ΤΝΤ: “Κι έλα να δούμε πως φωτίζει η γυμνή μας αλήθεια…”

.

ΤΝΤ

.

Το πρώτο που θέλω να διευκρινίσω είναι πως αυτή η ανάρτηση δεν αφορά το σύνολο της δουλειάς του TNT ή της μουσικής του.

.

Έχει να κάνει όμως, με μερικά τραγούδια του που έχουν γράψει χιλιόμετρα μαζί μου στις βόλτες μου στην πόλη.

.

Κι έχει να κάνει με το γεγονός πως ο Γιάννης Μεγαλόπουλος, ο TNT, το μέλος των Rationalistas δηλαδή, έβγαλε καινούριο τραγούδι και με πήγε πίσω στο Aarhus της Δανίας με τις εικόνες του.

.

Οι στίχοι του ακούμπησαν σε μιαν ακόμη σκέψη μου για όσους δεν μπορούν να μας νιώσουν επειδή είμαστε στραβά κεφάλια και μας αρέσει που και που να κυνηγιόμαστε με τη σκιά μας:

.

«Μη μου λες πόσο με θέλεις όταν είμαστε ιδρωμένοι

το χω ανάγκη στα μαγκώματα όταν λέξη δε μου βγαίνει…»
.

.

Με τα τραγούδια του ΤΝΤ συμβαίνει το εξής: σκαλώνω τόσο με ορισμένα που δεν μου κάνει καρδιά να τ’ αποχωριστώ για ν’ ακούσω κι άλλα.

.

Μονίμως στο repeat, κάποια όπως αυτό, που για μένα είναι απ’ τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ:

.

“Μ’ έχω πιάσει ώρες ώρες να χαμογελώ

Να σε σκέφτομαι και να ανατριχιάζω

Θα ‘ναι μάλλον που κοντά σου δε μπορώ

Γιατί μακριά σου δε στο κρύβω πως τρομάζω…»

.

.

Περισσότερο απ’ όλα με δυσκόλεψε πάντως το “Tryst” κι έτσι απ’ το περασμένο καλοκαίρι σκάβει μέσα μου δρόμους πότε θλίψης και πότε χαμόγελου.

.

Είναι ξεχωριστό τραγούδι, γιατί εδώ επισήμως πια τα λόγια μου έσμιξαν με τα δικά του. Έχει φράσεις μου απ’ “Το ποτάμι στον καθρέφτη” κι έγραψε και άλλους τόσους υπέροχους ολόδικούς του στίχους.

.

Βγάζει έναν κυνισμό, ίσως όπως κι η ηρωίδα μου που υποστήριξε σ’ αυτό το βιβλίο ότι “ο έρωτας είναι ένα πουκάμισο που χρόνια τώρα προβάρω σ’ ανόμοια κορμιά…” Έναν κυνισμό ή μιαν αλήθεια ή και πολλές ακόμη.

.

.

Έτσι δεν έχω παρά ν’ αφήσω σε κείνον τον επίλογο. Σε κείνον που έγραψε όσα θα διαβάσετε παρακάτω, ως την επόμενη φορά…

.

Γιατί ακόμα δεν έχω κλείσει τους λογαριασμούς μου μ’ αυτό το τραγούδι:

.

Ερωτευόμαστε συχνά επιθυμίες

λανθασμένα στις μοναχικές αγαμίες

Κυριακές μελαγχολίας με ορμόνες κι ουσίες,

κυνηγάμε μια αγκαλιά να καλμάρουμε τις φοβίες…»

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s