Πρόσκληση για τη δημιουργίας μιας ομάδας συνεργατικής πρακτικής και αυτομόρφωσης πάνω στις φωνές, τα οράματα και άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες

.

Πρόσκληση για τη δημιουργίας μιας ομάδας συνεργατικής πρακτικής και αυτομόρφωσης πάνω στις φωνές, τα οράματα και άλλες ασυνήθιστες εμπειρίες

.

Περιγραφή – Περιεχόμενα

Πρόκειται για μια ομάδα που θα καταπιαστεί με θεματικές ενότητες που απασχολούν την πρακτική, θεωρία και τη φιλοσοφία της δουλειάς με ανθρώπους με εμπειρίες που αναγνωρίζονται ως ψυχωτικές (κυρίως φωνές, οράματα, παράνοια). Επίσης φιλοδοξεί να δημιουργήσει το χώρο για την ανταλλαγή εμπειριών και ενδεχομένως να συγκροτήσει στο μέλλον μια ομάδα αλληλοεποπτείας ομοτίμων. Σε πρώτη φάση έχει προταθεί να περιλαμβάνει τις παρακάτω ενότητες:

  • Μελέτη και κατανόηση της εμπειρίας σε θέματα που αφορούν επιδημιολογία, εκλυτικούς παράγοντες, σχέση με τραυματικά γεγονότα, ανάρρωση

  • Ανάρρωση και νοηματοδότησή της.

  • Φάρμακα και ο ρόλος τους

  • Αναστοχαστικές συναντήσεις πάνω στη φιλοσοφία και την κουλτούρα της πρακτική μας, στην πολιτική και κοινωνική της διάσταση.

  • Διερεύνηση φαινομενολογικών προσεγγίσεων

  • Διερεύνηση προσεγγίσεων που συνδυάζουν τη συστημική θεώρηση με τον κοινωνικό κονστρουξιονισμό και πρακτικά πρακτικά εργαλεία & τεχνικές (Διαλογική πρακτική, αφηγηματική προσέγγιση, ανοικτός διάλογος).

  • Δουλεύοντας με τις φωνές και την παράνοια (η συνέντευξη του Maastricht)

  • Αυτοβοήθεια. Ξεκινώντας και αναπτύσσοντας μια ομάδα για ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία

  • Εναλλακτικές στην ψύχωση (Soteria House, The Weglaufhaus, Open Dialogue). Κοινοτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας

    .

Κόστος συμμετοχής

Το Hearing Voices Network βασίζεται στην αφιλοκερδή διάθεση πολύτιμου χρόνου και δυναμικού από ανθρώπους που εκτιμούν τη σημασία της ανάδειξης του προσωπικού βιώματος ως πηγή γνώσης για την αντιμετώπιση του ψυχικού πόνου και σέβονται τα δικαιώματα των συνανθρώπων τους. Δεδομένου όμως ότι για τη συντήρηση του χώρου, την υλοποίηση εκδηλώσεων και τη συνέχιση της εκδοτικής μας προσπάθειας υπάρχουν έξοδα συζητιέται το ενδεχόμενο να συνεισφέρουμε όλοι/ες από ένα ποσό (πχ 100 ευρώ) αποκλειστικά ως ενίσχυση του Δικτύου. Στην πρώτη μας συνάντηση θα συζητηθεί περαιτέρω.

.

Διάρκεια

Οκτώ ή εννιά μηνιαίες συναντήσεις διάρκειας 3 ωρών για το 2018. Για αρχή πέντε συναντήσεις από Φεβρουάριο έως και Ιούνιο. Προτείνεται να γίνονται το τελευταίο Σάββατο του μήνα. Η πρώτη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο χώρο του Δικτύου των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές Τροίας 44 το Σάββατο 24/02/2018 στις 10:00.

.

Στόχοι

Στόχος αυτού του εργαστηρίου είναι η δημιουργία μιας ομάδας επαγγελματιών με διάθεση να επεξεργαστούν την πρακτική τους, να εμπλουτίσουν τα εργαλεία του και να μετασχηματίζουν διαρκώς τη στάση τους σε μια κατεύθυνση που θα απομακρύνεται από το “δουλεύοντας για τον άρρωστο” προς την κατεύθυνση “δουλεύοντας μαζί με το πρόσωπο”. Επιπλέον θα στοχεύει να αναπτύξει μια κριτική ματιά απέναντι στο κυρίαρχο, γραμμικό, ντετερμινιστικό και αναγωγιστικό μοντέλο της κυρίαρχης ψυχιατρικής και ψυχολογίας. Σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Κουν η πρόοδος στην επιστήμη συντελείται μόνο αφού εγκαταλειφθεί, απαξιωθεί και ανατραπεί η προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων. Μια νέα ανακάλυψη μπορεί να θεωρηθεί καινοτόμος και να οδηγήσει σε νέες θεωρίες μόνο εφόσον έρχεται σε αντίθεση με το παλιό παράδειγμα. Αν δεν έρχεται σε αντίθεση με το παλιό παράδειγμα δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καινοτόμος, ώστε να γονιμοποιήσει μια νέα οπτική και ένα νέο επιστημονικό πρόγραμμα. Η δημιουργία ενός νέου παραδείγματος θα μπορούσε να αποτελεί μια στόχευσή μας. Αξιοποιώντας την εμπειρία κάποιων εμάς σε προηγούμενες ομάδες με παρόμοιο προσανατολισμό θα μπορούσαμε να θέσουμε μερικούς ενδεικτικούς στόχους μια τέτοιας ομάδας:

  • να μάθουμε

  • να μοιραστούμε ψηφιακό και έντυπο υλικό

  • να δημιουργήσουμε μια έντυπη βιβλιοθήκη από βιβλία και περιοδικά στην ίδια θεματική

  • να δημιουργήσουμε μια ψηφιακή συλλογή

  • να παραχθεί εκπαιδευτικό υλικό παρουσιάσεων για θέματα που θα συζητηθούν

  • να οργανώσουμε μια ομάδα αλληλοεποπτείας ομότιμων

  • να προσκαλέσουμε εισηγητές από ειδικούς σε σχετικά πεδία.

Ενδεχομένως μελλοντικά

  • να συναντηθούμε με άλλες πρωτοβουλίες και συναδέλφους

  • να οργανώσουμε κοινωνικές παρεμβάσεις

  • να έχουμε περισσότερες προσκεκλημένες διαλέξεις από ειδικούς σε σχετικά πεδία

    .

Σε ποιους απευθύνεται:

Απευθυνόμαστε σε επαγγελματίες που ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν ενεργά σε μια ομάδα όπου τα όσα συζητιούνται δε θα παραμείνουν σε μια θεωρητική σφαίρα. Ζητούμενα αποτελούν οι εφαρμογές στο χώρο εργασίας, οι προσωπικές αναζητήσεις ερευνητικές ή άλλες, η διάθεση για συμμετοχή σε μεταφράσεις και σε ομάδες εργασίας (πχ για την παρουσίαση ενός βιβλίου κοκ). Εξάλλου ο ρόλος του επαγγελματία ψυχικής υγείας ενδέχεται να είναι πολύ μοναχικός και χρειάζεται ενίσχυση και ενδυνάμωση ειδικά όταν αυτός πάει “κόντρα στο ρέμα”. Οι άνθρωποι που θα συμμετάσχουν είναι σημαντικό να έχουν μια προηγούμενη εμπειρία από το Δίκτυο και να είναι στοιχειωδώς εξοικειωμένοι με την κουλτούρα και τις αρχές του Δικτύου. Καλό είναι να έχουν συμμετάσχει σε κάποιο/α από τα προηγούμενα σεμινάρια που έχουν οργανωθεί και να έχουν όρεξη και διάθεση να συμμετάσχουν σε μια ενεργή διαδικασία μάθησης.

.

Για δηλώσεις συμμετοχής στείλτε ένα mail στο athinahvsynantisi@gmail.com με τα στοιχεία επικοινωνία σας κι ίσως λίγες κουβέντες για εσάς και το λόγο που σας ενδιαφέρει η συμμετοχή σας σε μια τέτοια ομάδα.

.

Η συντονιστική ομάδα

Βάσω, Γεωργία, Λυκούργος, Στέφανος, Φώτης

.

.

.

.

.

«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη – Η γνώμη μου για το βιβλίο

.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Γιάννης Φιλιππίδης, μου εμπιστεύτηκε το νέο του βιβλίο, πριν φυσικά κυκλοφορήσει απ’ τον «Άνεμο» κι έγραψα τη γνώμη μου γι’ αυτό. Το πως μου φάνηκε, θα το μάθετε παρακάτω, αν δεν το διαβάσατε ήδη όσες-οι αγοράσατε το μυθιστόρημά του, μιας και συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση. Έτσι αρχίζει πάντως:.

Διαβάζω το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη σε μιαν Αθήνα βαμμένη στο ροζ και το μοβ. Τόσα αυθάδικα λουλούδια να σημαδεύουν ουρανό μες στο τσιμέντο, θες δεν θες σου τραβούν την προσοχή. Κλαδιά γεμάτα νιόβγαλτα φύλλα, οι πρώτες καυτές αχτίδες που χαϊδεύουν το σώμα κι ο αέρας που ευωδιάζει. Ανθισμένες νεραντζιές παντού κι ένα αηδόνι που επιμένει να σκεπάζει τη θλιμμένη φωνή της Μελίνας και τη μουσική των Μikro: «Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς…»

.
Ο σκληρός Απρίλης του ποιητή, ο γεμάτος αγκάθια παρά τη γλύκα της φύσης, αυτός ο αλήτης για τόσες-τόσους από μας, γίνεται λιγότερο αιχμηρός όσο βυθίζομαι στις σελίδες αυτού του βιβλίου και σβήνεται ο κόσμος γύρω μου. Με παίρνουν μαζί τους στον δικό τους η Αγγελική κι ο Γαβριήλ. Με κερδίζει ο έρωτας. Ο έρωτας του «για πάντα». Και μη ρωτήσετε αν υπάρχει, μην τολμήσετε καν ν’ αμφιβάλλετε. Υπάρχει… Και τον αξιώνονται ελάχιστοι. Ελάχιστοι. Σαν αυτούς τους δύο καλή ώρα…

.
Τους παρακολουθώ από μικρά παιδιά, στα πρώτα τους αδέξια βήματα, αισθάνομαι τα τρυφερά σκιρτήματα που κάνουν τ’ άγουρα κορμάκια τους να ριγούν. Παίζω μαζί τους σε φιλόξενες γειτονιές, κάθομαι δίπλα τους στα παλιά πράσινα θρανία, ξαποσταίνω έξω από άσπρα ξεκλείδωτα σπίτια, γελάω με τα καμώματά τους, νοσταλγώ εκείνη την αθωότητα που έκανε τα μάτια να λάμπουν και τα μάγουλα να κοκκινίζουν, αφήνομαι σε καταγάλανες γαλήνιες θάλασσες κολυμπώντας κοντά τους, μυρίζω το ιώδιο στα καλοκαίρια των διστακτικών αλμυρών τους φιλιών.

.
Και νιώθω… Νιώθω πως, όταν οδηγεί η καρδιά, δεν χάνεις ποτέ τον δρόμο. Μπορεί για λίγο να μπερδευτείς σε μερικά προκλητικά σταυροδρόμια, μπορεί να νομίσεις πως έσβησαν τα ίχνη, πως νοθεύτηκε τ’ όνειρο, αλλά όλα είν’ εκεί. Όλα είναι εκεί αν δεν παραιτείσαι, αν επιμένεις, αν ξέρεις να ξεχωρίζεις τι έχει προτεραιότητα, αν είσαι διατεθειμένος-διατεθειμένη να βάλεις το εγώ σου λίγο στην άκρη για να χωρέσει και το εσύ στην ίδια πρόταση. Στην προστακτική της αγάπης δεν μπορείς να μιλάς για θυσίες. Μόνο να επιθυμείς έχει νόημα, το καλύτερο για τη Μία, τον Έναν, και να είσαι γενναιόδωρος-γενναιόδωρη.

.

(η συνέχεια εδώ)

.

.

.

.

Επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ «: Παρασκευή 26/1/18, ώρα 19.00

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Καλούμε όλες και όλους στην επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» με θέμα τις αλλαγές που ετοιμάζονται στο ζήτημα της ακούσιας νοσηλείας (και άλλα ζητήματα).

Με την προσχηματική επίκληση της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών και την θεσμοθέτηση ρυθμίσεων που υποτίθεται ότι θα μεριμνούν για την τήρηση των προβλεπόμενων προθεσμιών στην όλη διαδικασία και για τον υφιστάμενο την ακούσια διαδικασία να έχει την δυνατότητα άσκησης ένδικων μέσων, αυτό που επιχειρείται να εισαχθεί και στη Ελλάδα, είναι η ακούσια θεραπεία κατ΄ οίκον. Δηλαδή, η διάχυση των κατασταλτικών πρακτικών έξω από το ίδρυμα, μέσα στην κοινότητα, μέσα στο σπίτι του καθενός. Η ολοκληρωμένη κοινοτική παρέμβαση, που δεν υπήρξε ποτέ σ΄ αυτή τη χώρα, μεταλλάσσεται, πλέον, σε ψυχιατρικό και εισαγγελικό ολοκληρωτισμό που διαχέεται μέσα σ΄ολόκληρη την κοινωνία.

Φυσικά, οι ακούσιες νοσηλείες δεν μειώνονται με ασκήσεις επί χάρτου, αλλά με την έμπρακτη πρόληψη σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο, που προϋποθέτει ένα ολοκληρωμένο και κοινοτικά βασισμένο δίκτυο υπηρεσιών, εναλλακτικών στον εγκλεισμό. Και οι διαδικασίες του εγκλεισμού δεν πρόκειται ποτέ ν΄ αλλάξουν γιατί δεν δημιουργούνται οι υλικές και οι θεσμικές προϋποθέσεις που θα στηρίζουν έμπρακτα την κοινωνική θέση και τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων.

Όλα αυτά, και πολλά άλλα, που, σε μιαν ασταμάτητα παλινδρομική κατεύθυνση, προωθούνται  στον χώρο της ψυχικής υγείας, είναι σημαντικό να τα συζητήσουμε, να τα αναλύσουμε και να οργανώσουμε αντιστάσεις.


    Την ερχόμενη Παρασκευή, 26/1/18. ώρα 19.00,

στον χώρο του  Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ. Βικτωρίας).

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ
ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

Μ’ ένα ποίημα στο Φεστιβάλ «Ουτοπία» : 2-4 Φεβρουαρίου στο Θέατρο «Εμπρός» – Διοργάνωση «Διάφραγμα 26»

.

Φεστιβάλ Ουτοπία

.

Η πρώτη μέρα του καινούριου αυτού χρόνου με βρήκε χαράματα να γράφω ένα ποίημα, λίγο πριν φύγω απ’ την Αθήνα. Αυτό θα διαβάσετε στο Φεστιβάλ «Ουτοπία», στο οποίο συμμετέχω με πολύ μεγάλη χαρά. Και θα δείτε εκεί πάμπολλα ενδιαφέροντα έργα μιας και συμμετέχουμε συνολικά 75 καλλιτέχνες. Κοντά σε όλους μας η κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος». Αναλυτικά οι λεπτομέρειες στο ακόλουθο δελτίο τύπου. Σας περιμένουμε…

.

Φεστιβάλ ΟΥΤΟΠΙΑ

Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, 2 – 4 Φεβρουαρίου 2018

75 Καλλιτέχνες και ο Άλλος Άνθρωπος

ΟΥΤΟΠΙΑ

Ουτοπία (οὐ+τόπος), φανταστικός κόσμος ή κοινωνία, όπου όλα λειτουργούν αρμονικά και τέλεια, ένα μη, ή δύσκολα, πραγματοποιήσιμο ιδανικό. Το τέλειο κοινωνικό, πολιτικό και νομικό σύστημα.

Συνδέεται με μια αισιόδοξη, ιδεαλιστική, σχεδόν αδύνατη τελειότητα, τη δύναμη της εξιδανίκευσης του απλού, του χαρούμενου, του φυσικού και του αληθινού.

Η «Arcadia», (Et ego in Arcadia) ιστορικά αντιπροσωπεύει την αναζήτηση της αρμονίας με τη Φύση και ταυτόχρονα θεωρείται συνώνυμο της ουτοπίας.

Χαρακτηρισμός και του ιδανικού ανθρώπου, φανταστικά ιδανική-ονειρευτή οντότητα.

«Όλες οι ουτοπίες θα ξεπεραστούν, μόνο αν οι άνθρωποι αποκτήσουν φτερά και γίνουν άγγελοι» Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Διοργάνωση ΔΙΑΦΡΑΓΜΑ 26 – www.diafragma26.gr σε συνεργασία με το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ – www.embros.gr – Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή, Αθήνα

Υπεύθυνη διοργάνωσης: Ξακουστή Χελάκη, xelaki.ksa@hotmail.com
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Ανδρέας Κατσικούδης, Αθηνά Κανελλοπούλου, Δημήτρης Ρουστάνης, Ξακουστή Χελάκη

.

Πρόγραμμα

.
Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2018

17.30: Έναρξη Φεστιβάλ
19.30: Προβολή VIDEO – PERFORMANCE:
“Life Force – 10% Nature remaining” με τον Fawas Ameer Hamsa

19.45: Προβολή VIDEO:
«Τα παιδιά μας εξηγούν τι ζωγράφιζαν» με θέμα «Ο κόσμος μας»
Ευαγγελία Σπιθούρη

20.00: Προβολή VIDEO:
«Τα πουλιά της ΟΥΤΟΠΙΑΣ» Βαγγέλης Αποστολίδης

21.30 – 01.00: NIO MARCH (Ανδρέας Αγιαννιτοπουλος) Dj Set

.

Σάββατο 3 Φεβρουαρίου

17.30: Έναρξη Φεστιβάλ

19.30: Live στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ: Δρώμενο κίνησης και ήχου
«Cravity», Εριφύλη Δαφέρμου – Μανούσος Κλαπάκης

20.30: Προβολή VIDEO:
Tsi-Mu-Ha Flesh, Ελένη Δανέση
Concept/costume: Eleni Danesi, Performance: Lady Mustache
Music: Sehnor Gato

21.30: Live στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ:
Violent Cartoons
Duoyu
Matchin’ Punchies – θα ακολουθήσει πάρτι

.

Κυριακή 4 Φεβρουαρίου

13.00: ΜΑΓΕΙΡΕΥΟΥΜΕ!

Μαγειρεύουμε παρέα με την «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ – Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ»

15.00: 1η Παρουσίαση τραγουδιού της Αναστασία Καλογεροπούλου
Τίτλος τραγουδιού: «ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΑΣ»
Σε συνεργασία με τον Hüsnü Şenlendirici, σε μουσική του Παναγιώτη Ραφαήλ και στίχους Βασίλη Γιαννόπουλου

75 Kαλλιτέχνες + Ο Άλλος Άνθρωπος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (42)

Karin Çizmeciyan Skotiniyadis
Όλγα Βάρελη
Ελίνα Γεροντή
Μαρία Γεωργάλου
Βίκυ Γεωργαντά
Γιώργος Γκιζάρης
Βαγγέλης Γουβέλης
Σοφία Δαλαμάγκα
Νικολέτα Δημπάρη
Μαργαρίτα Δόμινου
Μαρίλη Ηλιάδου
Ζαχαρούλα Καλομινίδου
Δημήτρης Καλύβεζας
Παναγιώτης Κατσίγιαννης
Ανδρέας Κατσικούδης
Νώντας Κλεάνθης
Ελευθερία Κούντζου
Γιώργος Λόης
Ελένη Μαράντου
Κονδυλένια Μπούσμπουρα
Νίκος Νάτσιος
Αγάπη Νικολοπούλου
Μπάμπης Ντιριντής
Δημήτρης Πάλλης
Γιώργος Παπαδόπουλος
Όλγα Παπακυριάκου
Αγγελική Πρέντζα
Ευάγγελος Ρόκος
Δημήτρης Ρουστάνης
Κατερίνα Σβορώνου
Στράτος Σκοτεινιάδης
Ανδρέας Σπίνος
Θεοδώρα Σταυροπούλου
Αλεξάνδρα Σταύρου
Ιωάννα Ταχμιντζή
Χρήστος Τσαλτάμπασης
Ιωάννα Τσούμα
Πέννυ Φραγκάκη
Γιωργία Χαραλαμπάκη
Ξακουστή Χελάκη
Στέφανος Χρόνης
Φιλοθέη-Μαρία Σκιτζή Βαρδή

ΠΟΙΗΣΗ (8)

Ανδρέας Κατσικούδης
Ηλέκτρα Λαζάρ
Κώστας Λιννός
Ιωάννα Λιούτσια
Παναγιώτης Μπακάλης
Σταμάτης Μπουρίκος
Αικατερίνη Τεμπέλη
Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

.
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ (8)

Victor Obeid
Ελισσαβέτα Δάνδαλη
Μαριάννα Δημοπούλου
Βασίλης Ζούπας
Χρύσουλα Ξυνέλη
Αντωνία Παπανδρέου
Διονύσης Παράσχης
Βασιλική Σαμουηλίδου

ΚΕΙΜΕΝΟ (2)

Ελένη Γιαννακού
Τόμμυ Πατωνίδης

ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ (4)
Δέσποινα Ανανιάδου
Γιώργος Καραθανάσης
Σταύρος Κατσικάδης
Κώστας Νικάκης

ΓΛΥΠΤΗΣ (1)
Νίκος Μικρούλης

ΒΙΝΤΕΟ PERFORMANCE (2)
Fawas Ameer Hamsa
Ελένη Δανέση

LIVE PERFORMANCE (1)

Εριφύλη Δαφέρμου – Μανούσος Κλαπάκης

VIDEO ART (2)

Βαγγέλης Αποστολίδης
Ευαγγελία Σπιθούρη

D.J. (1)

NIO MARCH (Ανδρέας Αγιαννιτοπουλος) Dj Set

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ (3 γκρουπ, 9 άτομα)

Violent Cartoons
Duoyu
Matchin’ Punchies

ΤΡΑΓΟΥΔΙ (1η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ)
Αναστασία Καλογεροπούλου

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ – www.oallosanthropos.blogspot.gr

Μαγειρεύουμε ζωντανά, τρώμε όλοι μαζί και ζούμε όλοι μαζί!
Ένα γεύμα με συνανθρώπους μας στο δρόμο.
Έλα μαζί μας να κάνουμε την καθημερινότητά μας πιο όμορφη!

Την αφίσα επιμελήθηκαν:

Χρήστος Μαρμέρης
Θεόδωρος Παπαθεοδώρου

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

.

.

.

.

.

Δωρεάν μαθήματα Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας απ’ το Harvard

.

update: 30/4/2018: Το μάθημα ολοκληρώνεται αύριο 1/5/2018, αλλά όσες, όσοι θέλετε μπορείτε να το παρακολουθήσετε, χωρίς εξετάσεις, απλά για να μάθετε περισσότερα σχετικά με τα σημαντικότερα έργα της Αρχαίας και Σύγχρονης Παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

.

Ancient Masterpieces of World Literature a-2018-01-15 13-56-31

.

 

Δε λέω, όμορφο συναίσθημα είναι οι καθημερινές, μικρές νίκες. Ειδικά σ’ αυτή την εποχή των ζοφερών ειδήσεων και του αγώνα επιβίωσης που δίνουμε όλες-οι, η καθεμία, ο καθένας από ‘μας με τον δικό του τρόπο.

Εγώ λοιπόν χαλαρώνω διαβάζοντας και την Κυριακή που μας πέρασε κατάφερα να ολοκληρώσω το μάθημα Ancient Masterpieces of World Literature, που προσφέρεται δωρεάν απ’ το Harvard.

Την ανάρτηση όμως δεν την κάνω για να μου πείτε «μπράβο» – το χάρηκα δεόντως και μου αρκεί-, αλλά για να συγκεντρώσω κάπου τις πληροφορίες που μου ζήτησαν ενδιαφερόμενες-οι απ’ το Facebook και να ενημερώσω κι όσες-ους πιθανόν να μην γνωρίζουν πως έχουν αυτή τη δυνατότητα.

Το μάθημα καταρχήν να σας πω, πως ολοκληρώνεται το Μάιο του 2018, σε τρεις μήνες δηλαδή από τώρα και το περνάτε αν έχετε τουλάχιστον το 65%. Το πως έγινε και το τελείωσα τόσο νωρίς, είναι μια βαρετή ιστορία που δεν έχει νόημα να σας την πω. Με βοήθησε με δυο λόγια το γεγονός πως είχα διαβάσει ήδη τα περισσότερα βιβλία της ύλης και το ότι μπορώ να συγκεντρωθώ οπουδήποτε, με αποτέλεσμα να δίνω τεστ κι απ’ το κινητό μου.

Εσείς μη με μιμηθείτε. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε. Διαβάστε το και δώστε το αν θέλετε να πάρετε και βαθμό για να τσεκάρετε τις γνώσεις σας ή για να έχετε και το πιστοποιητικό (αυτό το πληρώνετε μεν, αλλά μη φανταστείτε κανένα τρομερό ποσό – προσωπικά δεν νιώθω πως το χρειάζομαι στην παρούσα φάση κι έτσι βλέπετε μόνο τις «μπάρες» της βαθμολογίας μου στις φωτογραφίες) ή απλά παρακολουθήστε το με την ησυχία σας χωρίς εξετάσεις.

Πραγματικά θα μάθετε πολλά και μάλιστα σχετικά με  έργα για τα οποία στην Ελλάδα είτε έχουν γραφτεί λίγα, αποσπασματικά πράγματα είτε δεν κυκλοφορούν κι οι πιο πρόσφατες μεταφράσεις τους. Κάποια μάλιστα δεν θα τα βρείτε καν. Αναφέρομαι για παράδειγμα στο «The Tale of Genji» της Murasaki Shikibu (θεωρείται το πρώτο μυθιστόρημα του κόσμου, είναι γραμμένο από γυναίκα κι εδώ βρήκα μια ωραία ανάρτηση στα ελληνικά για τη μετάφραση του έργου απ’ τον E. G. Seidenstiecker ) και στο «The Lusíads» του Luis Vaz de Camões (εδώ αντίστοιχα μια εισαγωγική ανάρτηση κι εδώ μια  κριτική σχετική με τις νεοπλατωνικές επιδράσεις του έργου), για τα οποία δίνονται link ώστε να τα διαβάσετε στα αγγλικά και όχι μόνο.

Και σ’ αυτό το σημείο νομίζω είναι ώρα να σας πω ποια ακόμα βιβλία, ποια ακόμα λογοτεχνικά έργα, συμπεριλαμβάνονται στην ύλη, που αρχίζει με μια αναφορά στον όρο «παγκόσμια λογοτεχνία» και στον Johann Wolfgang von Goethe. Ακολούθως θα μάθετε για το Έπος του «Gilgamesh» (στο οποίο περιγράφεται ο κατακλυσμός, πριν την αναφορά της Βίβλου, αν δεν το γνωρίζετε), για τα «δικά» μας Ομηρικά Έπη και κυρίως την «Οδύσσεια» και κατόπιν για το «The 1001 Nights» (τα πιο διάσημα παραμύθια του όπως η ιστορία του Alibaba με τους σαράντα κλέφτες, του Aladdin με το μαγικό λυχνάρι κ.α., δεν συμπεριλαμβάνονταν  μάλιστα στο αρχικό κείμενο).

Περιττό να πω πως οι αναλύσεις των δύο καθηγητών, του Martin Puchner και του David Damrosch είναι έξοχες (για το Harvard μιλάμε άλλωστε), διανθίζονται από χιούμορ και πολύ το εκτιμώ πάντα αυτό το στοιχείο, όπως έχω αναφέρει και για τα μαθήματα του Mathesis και βέβαια θα δείτε κι άλλους καθηγητές να μιλούν, ειδικούς ο καθένας στον κλάδο του.

Θα μάθετε λοιπόν για τις τεχνολογίες που βοήθησαν την Λογοτεχνία να εξαπλωθεί (την εφεύρεση του χαρτιού δηλαδή, την τυπογραφία, τους ναυτικούς χάρτες κ.α.), θα σας εξηγήσουν αναλυτικά ποιες μεταφράσεις του κάθε έργου υπάρχουν, ποια τα πλεονεκτήματα και ποια τα μειονεκτήματά τους, τι γίνεται στη σύγχρονη εποχή με τη μελέτη αυτών των έργων κ.α.

.

Modern Masterpieces of World Literature -a

 

.

Οι ίδιοι καθηγητές διδάσκουν και το μάθημα Modern Masterpieces of World Literature, το οποίο μάλιστα έχει κάποιες κοινές ενότητες με το άλλο της Αρχαίας Παγκόσμιας Λογοτεχνίας δηλαδή: αυτές που αφορούν το έργο «The 1001 Nights» και την ιστορική αναδρομή της εισαγωγής. Το γιατί θα το μάθετε όσες-οι το παρακολουθήσετε.

Η ύλη τώρα αυτού του μαθήματος συμπεριλαμβάνει κάποιους συγγραφείς και κάποια έργα θέλω να πιστεύω αρκετά οικεία σε μας, όπως το «Candide» του Voltaire, το «East, West» του Salman Rushdie, το «Interpreter of Maladies» της Jhumpa Lahiri, το «My Name is Red» του Orhan Pamuk και το «Ficciones» του Jorge Luis Borges.

Υπάρχουν όμως και συγγραφείς απ’ την Ασία και την Αφρική που αναφέρονται, με τις οποίες-ους είτε η εξοικείωσή μας είναι μικρή όπως για παράδειγμα με τον Lu Xun και τον Wole Soyinka, είτε δεν τους γνωρίζουμε καν όπως την Eileen Chang. Ωραία ευκαιρία δηλαδή να τους διαβάσουμε.

Βέβαια όλ’ αυτά τα μαθήματα προσφέρονται όπως ήδη γράφω στον τίτλο δωρεάν, στα αγγλικά, με υποτιτλισμένα hd video, πλήθος φωτογραφιών, πηγών, link κ.ο.κ. Kι αν θέλετε να έχετε και την πιστοποίηση ότι τα παρακολουθήσατε, είπαμε ήδη τι να κάνετε.

Για το τέλος θέλω ν’ αναφέρω πως πραγματικά αξίζει να διαθέσετε χρόνο για να μάθετε απ’ τους καλύτερους καθηγητές του κόσμου και πως όσες-οι έχετε παρακολουθήσει ως τώρα τα μαθήματα Παγκόσμιας Ιστορίας του Mathesis με την κυρία Μαρία Ευθυμίου θα διαπιστώσετε πόσο καλύτερα θα μπορείτε να καταλάβετε τις αναλύσεις όλων των έργων (κι όχι μόνο αυτών που εντάσσονται στην ύλη) των Ινδών λογοτεχνών για παράδειγμα, όπως του Salman Rushdie και της Jhumpa Lahiri, αφού αναφέρονται βέβαια στην ιστορία του τόπου τους, αλλά και σ’ αυτή κοντινών κρατών όπως το Πακιστάν, το Κασμίρ κτλ.

Καλή σας επιτυχία λοιπόν κι αν κάτι ξέχασα να εξηγήσω και θέλετε να με ρωτήσετε σχετικά, ξέρετε που θα με βρείτε.

.

.

.

.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ: ΣΗΜΑ ΚΑΤΑΤΕΘΕΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΚΑΘΗΛΩΣΗ – ΚΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, Η «ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ»

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Στον απόηχο του νομοσχέδιου που ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, το οποίο θεσμοθετεί την ίδρυση του «ειδικού τμήματος» ψυχιατρείου (ή γενικού νοσοκομείου), ενός τμήματος/φυλακή για όσους κρίνονται «ακαταλόγιστοι» για ποινικό αδίκημα που επιτέλεσαν και όπου για πρώτη φορά αναφέρεται ρητά, σε νομοθετική ρύθμιση, η νομιμότητα της επιβολής κατασταλτικών πρακτικών (μηχανικών καθηλώσεων και απομονώσεων), όταν υπάρχει «επιθετική» συμπεριφορά (χωρίς, φυσικά, καμιά αναφορά στο ποιες συνθήκες και ποια μεταχείριση την προκαλεί), το ζήτημα των μηχανικών καθηλώσεων πήρε μιαν ιδιόμορφη δημοσιότητα.

Εγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης όχι μεταξύ κάποιων που είναι υπέρ και κάποιων που είναι κατά, αλλά και με τις δυο πλευρές να είναι υπέρ : με τη μια πλευρά (του προέδρου της ΠΟΕΔΗΝ) να κάνει, μέσα από την προβολή της εικόνας καθηλωμένου ασθενή, τις βάρβαρες αυτές πρακτικές ‘θέαμα’, στα πλαίσια ενός συντεχνιακού λαϊκισμού στην αντιμετώπιση των πολύ σοβαρών προβλημάτων στον χώρο της ψυχικής υγείας και με την άλλη (ΣΥΝΟΨΥΝΟ), να λέει ότι, κάνουμε (και θα συνεχίσουμε να κάνουμε, γιατί έτσι είναι το σωστό) καθηλώσεις όταν «πρέπει» («επικινδυνότητα» κλπ) και όχι επειδή λείπει μας λείπει προσωπικό.

Μια ψευδο-αντιπαράθεση, δηλαδή, που δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι και πόσο αυτονόητη θεωρείται η μηχανική καθήλωση (και η απομόνωση) στην ψυχιατρική που ασκείται σήμερα σε όλες τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Μια πρακτική που πλασάρεται με το ένδυμα της «ιατρικής πράξης» και που η εφαρμογή της γίνεται, δήθεν, σύμφωνα με «πρωτόκολλα» και «μόνον» όταν «επιβάλλεται», με το σύνηθες συνοδό περιτύλιγμα ότι «πρέπει να τηρούνται οι κατευθυντήριες αρχές της ΕΕ για την πρόληψη βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης» κλπ. Ωστόσο, ξέρουμε πολύ καλά (και το ξέρουν εξίσου καλά, και «από τα μέσα», αυτοί που κάνουν αυτές τις ανακοινώσεις) ότι ποτέ δεν τηρείται κανένα πρωτόκολλο και ότι η μόνη «αντικειμενική» βάση της εκάστοτε απόφασης για την επιβολή αυτών των μέτρων, δεν είναι άλλη από την υποκειμενική εκτίμηση αυτού που έχει την εξουσία (του ψυχιάτρου – σπανίως του νοσηλευτή) να αποφασίζει, την κάθε δεδομένη στιγμή, τι είναι «επικίνδυνο» και τι όχι και για ποιόν.

Πολύ συχνά, «επικίνδυνο» είναι η παραμικρή «αταξία» που η αντίδραση του ψυχικά πάσχοντος, η απόγνωσή του από το βίωμα της ματαίωσης και του εγκλωβισμού, επιφέρει στην πειθαρχική ιδρυματική λειτουργία του ψυχιατρικού τμήματος. Και η αναγκαστική προσαρμογή στην πειθαρχική λειτουργία βαφτίζεται «ιατρική πράξη».

Θα θυμίσουμε, εν προκειμένω την κλασική ανάλυση του E. Goffman στα «Ασυλα»: «Κάθε τι που συμβαίνει στο νοσοκομείο, λέει ο Goffman, πρέπει να νομιμοποιηθεί με την αφομοίωσή του και την κατάλληλη μετάθεσή του προς ένα ιατρικό- υπηρεσιακό πλαίσιο αναφοράς. Οι καθημερινές πράξεις του προσωπικού πρέπει να ορίζονται και να παρουσιάζονται ως εκφράσεις της παρακολούθησης, της διάγνωσης και της θεραπείας. Για να υλοποιηθεί αυτή η μετάθεση, η πραγματικότητα πρέπει να διαστρεβλωθεί σε σημαντικό βαθμό, όπως κατά κάποιον τρόπο διαστρεβλώνεται από δικαστές, διευθυντές και λειτουργούς και σ΄ όλα τα (διαφορετικά από το άσυλο) ιδρύματα υποχρεωτικής παραμονής. Πρέπει ν΄ αποκαλυφθεί ένα έγκλημα που να ταιριάξει στην τιμωρία και ο χαρακτήρας του τροφίμου πρέπει να ανασυσταθεί και να ταιριάξει στο έγκλημα».

Δεν είναι τυχαίο που στην κορύφωση της ψευδο-αντιπαράθεσης που προαναφέρθηκε, βλέπει το φως της δημοσιότητας και μια εργασία δυο καθηγητών της Νοσηλευτικής του ΤΕΙ Λαμίας για το ζήτημα αυτό, η οποία, μέσα από την απλώς βιβλιογραφική και ψευδο-ουδέτερη έκθεση των υπέρ και των κατά των κατασταλτικών αυτών πρακτικών, δεν κάνει άλλο από το να καθαγιάζει, εν τέλει, την επιβολή τους «μόνο» – όπως πάντα λέγεται από τους υποστηρικτές των μέτρων αυτών – όταν είναι «αναγκαίο» και «επιβεβλημένο» για το «καλό του ασθενή» (και των γύρω του). Διαβλέποντας, μάλιστα, και μιαν «επιθυμία μείωσης» των πρακτικών αυτών, τη στιγμή που η διάχυση της εφαρμογής τους έχει πάρει διαστάσεις χωρίς προηγούμενο. Καταλαβαίνει κανείς με τι είδους και πιο «επεξεργασμένα», πλέον, επαγγελματικά «εφόδια» θα αποφοιτούν στο εξής οι νοσηλευτές/τριες από τις σχολές τους, με ποια γνώση του «αντικειμένου» τους και των μεθόδων για την αντιμετώπιση της πολυπλοκότητας των προβλημάτων του.

Γιατί η μηχανική καθήλωση και η απομόνωση, (αλλά και η χημική καθήλωση, η κλειδωμένη πόρτα κλπ) στο βαθμό, μάλιστα, που προβάλλονται ως «ιατρική πράξη», είναι συστατικά στοιχεία και εργαλεία μιας ψυχιατρικής που «χάνει τον άνθρωπο πίσω από την αρρώστια» και βλέπει την οδύνη του ως «συμπτώματα και σημεία» μιας νόσου (μιας διαγνωστικής κατηγορίας), που πρέπει να κατασταλούν και να εξαλειφθούν, αντί να επιδιώκει την επικοινωνία, τον διάλογο, για την κατανόηση των αναπάντητων αναγκών, των διαδρομών και των διαδοχικών απορρίψεων τους, μέχρι να φτάσουν να εκραγούν, στην οικογένεια, σε κοινωνικούς χώρους ή, μετά από μια βίαιη διακομιδή, μέσα στην ψυχιατρική κλινική.

Αυτός ο επαναλαμβανόμενος, στις μέρες μας, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων σε νόμους, σε «επιστημονικές» εργασίες, σε «διαμάχες», συμπλέει με την προώθηση ρυθμίσεων που επιδιώκουν να εισάγουν και στην Ελλάδα την (πλήρως αποτυχημένη διεθνώς) διάχυση της καταστολής στην κοινότητα, με την «υποχρεωτική θεραπεία κατ΄ οίκον». Στο όνομα της μείωσης των ακούσιων νοσηλειών και χωρίς ν΄ αλλάζουν σε τίποτα τον τρόπο και τις πρακτικές λειτουργίας του ψυχιατρικού συστήματος, επιδιώκουν την επιβολή της «ακούσιας θεραπείας» ως πρώτο βήμα πριν την ακούσια νοσηλεία.

Σε άλλες χώρες αυτό ισοδυναμούσε με την μετάλλαξη των υπαρχόντων κοινοτικών υπηρεσιών σε μηχανισμούς καταστολής – μεταξύ άλλων, και για την μείωση των κονδυλίων που δαπανώνται για τη νοσηλεία, μέσω της υποκατάστασής της από την υποχρεωτική επιβολή της θεραπείας στο σπίτι. Πρόκειται για μια πρωτοφανή κατασταλτική μετάλλαξη των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, στη βάση της κυρίαρχης βιολογικής ψυχιατρικής και της αγαστής συνεργασίας της με το βιο-φαρμακοβιομηχανικό σύμπλεγμα και τα ενέσιμα σχήματα που αυτό προωθεί στην αγορά – και, μέσω της κυρίαρχης ψυχιατρικής, στο σπίτι του κάθε ασθενή, ή και εν δυνάμει ασθενή. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ήδη εν εξελίξει συνεργασίες ψυχιάτρων του δημοσίου με υπαλλήλους φαρμακοβιομηχανιών, με τους δεύτερους να πηγαίνουν στα σπίτια ασθενών, που παρακολουθούν οι πρώτοι, για να τους κάνουν το ενέσιμο σχήμα.

Καταλαβαίνει κανείς τι τροπή θα πάρει η λεγόμενη «στροφή στην κοινότητα» σ΄ αυτή τη χώρα, όπου ποτέ δεν υπήρξε κι΄ ούτε υπάρχει η παραμικρή επιθυμία, «από τα κάτω», ή «από τα πάνω», για μια τέτοια στροφή. Κάποιοι την προορίζουν να υπάρξει ως «κατ΄ οίκον καταστολή».

Γι΄ αυτό, ενώ η διεκδίκηση της πλήρους απαγόρευσης των μηχανικών καθηλώσεων (και των απομονώσεων και όλων γενικά των κατασταλτικών πρακτικών) πρέπει να είναι πάντα στη πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων για την εξάλειψη πρακτικών που, εκτός που τις θανατηφόρες «παρενέργειες» που έχει η εφαρμογή τους (και που πάντα συγκαλύπτονται και αποδίδονται σε άλλη αιτία), λειτουργούν άκρως τραυματικά και κακοποιητικά στην υποκειμενικότητα και στην αυτοεκτίμηση του ψυχικά πάσχοντος, θα πρέπει, ταυτόχρονα, να είναι σαφές ότι η κατάργηση αυτών των πρακτικών είναι συνυφασμένη με την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυρίαρχης ψυχιατρικής, μέσα από εναλλακτικές πρακτικές που αναδεικνύουν (και έχουν διεθνώς αναδείξει) ότι μια «άλλη ψυχιατρική», «χωρίς μηχανικές καθηλώσεις», είναι δυνατή.

Για μια «στροφή στην κοινότητα» που θα είναι «στροφή σε μιαν άλλη σχέση» με τον ψυχικά πάσχοντα, για διάλογο, επικοινωνία, διαπραγμάτευση, στήριξη, συνοδεία. Ενάντια στην όποια πρόθεση/επιδίωξη για πολιτικές διάχυσης της καταστολής στην κοινότητα.

Η μείωση των ακούσιων νοσηλειών δεν είναι ζήτημα διατάξεων και ρυθμίσεων επί χάρτου, αλλά ριζικής αλλαγής της ασκούμενης ψυχιατρικής φροντίδας, για ένα πραγματικά κοινοτικά βασισμένο σύστημα υπηρεσιών, που θα είναι σε θέση να ασκεί μιαν ουσιαστική πρόληψη σε πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο και να παρέχει ουσιαστική στήριξη στον τόπο κατοικίας. Να κατανοεί και να στηρίζει και όχι να καταπιέζει και να καταστέλλει.

Για να υπάρχει μια άλλη σχέση (του ψυχιάτρου, του νοσηλευτή και όλων των λειτουργών) με τον ασθενή, για να μην είναι «ο ασθενής δεμένος», πρέπει ο λειτουργός ψυχικής υγείας – και πρωτίστως ο ψυχίατρος – να μάθει «να δένεται» στο λειτούργημά του, που θα έπρεπε να συνίσταται, μεταξύ άλλων, και στο να επιδιώκει και να είναι σε θέση να κάνει σχέση με τον «ασθενή» σε ισότιμη βάση (αμφισβητώντας τον εξουσιαστικό ρόλο, στη βάση του οποίου έχει μάθει να λειτουργεί), να είναι δίπλα του για όσο χρόνο χρειαστεί και να μη καταφεύγει στην ευκολία της καθήλωσης.

Και ταυτόχρονα, να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο και αριθμητικά επαρκές προσωπικό.

Γιατί μπορεί η μηχανική καθήλωση να είναι πρωτίστως προϊόν της «κουλτούρας και της πράξης» της κυρίαρχης ψυχιατρικής και να γίνεται ως αυτονόητη πρακτική ανέκαθεν, ακόμα και όταν υπάρχει επάρκεια προσωπικού, αλλά δεν παύει να εξαρτάται και από την έλλειψη προσωπικού – ενός προσωπικού ποικιλοτρόπως ματαιωμένου και εξουθενωμένου, που δεν είναι σε θέση ν΄ αντέξει και να διαχειριστεί την παραμικρή «αταξία» γύρω του.

Μια πρακτική προσανατολισμένη στην πλήρη κατάργηση των μηχανικών καθηλώσεων, προϋποθέτει την πρωταρχικότητα του ποιοτικού στοιχείου (την ριζικά εναλλακτική κουλτούρα και πράξη) πάντα σε συνάρτηση με το ποσοτικό στοιχείο, προκειμένου να μπορέσει να καταστεί έμπρακτα, και όχι στα λόγια, δυνατή – όπως, πχ, μικρό αριθμό ασθενών και μεγάλη επάρκεια προσωπικού.

Το ζήτημα των προσλήψεων και της εκπαίδευσης του προσωπικού (καθώς και της επαρκούς χρηματοδότησης των υπηρεσιών) μπορούν να συντελέσουν σε μια ουσιαστική αλλαγή (ξεπέρασμα του ψυχιατρείου) και όχι απλή αναπαλαίωση του υπάρχοντος (μέσα από την διατήρηση, ή το βίαιο κλείσιμό του), μόνο στο βαθμό που εντάσσονται σε μια ριζική αμφισβήτηση του τρόπου που «σκέπτεται και πράττει» η κυρίαρχη ψυχιατρική στην καθημερινή ιδρυματική της λειτουργία, στο ψυχιατρείο, στο γενικό νοσοκομείο, ή στα κατ΄ όνομα ΚΨΥ που υπάρχουν.

Αυτό που ζούμε στο χώρο της ψυχικής υγείας, σ΄ αυτή την περίοδο της διακυβέρνησης από την «πρώτη φορά αριστερά», είναι η από μακρού αναμενόμενη θεσμοθέτηση ενός ψυχιατρικού «εκσυγχρονισμού», των προδιαγραφών, δηλαδή, μιας νεο-ιδρυματικής βιολογικής ψυχιατρικής, σε συνέργια με τους κατευθυντήριους άξονες μιας νεοφιλελεύθερης διαχείρισης/απόρριψης των αναγκών των ψυχικά πασχόντων-πάνω στο έδαφος (και για την διαχείριση) ενός συστήματος υπηρεσιών υπό κατάρρευση. «Ειδικό τμήμα» του ψυχιατρείου, καθαγιασμός των μηχανικών καθηλώσεων, με την «ακούσια θεραπεία» εν όψει και ποιος ξέρει ποιά άλλα, στην ίδια κατεύθυνση, να έπονται.

Τι «διάλογος», επομένως, μπορεί να υπάρξει με επιτροπές του Υπουργείου Υγείας (στην αναζήτησή τους για «πρόθυμους συμμάχους»), πχ, για την ακούσια νοσηλεία (ή ό,τι άλλο) – επιτροπών που σχεδιάζουν την «ακούσια θεραπεία» στην κοινότητα, που καθαγιάζουν τις μηχανικές καθηλώσεις, τα ηλεκτροσόκ κλπ, και που, πιθανόν, κάποιοι από τους ψυχιάτρους των όποιων επιτροπών, πριν παραστούν στην συνεδρίαση της επιτροπής τους, έχουν δώσει εντολή μηχανικής καθήλωσης ασθενών της κλινικής τους;

Ο μόνος τρόπος για να μην περάσουν και να μη βρουν εφαρμογή οι νέες κατασταλτικές νομοθεσίες είναι η αμφισβήτησή τους «από τα κάτω», μέσα από την κινητοποίηση των άμεσα ενδιαφερομένων, ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, οικογενειών, λειτουργών ψυχικής υγείας, κοινωνικών συλλογικοτήτων-ένα κίνημα που θα αμφισβητεί τις κοινωνικές σχέσεις, τους θεσμούς και τις πολιτικές που εξακολουθούν να καταδικάζουν τους ψυχικά πάσχοντες στη θέση του κοινωνικού παρία, χωρίς ουσιαστικά αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα δικαιώματα, στο «έλεος» μιας ανελέητης κοινωνικής απόρριψης και ψυχιατρικής καταστολής.

.

14/1/2018

.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.