«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη – Η γνώμη μου για το βιβλίο

.

Τον περασμένο Απρίλιο, ο Γιάννης Φιλιππίδης, αγαπημένος Φίλος και συγγραφέας, μου εμπιστεύτηκε το νέο του βιβλίο, πριν φυσικά κυκλοφορήσει απ’ τον «Άνεμο» κι έγραψα τη γνώμη μου γι’ αυτό. Το πως μου φάνηκε, θα το μάθετε παρακάτω, αν δεν το διαβάσατε ήδη όσες-οι αγοράσατε το μυθιστόρημά του, μιας και συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση και με τιμά αυτή του η επιλογή. Έτσι πάντως άρχιζα:

.

Διαβάζω το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη σε μιαν Αθήνα βαμμένη στο ροζ και το μοβ. Τόσα αυθάδικα λουλούδια να σημαδεύουν ουρανό μες στο τσιμέντο, θες δεν θες σου τραβούν την προσοχή. Κλαδιά γεμάτα νιόβγαλτα φύλλα, οι πρώτες καυτές αχτίδες που χαϊδεύουν το σώμα κι ο αέρας που ευωδιάζει. Ανθισμένες νεραντζιές παντού κι ένα αηδόνι που επιμένει να σκεπάζει τη θλιμμένη φωνή της Μελίνας και τη μουσική των Μikro: «Να με θυμάσαι και να μ’ αγαπάς…»

.
Ο σκληρός Απρίλης του ποιητή, ο γεμάτος αγκάθια παρά τη γλύκα της φύσης, αυτός ο αλήτης για τόσες-τόσους από μας, γίνεται λιγότερο αιχμηρός όσο βυθίζομαι στις σελίδες αυτού του βιβλίου και σβήνεται ο κόσμος γύρω μου. Με παίρνουν μαζί τους στον δικό τους η Αγγελική κι ο Γαβριήλ. Με κερδίζει ο έρωτας. Ο έρωτας του «για πάντα». Και μη ρωτήσετε αν υπάρχει, μην τολμήσετε καν ν’ αμφιβάλλετε. Υπάρχει… Και τον αξιώνονται ελάχιστοι. Ελάχιστοι. Σαν αυτούς τους δύο καλή ώρα…

.
Τους παρακολουθώ από μικρά παιδιά, στα πρώτα τους αδέξια βήματα, αισθάνομαι τα τρυφερά σκιρτήματα που κάνουν τ’ άγουρα κορμάκια τους να ριγούν. Παίζω μαζί τους σε φιλόξενες γειτονιές, κάθομαι δίπλα τους στα παλιά πράσινα θρανία, ξαποσταίνω έξω από άσπρα ξεκλείδωτα σπίτια, γελάω με τα καμώματά τους, νοσταλγώ εκείνη την αθωότητα που έκανε τα μάτια να λάμπουν και τα μάγουλα να κοκκινίζουν, αφήνομαι σε καταγάλανες γαλήνιες θάλασσες κολυμπώντας κοντά τους, μυρίζω το ιώδιο στα καλοκαίρια των διστακτικών αλμυρών τους φιλιών.

.
Και νιώθω… Νιώθω πως, όταν οδηγεί η καρδιά, δεν χάνεις ποτέ τον δρόμο. Μπορεί για λίγο να μπερδευτείς σε μερικά προκλητικά σταυροδρόμια, μπορεί να νομίσεις πως έσβησαν τα ίχνη, πως νοθεύτηκε τ’ όνειρο, αλλά όλα είν’ εκεί. Όλα είναι εκεί αν δεν παραιτείσαι, αν επιμένεις, αν ξέρεις να ξεχωρίζεις τι έχει προτεραιότητα, αν είσαι διατεθειμένος-διατεθειμένη να βάλεις το εγώ σου λίγο στην άκρη για να χωρέσει και το εσύ στην ίδια πρόταση. Στην προστακτική της αγάπης δεν μπορείς να μιλάς για θυσίες. Μόνο να επιθυμείς έχει νόημα, το καλύτερο για τη Μία, τον Έναν, και να είσαι γενναιόδωρος-γενναιόδωρη.

.

(η συνέχεια εδώ)

.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Ιανουαρίου 22, 2018.

2 Σχόλια to “«Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων» του Γιάννη Φιλιππίδη – Η γνώμη μου για το βιβλίο”

  1. Reblogged στις anastasiakalantzi50.

  2. […] via “Εκείνος που άκουγε τις επιθυμίες των άλλων” του … […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: