ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ: Εκδήλωση-συζήτηση για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται για την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα» – Παρασκευή 9 Μαρτίου, στις 7 μ.μ., στην Αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

.

poster-2A-final

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΕΓΧΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ


Εκδήλωση-συζήτηση

για το νομοσχέδιο που ετοιμάζεται

για την «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα»


την Παρασκευή, 9 Μαρτίου, στις 7 μ.μ.

             στην αίθουσα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, στο Θησείο



Με αφορμή τη συζήτηση που διεξάγεται αυτή την περίοδο σχετικά με την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου για την ακούσια νοσηλεία φαίνεται να προωθείται η υποχρεωτική θεραπεία στην κοινότητα ως ένας μηχανισμός μείωσης των ακούσιων νοσηλειών. Φαίνεται πως στην πορεία συρρίκνωσης των όποιων ελάχιστων κοινοτικών υπηρεσιών έρχεται να προστεθεί και ο καταναγκασμός στη λήψη της θεραπείας καθιστώντας, για άλλη μια φορά, τις όποιες διακηρύξεις περί “ψυχιατρικής μεταρρύθμισης” κενό γράμμα και προσθέτοντας έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της θεσμικής βίας της ψυχιατρικής.

Τέτοιες ιδέες μοιάζουν να επιβεβαιώνουν αυτό που κατά καιρούς έχει περιγραφεί ως πέρασμα από τα «πειθαρχικά ιδρύματα» στην «κοινωνία του ελέγχου», ως μια εν δυνάμει χρησιμοποίηση των κοινοτικών δομών όχι για χειραφέτηση, αλλά για διάχυτο έλεγχο μέσα στην κοινωνία. Από την άλλη, είναι γνωστό ότι σήμερα, τα ποσοστά των ακούσιων νοσηλειών ανέρχονται στο 60-65%, ότι η εκτέλεσή τους πραγματοποιείται από την αστυνομία, ότι η υπάρχουσα νομοθεσία δεν τηρείται, ότι τα δικαιώματα δε διασφαλίζονται κι ότι, όπως έχει δείξει η εμπειρία, τίποτα από αυτά δεν θ΄ αλλάξει, όσες βελτιώσεις κι αν γίνουν στα διαδικαστικά και σε νομοθετικό επίπεδο, αν δεν αλλάξει η κυρίαρχη ψυχιατρική κουλτούρα και πρακτική.

 

Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, ν΄ ανοίξουμε μια συζήτηση πάνω σε ένα θέμα που μοιάζει να μας αφορά συνολικά. Μας αφορά ως εν δυνάμει “ψυχιατρικούς ασθενείς”, καθώς κατασκευάζεται μια νέα δυνατότητα για τον περιορισμό της προσωπική μας ελευθερίας και άρα και των δυνατοτήτων ανάρρωσής μας. Μας αφορά ως επαγγελματίες, καθώς μας ανατίθεται μια επιπλέον κατασταλτική και ελεγκτική δύναμη που τελικά περιορίζει και τις δικές ευκαιρίες χειραφέτησης. Μας αφορά ως συγγενείς και φίλους ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, καθώς μας δένει ακόμα περισσότερο σε μια θέση επιτήρησης και όχι συντρόφευσης.


Εν τέλει, μας αφορά ως ανθρώπους, καθώς καμία διεργασία ανάρρωσης δεν είναι εφικτή παρά μόνο μέσα από σχέσεις χειραφέτησης, ειδικά αυτήν την εποχή «των θλιμμένων παθών” που η κοινωνική κρίση γίνεται ο ορίζοντας μιας ζωής που σφραγίζεται από το αίσθημα γενικευμένης ανασφάλειας, αβεβαιότητας, προσωρινότητας, απειλής μιας επικείμενης καταστροφής και τελικά εξατομίκευσης. Σ΄ αυτή την εποχή της “ρευστής αγάπης”, που οι φωνές του παρελθόντος  μάς καλούν να θυμηθούμε πως “η ελευθερία είναι θεραπευτική”.

Εισηγήσεις θα γίνουν από δυο μέλη του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, ένα μέλος του σωματείου Δράση-Αλληλεγγύη Ληπών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας (ΔΑΛΥΨΥ) και ένα ακόμα μέλος της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’.

Τέλος, θα προβληθεί ένα 25λεπτο βίντεο που καταγράφει τo πώς προκλήθηκε, πριν επτά περίπου χρόνια, ο θάνατος του μηχανικά καθηλωμένου δάσκαλου Francesco Mastrogiovanni σε ψυχιατρική μονάδα στην Ιταλία (με τρόπο λειτουργίας παρόμοιο με αυτόν που επικρατεί στην Ελλάδα). 

 

 

Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία

 

.

.

.

.

.

.

Advertisements

Ο Χρήστος Δάβρης στο Holywood stage : 25 Φεβρουαρίου 2018 – Κλήρωση για 4 διπλές προσκλήσεις

.

Δάβρης- Hollywood stage

.

Χαίρομαι που θα μπορέσω να τον δω πάλι επί σκηνής. Κι είναι ωραίο που δίνετε η ευκαιρία να κερδίσουν κάποιες-οι από ‘σας 4 διπλές προσκλήσεις για κείνη τη βραδιά.

.

«Την Κυριακή» αναφέρει το δελτίο τύπου «ο Χρήστος Δάβρης (Christos Davris ) έρχεται με αγαπημένα τραγούδια της νεότερης ελληνικής μουσικής καθώς και της κρητικής μουσικής παράδοσης.

.

Μια μουσική βραδιά με πειραματισμούς άλλα και σεβασμό, που μας καλεί να γίνουμε ένα, αγκαλιάζοντας αυτό το ταξίδι και αναμένοντας τη συμμετοχή όλων σε τραγούδι και χορό!«

.

Εγώ θα είμαι εκεί λοιπόν και για να είστε κι εσείς ακολουθήστε αυτές τις απλές οδηγίες:

.

Κάντε like στη δημοσίευση που υπάρχει στο Facebook  και θα βρείτε εδώ κι ακολούθως κοινοποιήστε την στο προφίλ σας μέχρι την Παρασκευή στις 11:59μ.μ. για να «μπείτε» στην κλήρωση.

.

Οι νικητές θα ανακοινωθούν στη σελίδα και θα ενημερωθούν με προσωπικό μήνυμα.

.

Ως τότε, τον ακούτε σ’ ένα τραγούδι μας που αγαπιέται κάθε μέρα και περισσότερο. «Για να μάθω να ‘μαι εγώ», ο τίτλος του κι εδώ όλες οι άλλες λεπτομέρειες.

.

Καλή ακρόαση.

.

.

.

.

.

.

.

«Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές – HVN»: Για την Ακούσια νοσηλεία

.

Hearing voices

.

 

Αν ήρθες για να με βοηθήσεις, χάνεις το χρόνο σου

Αν όμως ήρθες γιατί η χειραφέτησή σου είναι συνδεδεμένη με

τη δική μου, τότε ας δουλέψουμε μαζί.”

Λίλα Γουάτσον1

.

Ως Δίκτυο των Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές (ΗVN) συμμετείχαμε στην ανοικτή συνεδρίαση της Ομάδας Εργασίας για την επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου για την ακούσια νοσηλεία, η οποία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2017 στο Υπουργείο Υγείας. Η συνάντηση αυτή αποτέλεσε για εμάς αφορμή για να ξανασυζητήσουμε το συγκεκριμένο ζήτημα που μας απασχολεί άμεσα. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι οι συναντήσεις μας επιχειρούν να διευκολύνουν τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων με οριζόντιες και ανοικτές διαδικασίες συνδιαλλαγής. Είναι επίσης σημαντικό να υπενθυμίσουμε ότι το Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που στην Ελλάδα, όπως και αλλού, δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας.

Η προσέγγιση του Δικτύου είναι διαφορετική από την παραδοσιακή ψυχιατρική, καθώς δεν αντιμετωπίζει εμπειρίες όπως οι φωνές ως «ψευδαισθήσεις» και συμπτώματα ενός «ελαττωματικού εγκεφάλου», αλλά ως βιώματα με νόημα που συνδέονται στενά με την προσωπική ιστορία κάθε ατόμου. Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι σχεδόν αποκλειστικά η χρήση ισχυρών φαρμάκων τα οποία, όπως είναι γνωστό, έχουν πολύ σοβαρές παράπλευρες συνέπειες στην υγεία του ατόμου αλλά και πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Hearing Voices Network τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αξία της νοηματοδότησης της εμπειρίας, της κατανόησης των πολύπλοκων συνιστωσών της ανθρώπινης ύπαρξης και της αυτοβοήθειας και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους αυτές και τις ιδέες τους με άλλους. Παράλληλα επιδιώκει να αξιοποιήσει τις γνώσεις και τις εμπειρίες επαγγελματιών αλλά και των συγγενών και φίλων καθώς όλες και όλοι όσοι εμπλέκονται είναι σημαντικό να έχουν λόγο. Τα παραπάνω είναι σημαντικά για να δώσουμε και το στίγμα μας και καθιστούν πιο σαφή τα όσα καταγράφονται παρακάτω.

Όπως ήδη αναφέραμε αρκετά μέλη του Δικτύου Αθήνας παρευρέθηκαν στη συνεδρίαση που κάλεσε η Επιτροπή εργασίας για την ακούσια νοσηλεία. Υποδεχθήκαμε με χαρά την πρόθεση της Επιτροπής να θέτει ως κύριο μέλημά της την μείωση του αριθμού των ακούσιων νοσηλειών (3.000/έτος στην Αθήνα, σύμφωνα με τα στοιχεία της εισαγγελίας Αθηνών). Ακούσαμε επίσης από μέλη άλλων συλλογικοτήτων αλλά και από μέλη της Επιτροπής προτάσεις που ακούγονται φιλικές σε εμάς,όπως το άνοιγμα του θέματος της ψυχικής υγείας στην κοινότητα, η διασύνδεση και η ομότιμη υποστήριξη, η δημιουργία δομών με εκπαιδευμένο προσωπικό που θα αφορούν βοήθεια στο σπίτι, η παρουσία ψυχολόγου κατά την διάρκεια της διαδικασίας. Τελικά φύγαμε με ένα αίσθημα ότι όλα αυτά θα αποτελέσουν κενό γράμμα αν, όπως διαφαίνεται, την τελική λύση (αναγνωρίζουμε ότι η φράση ξυπνάει άσχημους συνειρμούς) σχετικά με τον τρόπο που προτίθεται να αντιμετωπιστεί το φλέγον ζήτημα των ακούσιων νοσηλειών, αποτελέσει η υποχρεωτική κατ’ οίκον θεραπεία, θέση που εκφράστηκε ανοικτά και μάλιστα συνδέθηκε με την εξοικονόμηση κονδυλίων. Όμως δεν είναι δυνατόν, βάσει αμιγώς οικονομικών κριτηρίων, να καταστρατηγούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και να μετατίθενται οι ευθύνες του κοινωνικού κράτους και του συστήματος υγείας στους πολίτες, με όρους καταναγκασμού και ελέγχου.

‘Όπως όλοι γνωρίζουμε, το μεγαλύτερο ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών ζητείται-προκαλείται από το στενό οικογενειακό περιβάλλον. Ο άνθρωπος που εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε ψυχολογική κρίση, πιθανόν να οφείλει την κρίση ή τουλάχιστον ένα μέρος της έντασης της κρίσης του, μεταξύ άλλων και στη σχέση του με το οικογενειακό του περιβάλλον. Με την καταναγκαστική θεραπεία στο σπίτι και αν πάρουμε και ως δεδομένο ότι μια πιθανότητα της κρίσης αυτής μπορεί να είναι η διακοπή των ψυχοφαρμάκων ή η άρνηση της παρεχόμενης αγωγής λόγω των παρενεργειών και της καταστολής αυτής, μας γεννιέται το εύλογο ερώτημα πώς θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και κάτω από ποιες συνθήκες μια υποχρεωτική «θεραπεία» στο σπίτι, τη στιγμή που ο άνθρωπος αρνείται τα φάρμακα ως μέσω θεραπείας. Με άλλα λόγια θεωρούμε πως καταλήγουμε και πάλι σε μέσα καταστολής των συναισθημάτων και των συμπτωμάτων αντί να γίνει μια διερεύνηση αυτών σε σχέση με το οικογενειακό περιβάλλον αλλά και το πού και πώς ζει αυτός ο άνθρωπος, τι εμπειρίες και βιώματα έχει. Αντί λοιπόν να γίνει από τις υπηρεσίες ψυχική υγείας, τους νομοθέτες και όλους τους ειδικούς που εμπλέκονται, μια διερεύνηση των λόγων-αιτίων που πιθανόν να συνδημιουργούν την κρίση ή τουλάχιστον ένα μέρος αυτής, αντί να διερευνώνται οι διαστάσεις της σε σχέση με το οικογενειακό αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο, αυτό που ο άνθρωπος αυτός αντιμετωπίζει περιλαμβάνει:

  1. μια πιθανή παραμονή για μήνες σε ένα νοσοκομείο μη γνωρίζοντας τα δικαιώματα του/της.

  2. απαράδεκτες συνθήκες νοσηλείας, που οφείλονται στην έλλειψη προσωπικού και εγκαταστάσεων.

  3. κατάχρηση φαρμάκων και πολλές φορές φυσική καθήλωση.

  4. πιθανή επιστροφή μετά το εξιτήριο σε ένα μη ασφαλές περιβάλλον.

  5. στιγματισμό που ενδεχομένως να υπάρξει στο κοινωνικό ή και στο εργασιακό του περιβάλλον.

Ειδικά για το τελευταίο μπορούμε να επιβεβαιώσουμε τόσο από την εμπειρία μας όσο και από τη διεθνή βιβλιογραφία πως πρακτικές προσανοτολισμένες στο φάρμακο και την επικινδυνότητα τείνουν να αυξάνουν το στίγμα και τον κοινωνικό αποκλεισμό (Read J. & Dillon J., 2013).

Πιστεύουμε ότι μια προσέγγιση του θέματος των ακούσιων νοσηλειών πρέπει να πηγαίνει ένα βήμα πιο πίσω πριν χρειαστεί να μεταφερθεί αυτός ο άνθρωπος σε ψυχιατρική κλινική, πριν αγανακτήσει το οικογενειακό περιβάλλον αλλά και ο ίδιος. Δεν περιορίζεται δηλαδή στον άνθρωπο που εκείνη τη στιγμή βρίσκεται σε κρίση, καθώς αυτός και η κατάστασή του ίσως να αποτελούν την έκφραση ενός συστήματος σε κρίση. Σύμφωνα με την εμπειρία μας αλλά και τη διεθνή καταγραφή, αν η οικογένεια/ομάδα μπορέσει ν’ αντέξει το ακραίο συναίσθημα σε μια κατάσταση κρίσης και να υπομείνει την αβεβαιότητα, εν καιρώ συνήθως αναδύεται ένα κοινό νόημα και η επούλωση είναι εφικτή.

Και όπως οι ίδιοι οι άνθρωποι που έχουν προσωπική σχετική εμπειρία διατυπώνουν:

«Για εμάς είναι σημαντικό να αναζητηθούν εναλλακτικές που να προσανατολίζονται προς μια χειραφετητική κατεύθυνση. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν και μπορούμε να τα συζητήσουμε. Έννοιες όπως ‘προσωπική συνάντηση με τον πάσχοντα’, ‘κοινή διαδικασία μάθησης’, ‘συντροφική συνεργασία κατά την ανάπτυξη κοινών στόχων’, ‘αλληλεγγύη’, ‘ανάπτυξη του δυναμικού αυτοβοήθειας’, ‘αναγνώριση της προσωπικής ευθύνης της ασθένειας και της υγείας’ προσπαθούν όλες να περιγράψουν έναν λιγότερο εξουσιαστικό και πιο αποτελεσματικό τρόπο συνεργασίας. Είναι γνωστό πως αυτό που τελικά θεραπεύει είναι η σχέση και όχι ο καταναγκασμός. Χρειαζόμαστε λοιπόν ηρεμία, φιλικότητα, διάθεση για συμφιλίωση και αποδοχή. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα επιδιώξουν να δημιουργήσουν σχέσεις εμπιστοσύνης και κατανόησης και θα μας συνοδεύσουν σε ένα ταξίδι κατανόησης της εμπειρίας μας, των φωνών και της παράνοιάς μας χωρίς καταστολή φαρμακευτική ή άλλη, χωρίς εξαναγκασμό, καθηλώσεις και οποιαδήποτε μορφή βία. Χρειαζόμαστε ενημέρωση και γνώσεις πάνω στα θέματα αυτά, εναλλακτικές προτάσεις πέρα από το μονόδρομο των φαρμάκων, όπως είναι οι ομάδες ομότιμης υποστήριξης αλλά και υποδομές νέες τόσο στο νοσοκομείο όσο και στην κοινότητα, χώρους όπου θα μπορεί κανείς να εκτονώνει την επιθετικότητά του και το θυμό του, όπου θα μπορεί να φωνάξει, να ουρλιάξει και να εκφραστεί. Αλλά πάνω από όλα χρειαζόμαστε σεβασμό για τα όσα περνάμε τη στιγμή της κρίσης».

Από τα όσα έχουν συζητηθεί μέχρι σήμερα μοιάζει σαν να παρουσιάζεται η «υποχρεωτική κατ’ οίκον θεραπεία» ως η μόνη εναλλακτική στην ακούσια νοσηλεία. Η αλήθεια όμως είναι, ότι έρχεται να αντικαταστήσει τις ελάχιστες καλές ιδέες του παρελθόντος περί αποασυλοποίησης και κοινοτικής ψυχιατρικής, οι οποίες βέβαια δεν τέθηκαν ποτέ σε εφαρμογή. Στα σχέδια του Ψυχαργώς υπήρχε πρόβλεψη για ανεξάρτητες δομές και αυτό ακριβώς είναι που μια τέτοια πολιτική φαίνεται ότι σκοπεύει να αντικαταστήσει γιατί προφανώς κοστίζει οικονομικά πολύ λιγότερο το να κάνεις με το ζόρι νοσηλευτές και υπεύθυνους ασφαλείας τα μέλη οικογενειών και να περιορίζεις τους ανθρώπους στα σπίτια τους χωρίς να ενδιαφέρεσαι για το πόσο κατάλληλοι είναι από κάθε άποψη, ακόμα και τεχνική, οι συγκεκριμένοι χώροι για τους ανθρώπους που διαβιούν σε αυτούς. Δυστυχώς και το πολιτικό κόστος είναι ελάχιστο, γιατί όσο δεν επενδύονται κονδύλια σε πολιτικές για την επιμόρφωση της κοινότητας και την καταπολέμηση του στίγματος, δεν ενοχλεί το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας η ιδέα να απομονώνεται ένας άνθρωπος επ’ αόριστον στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του. Ελάχιστοι θα αναλογιστούν το ηθικό κόστος και τον κατ’ ουσίαν κατασταλτικό χαρακτήρα μιας τέτοιας πρακτικής. Αντί να επενδυθούν χρήματα για τη δημιουργία και τη λειτουργία χώρων (ξενώνες και προστατευόμενα διαμερίσματα) όπου οι άμεσα ενδιαφερόμενοι θα έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν πραγματικά και ουσιαστικά αυτόνομα και όπου θα σταματήσουν να αναπαράγονται οι ασχήμιες και οι παραβιάσεις που έχουν παρατηρηθεί στους ελάχιστους υφιστάμενους χώρους, αντί να υπάρχει ένας προσανατολισμός στην επαγγελματική αποκατάσταση των ανθρώπων που βγαίνουν από το ψυχιατρείο και σε δράσεις που προωθούν την ένταξη στην κοινότητα, κάθε άνθρωπος αφήνεται στο έλεος της τύχης και του οικογενειακού περιβάλλοντος, που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να είναι βοηθητικό, σε άλλες εξουθενωμένο ή αδιάφορο και σε κάποιες βλαπτικό.

Όμως, πέραν των παραπάνω, είναι σημαντικό να επισημάνουμε πως ο θεσμός της υποχρεωτικής κατ’ οίκον θεραπείας έχει δεχτεί σοβαρές κριτικές και στο εξωτερικό. Ήδη εφαρμόζεται εδώ και περίπου τέσσερις δεκαετίες (υπάρχουν περίπου 75 κρατικές και περιφερειακές νομοθεσίες) και θεωρητικά στόχευε μέσω της νομικής υποχρέωσης της λήψης φαρμακευτικής αγωγής στο να βελτιώσει τη ζωή των ανθρώπων που πάσχουν από κάποια ψυχιατρική ασθένεια, στη μείωση των υποτροπών και άρα και των επανεισαγωγών και τελικά στον περιορισμό της λεγόμενης “περιστρεφόμενης πόρτας”. Η χρήση μάλιστα της συγκεκριμένης νομοθεσίας ποικίλλει από τόπο σε τόπο υποδεικνύοντας πως πέρα από τις διαφορές στα συστήματα υγείας υπάρχει κι ένας σημαντικός υποκειμενικός παράγοντας στη χρήση τους. Έξάλλου εκτεταμένες ανασκοπήσεις άρθρων και μελέτες έχουν αναδείξει πως στο σύνολό του ο θεσμός έχει κριθεί αποτυχημένος ακόμα και από εκείνους που κάποια στιγμή τον υποστήριζαν σθεναρά. Μια εξαιρετικά δομημένη ανασκόπηση του 2016 επισημαίνει πως δεν υπάρχουν αξιόλογα ευρήματα που να αποδεικνύουν αποφυγή των υποτροπών και των επανεισαγωγών. Καμία από τις αναλύσεις των δεδομένων δεν έδειξε κάποιο όφελος από το θεσμό των CTO (Community Treatment Order). Δεν επισημαίνονται σημαντικά κοινωνικά ή κλινικά οφέλη, αντίθετα, εγείρονται σοβαρά δεοντολογικά, ηθικά και νομικά ζητήματα σε σχέση με τον περιορισμό της ελευθερίας των ατόμων (Rugkåsa, 2016)

Στην Αγγλία ο σχετικός νόμος ψηφίστηκε το 2007 (Mental Health Act 2007) σχετικά αργά δηλαδή σε σχέση με άλλες χώρες κι ενώ είχε προηγηθεί διαβούλευση που κράτησε σχεδόν δυο χρόνια. Ένας από τους τότε βασικούς υπέρμαχους της υποχρεωτικής κατ’ οίκον θεραπείας στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Καθηγητής Tom Burn είχε το θάρρος να αναγνωρίσει το λάθος του. Μέσα από μια άριστα στημένη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη συμπεραίνει τελικά ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη οφέλους από τις CTO και «δεν δικαιολογούν τον τόσο σημαντικό περιορισμό της ελευθερίας των άμεσα ενδιαφερομένων». Τελικά ξεκάθαρα διατυπώνει πως ο αρχικός τους ισχυρισμός ήταν λάθος καθώς επισημαίνει πως δε φαίνεται να παρουσιάζεται καμία μείωση στο χρόνο νοσηλείας, τις επανεισαγωγές, τον αριθμό των ανθρώπων που επανεισάγονται και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων που το άτομο βιώνει. (Burns, 2013)

Αντί λοιπόν να αναζητούμε παραδείγματα από ήδη αποτυχημένες θεσμικές κατασταλτικές παρεμβάσεις ας γυρίσουμε το βλέμμα και ας δούμε πώς έχει επιτευχθεί αλλού η εναρμόνιση του σεβασμού των δικαιωμάτων των ανθρώπων με αντίστοιχες πρακτικές. Ας δούμε το παράδειγμα της Ιταλίας και πώς στρώθηκε ο δρόμος για την αποασυλοποίηση, τις αντιφάσεις που αναδύθηκαν και τις προσπάθειες για την υπέρβασή τους. (ενδεικτικά: Russo G., Carelli F., 2009). Ας δούμε πώς σε μια μικρή περιοχή της Φιλανδίας προσφέρεται μια μοναδική ευκαιρία να αναπτυχθεί μια ολιστική προσέγγιση με καλά ενσωματωμένες υπηρεσίες εσωτερικών και εξωτερικών ασθενών (ενδεικτικά: Seikkula J et al. 2011). Ας δούμε τα παραδείγματα πραγματικά τομεοποιημένων περιοχών στη Γαλλία και αλλού, όπου η ανάληψη ευθύνης από τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας επιδιώκουν να ανταποκρίνονται στο σύνολο των αναγκών ενός ανθωπου. Χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι πουθενά τα πράγματα δεν είναι τέλεια, δεν μπορούμε παρά να επισημάνουμε πως σε αντίθεση με τις θέσεις ορισμένων ψυχιάτρων που ακούστηκαν στη συνάντηση, μια χειραφετητική προοπτική δεν είναι μόνο αναγκαία αλλά και εφικτή.

  Ως άνθρωποι με ψυχιατρική εμπειρία γνωρίζουμε ότι μόνο η ανάληψη προσωπικής ευθύνης μέσα σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και χειραφέτησης μπορεί να μας οδηγήσει στην ανάρρωση. Ως συγγενείς και φίλοι επιθυμούμε να γίνουμε μέρος της λύσης και όχι κομμάτι του προβλήματος. Και τέλος ως επαγγελματίες οραματιζόμαστε ένα ρόλο που δε θα είναι ελεγκτικός και κατασταλτικός αλλά συντροφικός και ανοικτός στη διαπραγμάτευση. Γιατί τελικά ενδεχόμενη εισαγωγή της υποχρεωτικής κατ’ οίκον θεραπείας θα αποτελέσει έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της βίας, ένα ακόμα πισωγύρισμα στην ταλαίπωρη ψυχιατρική μεταρρύθμιση, μια επέκταση της ασυλοποίησης στην κοινότητα χειρότερη από την ακούσια νοσηλεία στο νοσοκομείο καθώς πλέον καταργείται θεσμοθετημένα η διαφορά ανάμεσα στο μέσα (στο ψυχιατρείο) και το έξω (όπου κι αν είναι αυτό, το σπίτι, ο δρόμος, κλπ), αυτή η μικρή, ελάχιστη ελευθερία που έχει κάποιος όταν παίρνει το εξιτήριο του. Κι η ελευθερία ως σχεσιακή κατάσταση δεν μπορεί παρά να αποτελεί αναπόσπαστο παράγοντα κάθε διεργασίας χειραφέτησης και συνεξέλιξης, δηλαδή κάθε διεργασίας ανάρρωσης.

.

Αναφορές

Burns T, Rugkasa J, Molodynski A, Dawson J, Yeeles K, Vazquez-Montez M, Voysey M, Sinclair J, Priebe S (2013) Community treatment orders for patients with psychosis (OCTET): a randomised controlled trial. Lancet 381, 1627-33.

Read J. & Dillon J. (2013). Models of Madness: Psychological, Social and Biological

Approaches to Schizophrenia. 2nd Edition. ISPS series. Published by Routledge, Hove, UK 

Rugkåsa J.(2016) Effectiveness of Community Treatment Orders: The International Evidence.Canadian journal of psychiatry. Revue canadienne de psychiatrie 61(1):15-24

Russo, G., & Carelli, F. (2009). Dismantling asylum: the italian job. London Journal of Primary Care

Seikkula J et al (2011). The comprehensive opendialogue approach in Western LaplandIILongterm stability of acute psychosis outcomes in advanced community care. Psychosis: Psychol Soc Integr Approaches 3(3):192–204

1 «If you have come here to help me, you are wasting your time. But if you have come because your liberation is bound up with mine, then let us work together.» Lila Watson

 

.

Σύλλογος Hearing Voices Network Ελλάδας

(Δίκτυο Ανθρώπων που Ακούνε Φωνές)

Έδρα: Λεωκορείου 8, Ψυρρή, 10 554 Αθήνα

www.hearingvoices.gr

.

.

.

.

.

Στην επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’ : Συζήτηση για το ρόλο της Φαρμακοβιομηχανίας – με αφορμή το σκάνδαλο Novartis

.

*Αναδημοσίευση από εδώ.

.

Η Πρωτοβουλία για ένα πολύμορφο Κίνημα στην  Ψυχική Υγεία καλεί όλους και όλες στην επόμενη συνάντησή της, στις 23/2/18, με θέμα την Φαρμακοβιομηχανία. 

 

Με αφορμή το σκάνδαλο Novartis, που έβγαλε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στην επιφάνεια τις διαχρονικά διαπλεκόμενες σχέσεις αμοιβαίου οφέλους μεταξύ φαρμακοβιομηχανίας, πολιτικού συστήματος και  ιατρικού σώματος, θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε και να συζητήσουμε το πώς το σκάνδαλο αυτό δεν αποτελεί μια μεμονωμένη περίπτωση, αλλά τον καθημερινό και αυτονόητο τρόπο λειτουργίας των φαρμακοβιομηχανιών. 

 

Το πώς, ένα κατ΄ εξοχήν κοινωνικό αγαθό, όπως είναι το φάρμακο, παράγεται ως εμπόρευμα από το οποίο προσδοκάται η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη κερδοφορία. 

 

Το πώς ο γιατρός χρησιμοποιείται και λειτουργεί ως ο ενδιάμεσος για την προώθηση του προϊόντος τους (του φαρμάκου)  στον χρήστη (ασθενή) – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις σχέσεις διαπλοκής και διαφθοράς στο ιατρικό σώμα. 

Για το πώς οι εταιρείες επιδιώκουν και καταφέρνουν να κρύβουν τις ανεπιθύμητες ενέργειες του προϊόντος τους και να υπερπροβάλλουν τις (σε μερικές περιπτώσεις μη υπαρκτές) επιθυμητές. 

 

Κι ακόμα, για το  πώς, ιδιαίτερα στην ψυχική υγεία, επιδιώκουν να χειραγωγούν ακόμα και τα διαγνωστικά συστήματα προκειμένου να επινοούν αρρώστιες (διαγνωστικές κατηγορίες) για τις οποίες «έχουν έτοιμο το φάρμακο» που θέλουν να προωθήσουν στην αγορά.

 

       Η συνάντηση θα γίνει την Παρασκευή, 23/2/18, ώρα 19.00, στον χώρο του Δικτύου Hearing Voices Αθήνας, στην οδό Τροίας 44 (κοντά στην πλ Βικτωρίας).

                                                             

 

               

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

.

.

.

Αυτή η κάψα – Ανδρέας Κατσικούδης

.

Αντρέας Κατσικούδης

.

Μυρμήγκια μαύρα

Πάνω σε ξυλαράκια

Σερφ στις στάλες της πλάτης μου

ΑΥΤΗ Η ΚΑΨΑ

.

Αλάτινα νησιά να προσπελάσεις

Ψαροκόκαλο γλείφω

ΑΥΤΗ Η ΔΙΨΑ

.

Ξέρω το βλέμμα

Χορτάτο από μπλε

Που μόνο στα όνειρα δροσίζει

Πηγμένο αίμα σαν το σάλιο

ΑΥΤΗ Η ΖΩΗ

.

Σκουριασμένη κονσέρβα

Λίγο κιτρινισμένο χαρτί

Καθαρό βάρος

Κι ένα σύννεφο

Που για λίγο με δροσεύει

.

ΔΩΣΕ ΡΕ

Λίγο το χέρι

Ή τράβα πιο κει

.

Ανδρέας Κατσικούδης

.

.

.

*Το ποίημα «Αυτή η κάψα» το διάβασα στο Φεστιβάλ Ουτοπία, που διοργάνωσε η φωτογραφική ομάδα «Διάφραγμα 26» στο Θέατρο «Εμπρός» και το αναδημοσιεύω με την άδεια του δημιουργού. Ο Ανδρέας Κατσικούδης είναι κινηματογραφιστής, φωτογράφος και ποιητής. Περισσότερα για κείνον θα μάθετε εδώ και βέβαια η φωτογραφία που διάλεξα είναι δική του.

.

.

.

.

.

Διήμερη Πανελλήνια Συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” : Παρασκευή 11 και Σάββατο 12 Μαΐου 2018 στην Αθήνα

.

Διήμερη Πανελλήνια Συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές”

Παρασκευή 11 και Σάββατο 12 Μαΐου 2018

Αθήνα

.

Το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» (Hearing Voices Network) είναι ένα παγκόσμιο κίνημα που δημιουργήθηκε από και για ανθρώπους που ακούνε φωνές ή έχουν παρόμοιες ασυνήθιστες εμπειρίες, καθώς και από φίλους, συγγενείς και εργαζόμενους που θέλουν να εκφράζουν έμπρακτα τις έντονες ενστάσεις τους για τον τρόπο που λειτουργεί το σύστημα ψυχικής υγείας. Το τμήμα του Ελληνικού Δικτύου κλείνει φέτος εννέα χρόνια παρουσίας στην Ελλάδα. Έχοντας διοργανώσει δεκάδες συναντήσεις, εργαστήρια, συζητήσεις καθώς και ένα παγκόσμιο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να ξανασυναντηθούμε, να αναστοχαστούμε πάνω στην πορεία μας και να οραματιστούμε το μέλλον.

 

Επιπλέον, σκοπός αυτής της συνάντησης είναι να προσκαλέσουμε όσους ενδιαφέρονται, είτε από τον θεσμικό τους ρόλο είτε για προσωπικούς ή άλλους λόγους, σε έναν ανοιχτό, ουσιαστικό και έντιμο διάλογο γύρω από ορισμένα θέματα που αποτελούν ταμπού όχι μόνο στους κόλπους της ελληνικής ψυχιατρικής κοινότητας αλλά και πολύ ευρύτερα. Πρόκειται για θέματα που μας αφορούν όλους και που όμως σπάνια συζητιούνται ανοιχτά. Εκεί που πιστεύουμε ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένας ανοιχτός διάλογος, συναντάμε έναν επίμονο, επαναλαμβανόμενο και διαρκή μονόλογο. Έναν ψυχιατρικό μονόλογο που δεν ανέχεται και δεν αντέχει τον αντίλογο, που απαιτεί τη συμμόρφωση στο όνομα της «επιστήμης» ή ίσως στο όνομα του «για το καλό σας».

 

Ενώ η «λύση» που συχνότερα προτείνει η ψυχιατρική είναι η καταστολή, με πολλές καταστροφικές προεκτάσεις όπως ο στιγματισμός, η κοινωνική απομόνωση και η αποδυνάμωση, το Δίκτυο «Ακούγοντας Φωνές» τίθεται ενάντια σε μοντέλα χειραγώγησης και προσπαθεί να προσφέρει επιλογές χειραφέτησης που επικεντρώνουν στην αυτοβοήθεια και αξιοποιούν την πολύτιμη γνώση των ανθρώπων που έχουν γίνει ειδικοί βάσει των εμπειριών τους και θέλουν να μοιραστούν ιδέες με άλλους. Επιπλέον, ενώ το Δίκτυο δεν αρνείται ότι το να ακούει κάποιος φωνές μπορεί να προκαλεί δυσφορία και να πτοεί το ηθικό, αντιτίθεται στην άποψη ότι μια τέτοια αναταραχή αποτελεί ένδειξη παθολογίας. Το να ακούει κάποιος φωνές, αντί για αποκλίνον σύμπτωμα χωρίς νόημα που χρήζει εξάλειψης και «ίασης», θεωρείται σημαντικό, επιδέχεται αποκωδικοποίησης και συμπλέκεται στενά με την ιστορία της ζωής ενός ατόμου.

 

‘Έχουμε λοιπόν ένα διαφορετικό όραμα. Ένα όραμα που δεν είναι δόγμα, αλλά η επιθυμία μας να διεκδικήσουμε την ελευθερία μας να επιλέξουμε. Για να κρίνουμε ωστόσο, χρειαζόμαστε και έχουμε δικαίωμα να ακούσουμε, να προβληματιστούμε, και να συζητήσουμε για θέματα που η ορθόδοξη ψυχιατρική αποκλείει από κάθε συζήτηση.

 

Τέλος το διήμερο φιλοδοξούμε να αποτελέσει μια αφορμή ομάδες και άνθρωποι από όλη την Ελλάδα να συναντηθούν και να ανταλλάξουν εμπειρίες και ιδέες. Είναι μια αφορμή συνάντησης για τις ομάδες αυτοβοήθειας που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια σε όλη την Ελλάδα αλλά και των συγγενών και φίλων ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία.

 

Ως κύρια θεματική αποφασίσαμε να θέσουμε τα ψυχοφάρμακα γύρω από τα οποία υπάρχει εδώ και δεκαετίες έντονη κριτική τουλάχιστον όσον αφορά την εκτεταμένη χρήση τους και την αναγνώρισή τους ως μονόδρομου.

 

Τρεις προσκεκλημένοι ομιλητές θα μας βοηθήσουν να κρατήσουμε αυτήν τη συζήτηση ανοιχτή. Η Joanna Moncrieff, Βρεττανίδα Ψυχίατρος, πανεπιστημιακή ερευνήτρια και ιδρυτικό μέλος του Δικτύου Κριτικής Ψυχιατρικής θα μας παρουσιάσει ένα διαφορετικό μοντέλο από το κυρίαρχο ψυχοφαρμακολογικό και για το ρόλο που έχουν σε αυτές οι φαρμακοβιομηχανίες.

 

Ο Robert Whitaker είναι βραβευμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος. Το βιβλίο του “η Ανατομία μια Επιδημίας” κέρδισε το πρώτο βραβείο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας το 2010. Ο Robert έχει αναλύσει μεθοδικά σε χρονικό διάστημα πολλών ετών την επιστημονική βιβλιογραφία γύρω από τα υποτιθέμενα οφέλη των ψυχοφαρμάκων. Θα μας παρουσιάσει τα αποτελέσματα της δουλειάς του, τα οποία αμφισβητούν ριζικά την κυρίαρχη θέση της ψυχιατρικής που παρουσιάζει τα φάρμακα ως μονόδρομο.

 

Ο Peter Bullimore, είναι συν-ιδρυτής του Νational Paranoia Network και συντονιστής του Asylum Associates ενός εκπαιδευτικού και συμβουλευτικού φορέα σε θέματα φωνών και παράνοιας. Έχοντας περάσει δέκα χρόνια ως ψυχιατρικός ασθενής και έχοντας βιώσει αρκετές κρίσεις παράνοιας κατάφερε διεκδικήσει τη ζωή του από το ψυχιατρικό σύστημα. Ζώντας ο ίδιος εμπειρία φωνών και παράνοιας, έχει εμπνεύσει, ενθαρρύνει και υποστηρίξει τη δημιουργία αντίστοιχων ομάδων αυτοβοηθείας σε πολλά μέρη του κόσμου.

 

Καλούμε όλους/ες/α να συνεισφέρουν με ιδέες για το διήμερο και βέβαια είμαστε ανοικτοί σε προτάσεις για παρουσιάσεις, ανακοινώσεις και εργαστήρια. Θα δοθεί χώρος σε ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν τη δική τους προσωπική ιστορία ανάρρωσης, θα συζητηθεί ο ρόλος των ψυχοφαρμάκων και επιθυμούμε να συζητηθούν εναλλακτικές προτάσεις. Όπως κάθε συνάντηση “Ακούγοντας Φωνές” στοχεύουμε να διευρύνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο τη θεματολογία περιλαμβάνοντας θέματα όπως το ρόλο των διαγνώσεων και των ταξινομητικών συστημάτων, θέματα που αφορούν τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας και ειδικότερα του θεσμού της ακούσιας νοσηλείας, την αξία της αυτοβοήθειας κοκ. Η προθεσμία υποβολής προτάσεων είναι μέχρι 15 Απριλίου 2018.

 

Τις επόμενες μέρες θα ανακοινωθεί ο χώρος διεξαγωγή της διημερίδας. Το κόστος συμμετοχής φιλοδοξούμε να είναι όσο το δυνατό μικρότερο προκειμένου να καλύψει τα βασικά έξοδα της διοργάνωσης.

 

Θα επανέλθουμε με νέα ενημέρωση τις επόμενες μέρες.

 

“Ακούγοντας Φωνές” Αθήνας

.

.

.

.

.

.