«Εις μνήμην» : στο Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου – Εγκαίνια 3 Μαρτίου 2018

.

Εις μνήμην

.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ…

ΕΚΘΕΣΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΝΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Ο επιμελητής της έκθεσης γράφει…
Κάθε βράδυ μετά που ολοκλήρωνα την εργασία μου τοποθετώντας τους πίνακες πλάι -πλάι , έσβηνα το φως, έβαζα τον συναγερμό κι έκλεινα την πόρτα…Μια δυο φορές άκουγα ένα μικρό θόρυβο μέσα στην αίθουσα κι έτσι την τρίτη φορά παραφύλαξα για να διαπιστώσω τι συμβαίνει. Και τότε τους είδα. Έβγαιναν ένας ένας από τη σύνθεση των έργων που είχα επιλέξει και πριν απ όλα, τίναζαν τα μέλη του λες κι ήθελαν να ξεμουδιάσουν από την απόλυτη ακινησία που τους επέβαλλε το φως. Μετά, έκαναν τα πρώτα βήματα να συνηθίσουν στη νέα ζωή κι ύστερα απηύθυναν χαιρετισμό ο ένας στον άλλον. Γνωριζόντουσαν μεταξύ τους όλοι .Ήταν της ιδίας εποχής ψηλά χαμηλά όλοι τους και συμφωνούσαν σχολιάζοντας κατ αρχήν την πόλη. Κουνούσαν το κεφάλι τους μελαγχολικά κι σκέπτονταν το κατάντημα που τους ταλαιπωρούσε αρκετά μιας και δεν είχαν καμία αίθουσα να εκθέσουν. Κατ ουσίαν τους είχαν καταδικάσει στη λήθη γιατί πέρα από μερικούς πελάτες που ήθελαν διακαώς κάποια εποχή να στολίσουν τους τοίχους τους και να έχουν συντροφιά η έστω ένα παράθυρο στην άνοιξη και στους κάμπους του έξω κόσμου δεν είχαν άλλο τρόπο να προβάλουν το έργο τους. Πρώτος απ όλους εμφανίστηκε ο Μιγάδης . Φορούσε μια ρόμπα γκρι χρώματος που ταίριαζε στα ασημιά του μαλλιά. Βόλταρε κι έριχνε ματιές στην έκθεση και κάθε τόσο στέκονταν εμπρός από κάποιο έργο, έβαζε τον δείκτη του δεξιού χεριού στο μάγουλο και σκεπτόμενος σχολίαζε το τι και πως μέχρι που στάθηκε μπροστά στα έργα του Φανουράκη
-….Μμμμμ…¨εκανε.. Βαρέθηκα να σε βλέπω να καταγίνεσαι με τα ζύγια και τσι τάβλες…Ο Μοράντι τουλάχιστον έκανε μπουκάλια…
– Μπουκάλια κάνω κι εγώ , μπήκε στην κουβέντα ο Παπαδοπεράκης…Αυτή η διαφάνεια με έλκει καθώς και η σωματική διάπλαση, τα μέλη των γυναικών .. Μα πιο πολύ επιθυμώ καθ όλα ν’ αναπνέει ο πίνακας το δίχως άλλο που θεωρώ και πρώτιστο καθήκον.
– Εσένα τα έργα σου είναι αριστουργήματα του είπε ο Φανουράκης…Ιδιαίτερα αυτά των ηγουμένων του Τοπλού.
Ο Κουνάλης που είχε δουλέψει πλάι στον Κόντογλου συγκατένευσε με το κεφάλι του επιδοκιμάζοντας τα όσα άκουγε για τον μικρότερο σε ηλικία συνάδελφο. Στεκόταν δίπλα στον Βλάσση κι έκανε πως παρακολουθούσε αλλά κατά βάθος κοίταζε τον Αριστείδη να ζωγραφίζει καθηλωμένος στην ιδιότυπη καρέκλα του με τους κοχλίες που του μετέφεραν το κάδρο πάνω κάτω αριστερά και δεξιά…Του μιλούσε παράλληλα για τον Ερωτόκριτο με μια γλώσσα που περιείχε μουσικότητα αυτή καθαυτή και του έλεγε ότι μονάχος την είχε εφεύρει μα πως τον κούρασε η παράδοση και γύρευε άλλα θέματα κι άλλα χρώματα από δω και μπρος…Ο Αριστείδης διαρκώς τριγυρνούσε το κεφάλι του εδώ κι εκεί μια στο έργο που είχε μπροστά του μια στο κενό . Γνώριζαν όλοι τι γύρευε μα κανείς δεν το μαρτυρούσε στον άλλον. Αμίλητος ήταν κι ο Μανουσάκης…Κοίταζε προσεκτικά και καλοπροαίρετα όλους μα ξέραν κι όλοι αυτοί γύρω πως τον απασχολούσε η υγεία και η περιποίηση της γυναίκας του. Για να ξεγελά λίγο τον εαυτό του είχε μαζί μικρές λευκές σελίδες κι ένα στυλό μελάνης κάνοντας σκιτσάκια με εικόνες από την πόλη του Ηρακλείου Ο Κανακάκης δυσανασχετούσε…Είπε ότι κανένα κορίτσι δεν ήταν ανάμεσά τους να το ζωγραφίσει έτσι όπως μόνον αυτός ήξερε να διαιωνίσει τη μορφή του δια παντός κι αυτό ήταν σφάλμα της διεύθυνσης του μουσείου. Στην εποχή του, στη σχολή αυτός τα φρόντιζε όλα εκτός απ αυτά που κράταγε για τον εαυτό του. Ο άλλος Γιώργος , γέλασε πονηρά ο Γιώργος ο Γεωργιάδης ήταν ο μόνος γελαστός και ήρεμος..Είχε ανακαλύψει στη γωνιά το πιάνο κι είχε ήδη καθίσει στο μαύρο σκαμνί…Ανασήκωσε τα μάτια μια στιγμή γυρεύοντας την Τώνια κι ύστερα άφησε τα δάκτυλά του να πέσουν με δύναμη στα πλήκτρα. Ταρατατάμμμμμμμμ…
Ο Ανδρεαδάκης σκιάχτηκε ευθύς…Δεν το περίμενε..Σαν να ξύπνησε από το θόρυβο κι αντί για άλλη κουβέντα πήγε να δικαιολογηθεί…
– Ξέρετε εγώ δεν είμαι ζωγράφος…Είμαι ας πούμε λίγο απ αυτό…Εγώ είμαι καρικατουρίστ…Ξέρετε πόσο σημασία έχει η λεζάντα? Διότι σκίτσο και λεζάντα πάνε μαζί…Τα δύο τους κάνουν ένα, είπε.
Αμέσως μετά κοίταξε τον Τούτου που ήταν δεμένος από το λουρί και τον κοίταζε κι αυτός στα μάτια… Σήκωσε το ζωντανό τα ματάκια του ευτυχές όπως έδειχνε που βρέθηκαν μαζί παρέα ύστερα από τόσο καιρό..
– Α…!!!! Δεν παλεύονται όλοι μαζί ετούτοι, σχολίασε στο σκύλο του… Μα που θα πάει…Θα τους κάνω λαμπρή προετοιμασία για ένα δείπνο κατά πως πρέπει παραδοσιακό σ ένα τραπέζι να τρώμε , να τρώμε όλοι μαζί…

Eυχαριστούμε πολύ, πάρα πολύ όλους εσάς που με μεγάλη ευχαρίστηση προσφέρατε έργα προκειμένου η έκθεση αυτή να είναι όσο το δυνατόν καλύτερη. Σκέπτομαι, ότι ενδεχομένως να μην ήταν δυνατον να πραγματοποιηθεί κάτι παρόμοιο εν όσω οι συγκεκριμμένοι καλλιτέχνες ζούσαν. Δεν ήταν και τόσο ζωηρή η εικαστική κίνηση τότε, όπως δήλωναν κατ επανάληψη οι πρωταγωνιστές. Ας είναι τώρα λοιπόν . Τουλάχιστον σ ότι μας αφορά το οφείλουμε και βεβαίως θα κάνουμε κι ακόμα μιά έκθεση είς μνήμην εκείνων που τουλάχιστον εγώ δεν εγνώρισα όμως υπήρξαν το ίδιο αξιόλογοι στην εικαστική σκηνή του νησιού.

 

Κωστής Σχιζάκης

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαρτίου 3, 2018.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: