιτροπή

.

.

Υπεύθυνος – Εκπρόσωπος Τύπου του Συλλόγου «Τύπος και Ουσία»:

Γιώργος Δασκαλάκης τηλ: 6972-247002

email: typoskaiousia@gmail.com

.

.

.

.

.

.

Advertisements

Το «ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)» για πρώτη φορά στον δικτυακό τόπο «τοβιβλίο.net» – Απ’ το ολοκαίνουριο «Αλφαβητάρι των παθών» μου

.

Παιχνίδι παρηχήσεων μεταξύ άλλων, με «πρωταγωνιστή» το Σίγμα… Απ’ την ολοκαίνουρια σειρά «Αλφαβητάρι των παθών» κατευθείαν στο δικτυακό τόπο «τοβιβλίο.net». Για πρώτη φορά δημοσιεύεται σήμερα εκεί αυτό το κείμενό μου που διαβάζεται αυτόνομα, αλλά στο τέλος, κάποτε… στο μέλλον, μπορεί να ενωθεί με άλλα.

Κι αν αναρωτιέστε γιατί «√ άλφα», θα σας γράψω μόνο πως τόσο για λόγους συμβολισμού χρησιμοποιήθηκε όσο και για μαθηματικούς. Πρόκειται ας πούμε για το πρώτο μέρος του Σίγμα. Κι απ’ την άλλη μια βαθιά ρίζα έχουμε όλες, όλοι μέσα μας. Και κάτι διαφορετικό αντιπροσωπεύει για τον καθένα μας.

Τα υπόλοιπα θα τ’ αφήσω στη φαντασία σας και θα Ευχαριστήσω πολύ, την κυρία Μάχη Τζουγανάκη, αρχισυντάκτρια του εν λόγω δικτυακού τόπου, ξανά από ‘δω, για όσα υπέροχα έγραψε δημόσια για μένα με αφορμή την «Oaxaca», για το σχόλιό της κάτω απ’ το κείμενο αυτό, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο μ’ αντιμετώπισε όταν βρεθήκαμε από κοντά.

Δεν υπήρχε περίπτωση να της αρνηθώ, γιατί είναι δεδομένη η εκτίμησή μου στον Κώστα Θερμογιάννη, με τον οποίο μας ενώνει βαθιά φιλία κι είναι φυσικό με χαρά να δίνω πάντα κείμενά μου για «τοβιβλίο.net» που παρακολουθώ απ’ την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του.

Σ’ αυτή την περίπτωση πάντως οφείλω να πω, πως εκείνη με κέρδισε (σεβάστηκε απόλυτα μάλιστα την επιθυμία μου να μην διορθωθεί το ωμέγα στη λέξη «μωβ») με το ειλικρινές της χαμόγελο, την ευγένεια και την  ζεστασιά της κι είναι όμορφο που τώρα έχω δύο λόγους ώστε να γράφω για το τόσο επιτυχημένο site. Είναι μεγάλη μου τιμή που ανεβαίνουν κείμενά μου, εκεί. Και τι όμορφη φωτογραφία επιλέχτηκε…

.

.

ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)*

Κουλουριασμένο μου μικρό (σ)… Τι αξία τάχα να προσθέσω εγώ στο -ο- σου. Του μηδενός ή του απείρου; Να σου χορέψω στη γραμμή να μου ανασάνεις σύμπαν ή να σου δείξω το κενό εντός σου;

Κι αυτή η άκρη που απλώνεται μ’ ελπίδα, λίγο ουρανό παρακαλά ή είν’ απάγγειο; Των σιωπών που κουβαλάν τα “αχ” σου και του βαθιού του σκοταδιού που με στοιχειώνει;

«Σώμα, θυμήσου…” Πόσο αγαπήθηκες… Κάτω απ’ το μωβ το σέλας και το πράσινο. Μέσα σε δάση και στη χάση της σελήνης.

.

*Η συνέχεια εδώ.

.

.

.

Εκπαιδευτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’: Παρασκευή, 10/11/17, στις 7 μ.μ , στο χώρο του Hearing Voices Αθήνας (Τροίας 44)

.

Όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, η πρώτη εκπαιδευτική συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, γι’ αυτή την περίοδο, θα γίνει την Παρασκευή, 10/11/17, στις 7 το βράδυ, στο χώρο του Hearing Voices Αθήνας (Τροίας 44).

.

Το θέμα της συζήτησης θα είναι: «Οι κατασταλτικές πρακτικές της ψυχιατρικής : μηχανική καθήλωση,  χημική καθήλωση, απομόνωση κλπ».

.

Εισηγητικές παρεμβάσεις θα γίνουν από τους: Κ. Χατζή, Μανώλη, Γ. Αλεξάκη, Θ. Μεγαλοοικονόμου

.
.
.
.
.
.
.

Εκπαιδευτικές συναντήσεις της Πρωτοβουλίας «Ψ» 2017-18: Οι θεματικές

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Το πρόγραμμα των εκπαιδευτικών συναντήσεων για την περίοδο 2017-2018,  μετά τη συνάντηση της περασμένης Παρασκευής, διαμορφώθηκε ως εξής:

.

Εκπαιδευτικές συναντήσεις της Πρωτοβουλίας «Ψ» 2017-18

  1. Οι κατασταλτικές πρακτικές της ψυχιατρικής, μηχανική/χημική καθήλωση, απομόνωση κλπ.

  2. Εργασία και Ψυχική Υγεία.

  3. Σχετικά με την «ταυτότητα φύλου».

  4. Ιστορία και εμπειρίες κοινοτικών προσεγγίσεων στην μεταπολεμική περίοδο. Κοινοτικά βασισμένα μοντέλα σε διάφορες χώρες (Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία) στα πλαίσια του κοινωνικού κράτους στο έδαφος του μεταπολεμικού κεϋνσιανισμού και/ή των κοινωνικών κινημάτων. Η ελληνική περίπτωση.

  5. Για ποιο σύστημα υπηρεσιών και για ποια ψυχιατρική παλεύουμε. Τι σημαίνει, έμπρακτα και όχι στα λόγια, Αποϊδρυματοποίηση, Ψυχοκοινωνική Αποκατάσταση και Κοινοτικά βασισμένο Σύστημα Ψυχικής Υγείας. Δημόσιο, ιδιωτικό, ΜΚΟ.

  6. Σκέψεις για έναν εναλλακτικό επαγγελματικό ρόλο (ψυχιάτρου, ψυχολόγου, νοσηλευτή/τριας, κοινωνικού λειτουργού κλπ)

  7. Σκέψεις, εμπειρίες, διαδρομές γύρω από τη σχέση της μορφής (συμπτώματα, ‘σημεία’, που βλέπει ο ‘ειδικός’) και του περιεχομένου (βίωμα, εμπειρία) της ψυχικής οδύνης, που βιώνει το υποκείμενο.

  8. Η ψυχική υγεία των προσφύγων/μεταναστών και η ανάγκη για μια διαπολιτισμική ψυχιατρική.

  9. Σχετικά με την ακούσια νοσηλεία. Νομοθεσία, πρακτικές εφαρμογής της, τα υψηλά ποσοστά της.

  10. Οι καταστάσεις κρίσης και η αντιμετώπισή τους. Διεθνείς εμπειρίες.

  11. Ψυχοφάρμακα. Ο ρόλος της φαρμακοβιομηχανίας (ακόμα και στη συγκρότηση/ κατασκευή της ίδιας της ψυχικής αρρώστιας) και η ανάθεση στον ψυχίατρο του ρόλου του διαμεσολαβητή.

  12. Τα κινήματα (ατόμων με εμπειρία, οικογενειών, κοινωνικών) στην ψυχική υγεία.

    Θ ακολουθήσει σύντομα η ανακοίνωση για τους ομιλητές της πρώτης συνάντησης.

     .

    ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ.

    .

    .

    .

    .

     .

 

Κατασκευάζοντας τον επικίνδυνο ασθενή*

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Υπάρχουν μικρές ιστορίες που εκτυλίσσονται μαζί με τις μεγάλες, ιστορίες που περνάνε στα κρυφά ή τις σκεπάζει η σιωπή μπροστά στον εκκωφαντικό θόρυβο των μεγάλων αφηγήσεων. Κι όμως οι μεν δεν μπορούν να ειδωθούν ξέχωρα από τις δε. Την τελευταία οκταετία ο ψυχιατρικός θεσμός συνιστά έναν από τους κατεξοχήν τόπους όπου χιλιάδες μικρές αφηγήσεις αντανακλούν την ευρύτερη κυρίαρχη αφήγηση, αυτή της βαθιάς οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Επιλέγοντας μια ιστορία από τις χιλιάδες θα επιδιώξουμε να διερευνήσουμε τη “σειρά συμβάντων της καριέρας ενός ασθενή”, να παρουσιάσουμε γεγονότα που αναδεικνύουν πώς προοδευτικά ένα πρόσωπο που χρειάζεται κάποιου τύπου βοήθεια, ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζεται αρχικά ως ένα υποκείμενο το οποίο ο ψυχίατρος έχει αποστολή να θεραπεύσει μετασχηματίζεται και προσαρμόζεται σε μια κατάσταση ως “αντικείμενο της βίας”.

Ο Δ. νοσηλεύεται από το 2010 στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής έχοντας με βάση το άρθρο 69 του ποινικού κώδικα κριθεί ως ακαταλόγιστος για το θάνατο του θείου του. Από την ηλικία των τριών ετών έχει διαγνωστεί με κροταφική επιληψία και θεωρείται “φαρμακοεξαρτημένος”. Στο σπίτι από την παιδική του ηλικία υπάρχουν στιγμές έντασης και διαπληκτισμών. Ο Δ. περιγράφεται από τους γονείς του ως ένα απρόβλεπτο παιδί που κάποιες φορές συγκρούεται μαζί τους “όπως όλα τα παιδιά”. Η επιθετικότητά του περιορίζεται προς τα μέλη του στενού οικογενειακού του κύκλου με εκρήξεις θυμού και σπανιότερα βίας. Οι περιστασιακές του φυγές δε συνοδεύονται από επεισόδια βίας.

Η νοσηλεία του ξεκινάει σε ένα τμήμα του Ψ.ΝΑ χωρίς η παραμονή του σε αυτό να διαφοροποιείται από τους υπόλοιπους ασθενείς που νοσηλεύονται με βάση το άρθρο 69 και διάγει μια μάλλον “φυσιολογική” νοσηλεία, κατά τη διάρκεια της οποίας συμπεριλαμβάνονται και έξοδοι από το Ψ.Ν.Α. για το σπίτι του. Προοδευτικά για λόγους που δε γνωρίζουμε αν ποτέ διερευνήθηκαν επαρκώς ξεκινάει μια αντιπαράθεση μεταξύ γονιών και μέρους του προσωπικού του νοσοκομείου. Από τη μια καταγγελίες για βία προς τον γιο και απαξιωτική συμπεριφορά από τους γιατρούς και από την άλλη διαμαρτυρίες για ελλιπή συνεργασία. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ο Δ. εμφανίζεται όλο και πιο εκνευρισμένος, όλο και πιο “απρόβλεπτος”. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να βγαίνει έξω μόνος του και σε καμία έξοδό του δεν αναφέρεται βίαιο συμβάν. Συμμετέχει σε εργοθεραπευτικές συνεδρίες και διατηρεί μια καλή σχέση με τη θεράπουσα ψυχίατρο. Μια μέρα βρίσκεται από τους γονείς του χτυπημένος ενώ το προσωπικό ισχυρίζεται ότι “τα έκανε μόνος του”. Μπαίνει σε απομόνωση σε ένα δωμάτιο όπου του παρέχονται κάποιες υποτυπώδεις ανέσεις. Συχνά περιορίζεται στο κρεβάτι του (μηχανική καθήλωση με ιμάντες). Παράλληλα, σε μια αδιανόητη κίνηση δύο ψυχίατροι ζητούν τον εγκλεισμό των γονέων σε ψυχιατρική κλινική. Πράγματι το Νοέμβριο του 2013 οι γονείς του μεταφέρονται συνοδεία περιπολικών για ψυχιατρική εκτίμηση με το ερώτημα αν χρήζουν νοσηλείας και κρίνεται ότι δε συντρέχει τέτοιος λόγος.

Προοδευτικά γύρω από τον Δ. η ιδρυματική λογική ξεδιπλώνει την απόλυτη ισχύ της. Η όποια ευελιξία απαιτείται στη συνάντηση με το λεγόμενο “δύσκολο περιστατικό” εκμηδενίζεται. Οι απαντήσεις δίνονται μηχανικά σχεδόν αυτοματοποιημένα. Το ψυχιατρείο αναγάγεται σε ένα χώρο τεράστιας αντιπαράθεσης. Κάθε συμβάν διαβάζεται μονόδρομα, αποδιδόμενο ευθέως σε ψυχοπαθολογικά μοτίβα άλλοτε του ασθενούς και άλλοτε της οικογένειάς του, η οποία και αυτή με τη σειρά της θα αντιδράσει δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο όπου είναι αδύνατο να διακριθεί μια αρχή, ίσως γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Ο κύκλος της βίας είναι έτοιμος να πυροδοτηθεί ανά πάσα στιγμή. Αρκεί ένα τυχαίο συμβάν, μια ασυνήθης κατάσταση που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες θα πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Κι αυτό το τυχαίο συμβάν δεν ήταν άλλο από τη φωτιά που ξέσπασε στο Ψ.Ν.Α. και οδήγησε στο φρικτό θάνατο τριών ανθρώπων από ασφυξία, όλων δεμένων στα κρεβάτια τους, γιατί προφανώς ανήκαν στην κατηγορία των “δύσκολων περιστατικών”.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτοί οι τρεις θάνατοι έρχονται να προστεθούν σε μια αλυσίδα θανάτων: έξι θάνατοι νοσηλευομένων στο Δαφνί από τον Ιούνιο του 2014 μέχρι και τον Σεπτέμβριο του 2015. Σε μια μόλις χρονιά το ψυχιατρικό κατάστημα «μέτρησε» μια αυτοκτονία, μια ανθρωποκτονία σε βάρος δεμένου ασθενούς από άλλο ασθενή, τον τριπλό θάνατο από την πυρκαγιά, αλλά και έναν θάνατο ασθενούς που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, εν συνεχεία το έσκασε και βρέθηκε τελικά νεκρός έξω από το ψυχιατρείο. Τα περιστατικά αυτά σε συνδυασμό «με τις επανειλημμένες καταγγελίες προς την Ειδική Επιτροπή του Υπουργείου Υγείας για παραβίαση των δικαιωμάτων των νοσηλευομένων δικαιούται να υποστηριχθεί ότι το ΨΝΑ ως οργανισμός βρίσκεται σε κρίση», αναφέρει η έκθεση της, σε γενικές γραμμές άχρωμης, Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές.

Προοδευτικά το όλο σκηνικό θυμίζει σύγκρουση, όπου ο καθένας χρησιμοποιεί όσα όπλα έχει διαθέσιμα: εισαγγελικές εντολές, εξώδικα, μηνύσεις και τιμωρητικά μέτρα όλα σε ένα γαϊτανάκι αναζήτησης και απόδοσης ευθυνών. Πιθανότατα ωθούμενη από την κατακραυγή για τους θανάτους η Διοίκηση του νοσοκομείου σπεύδει να πάρει θέση στην αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε γονείς και μέρος του προσωπικού. Τα όποια θεραπευτικά πλάνα προοδευτικά μετασχηματίζονται σε φυλακτικά μέτρα επιτήρησης και περιορισμού. Στον Δ. επιβάλλονται περιοριστικά μέτρα. Χωρίς καμιά προοπτική, χωρίς κανένα πλάνο ο εγκλεισμός του Δ. εντείνεται. Παραμένει επί πάνω από δύο χρόνια σε απομόνωση, χωρίς καμιά δραστηριότητα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης παρά το γεγονός ότι ο θεράπων ιατρός του θεωρεί την κλινική του κατάσταση του σχετικά σταθεροποιημένη. Αναφορές μιλάνε για απόπειρες αυτοκτονίας και αυτοκαταστροφής.

Ο πατέρας καταγγέλλει: «Τον έχουν σε πλήρη και παρατεταμένη απομόνωση επί 9μηνου περίπου, σε μπουντρούμι ολίγων τετραγωνικών μέτρων, χωρίς παράθυρο, με καγκελωτό φεγγίτη με σήτα, σιδερένια πόρτα με καγκελωτό παραθυράκι ολίγων εκατοστών. Του έχουν στερήσει όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα του. Κάποιοι από αυτούς τον εξύβριζαν χυδαιότατα, τον απειλούσαν, τον χτυπούσαν αλύπητα με χέρια και πόδια στο σώμα και το χειρουργημένο κεφάλι του, τον έσερναν στο δάπεδο σαν αρνί σε σφαγείο, τον δέσμευαν στην κλίνη του και στα 4 άκρα. Ο γιος μου μόνος προσπαθούσε απεγνωσμένα αμυνόμενος να διαφύγει για να μην υποστεί τα βασανιστικά μαρτύρια των παρατεταμένων απομονώσεων, πολυήμερων δεσμεύσεων επί κλίνης στα 4 άκρα, σε μια περίπτωση τραυματισμένος στο κεφάλι για 11 συνεχόμενες ημέρες από τον νοσηλευτή Ν.Κ κατόπιν εντολής της Διευθύντριας Ψυχιατρικής Ε.Μ, αφαίρεσης όλων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του”.

Προφανώς λοιπόν και δεν παρέχεται κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και η μόνη θεραπεία του είναι φαρμακευτική. Παράλληλα η Διοίκηση προτιμά να παίξει το ρόλο της απαντώντας με εξώδικα προς του γονείς για τη μη τήρηση του επισκεπτηρίου, για τη μη συνεργασία τους κοκ. Αντί να αποτελέσει το θεματοφύλακα των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Δ. και της λειτουργίας μιας πολυκλαδικής θεραπευτικής ομάδας, με στόχο μια παρέμβαση όχι προς αλλά μαζί με τον άμεσα ενδιαφερόμενο και τους γονείς, προσλαμβάνει ειδικό φυλακτικό προσωπικό (security). Όμως θα επισημάνουμε και πάλι πως κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πρόγραμμα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης δεν μπορεί να είναι πλάνο φύλαξης. Αν στο νόημα της φύλαξης εμπεριέχεται επιτήρηση και όχι φροντίδα, νοιάξιμο και άνοιγμα σε μια διεργασία χειραφέτησης, το Ψ.Ν.Α θα παραμμένει ένας όλο και πιο κατασταλτικός οργανισμός. Γιατί θα συμφωνήσουμε ότι υπάρχει ανάγκη φύλαξης: όχι όμως με το νόημα της επιτήρησης και του ελέγχου του Δ. αλλά δια-φύλαξης της ανθρωπιάς και της χειραφετητικής διαδικασίας τόσο για το Δ. όσο και για όλους τους εμπλεκόμενους.

Για άλλη μια φορά όλοι μιλάνε για τον “επικίνδυνο” Δ.. Αγνοώντας τις δεκάδες φωτιές που ανάβουν στο Ψ.Ν.Α. κάθε χρόνο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους (πχ από ξεχασμένα τσιγάρα σε στρώματα κρεβατιών), απαλείφοντας κάθε δυνατότητα να διαβαστούν τα πολλαπλά επίπεδα του “τυχαίου συμβάντος”, Σωματείο εργαζομένων, ψυχίατροι και Διοίκηση αναγάγουν για άλλη μια φορά τη συζήτηση στο πρόσωπο του ασθενούς και την “επικινδυνότητα”.

Πώς όμως μπορεί κανείς να μιλήσει για την κρίση, τη δυσκολία, την “ακραία” συμπεριφορά ενός ανθρώπου αν δε μιλήσει παράλληλα για την κρίση, τη δυσκολία και την “ακραία” συμπεριφορά του συστήματος που το εμπεριέχει; Πώς είναι δυνατό να αναπτυχθεί οποιαδήποτε θεραπευτική σχέση όταν η βία κυριαρχεί, η διάχυτη επιθετικότητα μετασχηματίζεται σε μέτρα επιτήρησης κι όταν οι θεράποντες ιατροί ζητούν τον εγκλεισμό των γονέων του ασθενή; Πώς είναι δυνατόν ένα σύστημα να είναι θεραπευτικό όταν δεν μπορεί να ακούσει τη δυσκολία παρά απαντά με θυμό και βία; Πώς μια συμπεριφορά που στο σπίτι ήταν επιθετική και απρόβλεπτη αλλά διαχειρίσιμη καταλήγει επικίνδυνη και τελικά μη διαχειρίσιμη με τον ασθενή να παραμένει για μεγάλο διάστημα δεμένος στο κρεβάτι του; Παίζει ρόλο για αυτή την κατάληξη το ιδρυματικό και φυλακτικό περιβάλλον και η απουσία στοιχειώδους εκπαίδευσης αποκλιμάκωσης των κρίσεων και μη βίαιης επικοινωνίας; Μήπως αν δεν υπήρχε η διάδραση με την οικογένεια ο Δ δεν θα είχε αναχθεί σε «επικίνδυνο», καθώς θα είχαν εφαρμοστεί πάνω του, και δια βίου, οι συνήθεις κατασταλτικές πρακτικές χωρίς κανένας να διαμαρτύρεται και να τις αμφισβητεί;

Ούτε οι ψυχίατροι ούτε το περιβάλλον του μπορεί να θεωρηθούν υπεύθυνοι για την “επικινδυνότητα”. Η μόνη ευθύνη που αναγνωρίζεται είναι αυτή του ασθενούς και της ασθένειας του που δοκιμάζει τα όρια των βιολογικών και κατασταλτικών δυνατοτήτων του συστήματος καθώς η αρρώστια δε τιθασεύεται, δε δαμάζεται και ο άρρωστος δε συνεργάζεται. Βαθμιαία ένα πρόσωπο που μπορούσε να ζει σε μια γειτονιά με τις όποιες ιδιαίτερες ανάγκες και δυσκολίες αντιμετώπιζε, μεταμορφώνεται σε ένα τέρας: «Εγώ προσωπικά τον φοβάμαι και αύριο που εφημερεύω το σκέφτομαι με τρόμο», αναφέρει η Σ.Χ. ψυχίατρος. Κι είναι αυτός ο φόβος που χτίζει προοδευτικά τον ένα τοίχο μετά τον άλλο, που αντικαθιστά την “ευθύνη για” με την “ευθύνη σε».

Γνωρίζουμε ότι το ψυχιατρείο, από καταβολής του τόπος εγκλεισμού και αποσιώπησης, αποτέλεσε και αποτελεί ένα χώρο εκμηδένισης του νοήματος, μια “no man’s land”, ένα χώρο που εξωθήθηκε ο “Άλλος”, ο ξένος, αυτός που αποκλίνει προκειμένου να διαφυλαχτεί η κοινωνική τάξη και ασφάλεια, καθώς οι όποιες θεραπευτικές προεκτάσεις που ενδεχομένως το προσωπικό ενστερνίζεται ή επιδιώκει αλλοιώνονται και εκμηδενίζονται μπροστά στη θεσμικό του χαρακτήρα, που περιλαμβάνει τη δυνατότητα περιχαράκωσης σε κλειστούς χώρους και την εφαρμογή ειδικών καθεστώτων. Για εμάς είναι σαφές πως τα όσα εκτυλίσσονται εντός των τοίχων του ιδρύματος απηχούν τις αντιφάσεις και τα όρια ενός συστήματος που δεν μπορεί να διαγνώσει παρά μόνο ψυχιατρικές ετικέτες , διερευνώντας και παράλληλα κατασκευάζοντας “επικίνδυνους” ασθενείς καθώς η θεραπευτική συνάντηση είναι αδύνατο να επιτευχθεί αν δεν αρθούν τα δεσμά που δένουν εργαζόμενους και κυρίως ασθενείς (τους τελευταίους και με μηχανικά δεσμά) σε μια λογική “τεχνικής βίας”. Φαίνεται όμως πως κατασκευάζοντας «επικίνδυνους ασθενείς» κατασκευάζεται και ο χώρος για τη δημιουργία νέων κατασταλτικών θεσμών, ειδικών χώρων αποκλεισμού και επιτήρησης, θεσμών που στο πνεύμα της εποχής συγκροτούν απαντήσεις ελέγχου και όχι ελευθερίας, εγκλεισμού και όχι χειραφέτησης. Αν θέλουμε να μιλάμε για θεραπεία δεν μπορούμε να μιλάμε παρά για ελευθερία που θα προασπίζει τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου που έχει βρεθεί σε ψυχική δυσφορία, δηλαδή εν δυνάμει του καθενός από εμάς.

.

 

25/10/2017

.

ΔΙΚΤΥΟ ‘Ψ’  ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Παρέμβαση για τα Δικαιώματα στην Ψυχική Υγεία

.

.

.

.

.

Χρόνε, κοφτερή λεπίδα… Το κείμενό μου στο «Άνεμος magazine»

.

Ανεμος περιοδικό

.

Μου λείπουν βιταμίνες. Θα μου στύψεις λίγο ήλιο; Μου ροκανίζει ο χρόνος ξέφτια στιγμών. Τρέχω να τον προλάβω τον αλήτη. Εξουθενώνομαι μερικές φορές, πονάω πράγματι, μα έχω ακόμα λέξεις στη φαρέτρα μου. Παίζω γερή άμυνα, να ξέρεις. Δε θα με δεις στα γόνατα εμένα… Λεπίδα αυτός; Σπαθί εγώ!

Κι ας μη μου κάνει τα χατίρια ο άτιμος. Κι ας μη τον νοιάζει που κοντά σου θέλω να ‘μαι. Χωρίς ρολόγια, αδίστακτα, στα δύο μέτρα. Που ψάχνω μια παρένθεση για ν’ απολαύσω ένα ποτό και μερικούς καφέδες. Με τους ξεχωριστούς μου ανθρώπους, αγκαλιά… Που τόσες χώρες με προσμένουν να τις περπατήσω. Και να γράψω, αχ… χορεύοντας τ’ όνομά μου, σε μια πέτρα τους.

Τι κι αν με στέλνει στα βαθιά, σε μίζερα αδιέξοδα; Βουτάω σ’ όμορφες φωτογραφίες και με χάνει. Έχει η ζωή το γιατρικό για να μας σώζει. Ένα “μαζί” που τον πετάει απέξω. Άστον να προσπαθεί να μας το θάψει. Τι αλχημείες του εγκεφάλου μηχανεύεται… Άστον να συσσωρεύει μες στο βλέμμα μας όλο εικόνες, πρόσωπα, καινούρια θαύματα… Παλιό το κόλπο. Δεν θα πιάσει.

Τι κι αν το κάθαρμα, δε δίνει σημασία; Που τόσα αστέρια, γαλαξίες, δεν θα εξερευνήσουμε. Που συναρπαστικά βιβλία δεν θα διαβαστούν. Τόσοι μονάχοι χωρίς ταίρι θα γεράσουν, με μόνη βέρα κάποιους κύκλους των ματιών… Ακούραστος στο αιώνιο έργο του, τις σαμποτάρει τις κλεψύδρες μας, με τ’ απειλητικά τικ τακ. Τικ τακ… Τικ τακ…

.

Η συνέχεια εδώ.

.

.

.