Rationalistas: Μια κοινότητα που σέβεται τη διαφορετικότητα – 10 Years Anniversary Live

.

Rationalistas 10 years

.

Στις 14 Απρίλη λοιπόν τα παιδιά θα δώσουν μια συναυλία για τα 10 χρόνια απ’ την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά. Μ’ αρέσει αυτό το κόλπο. Καλό ποντάρισμα για κείνους, έτσι; Κι αυτά είναι τα ωραία απ’ τα οποία δεν θέλουμε να λείπουμε όσες, όσοι τους ακούμε.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν τους παρακολούθησα απ’ την αρχή. Αλλά όταν τους άκουσα για πρώτη φορά με κέρδισαν και όπως ίσως θυμάστε ομολόγησα εδώ πως μπορώ πλέον να γράφω ένα κείμενο για κάθε τους τραγούδι.

Υπάρχει όμως κι όλος αυτός ο κόσμος που τους ξέρει απ’ τα πρώτα τους live, που τους ξέρει απ’ τη γειτονιά. Μια γειτονιά στην οποία αναφέρονται, απ’ την οποία δεν έφυγαν ποτέ κι η οποία είναι φανερό πως τους τιμάει όταν τραγουδάνε:

“Αυτό εδώ είναι για τη γειτονιά, για όσους είναι στη δουλειά
στα χρόνια τους τα εφηβικά
άνεργους, ξένους, διαφορετικούς,
καταπιεσμένους που δεν έμαθες ν’ ακούς…”

Το σκεφτόμουν τη μέρα που βγαίνοντας απ’ το μετρό στο Αιγάλεω είδα να κατεβαίνει απ’ την άλλη πλευρά μια κοπέλα με ίδια μπλούζα. Κοιταχτήκαμε έκπληκτες, χαμογελάσαμε η μια στην άλλη… Πως αλλιώς;

.

.

“Rationalistas μωρό μου…” Ο συνδετικός κρίκος… Αλλά ενώ δεν έφυγαν εκείνοι απ’ τις γειτονιές τους, τα τραγούδια τους πια ταξιδεύουν μακριά.

Πρόσφατα διάβαζα στο προφίλ ενός τους για έναν τύπο κάπου στα Βαλκάνια που ονόμασε Rationalistas την εταιρεία του επειδή του αρέσει η μουσική τους. Αυτά είναι…

Κι έπειτα μου ήρθε στο μυαλό το βράδυ του περασμένου φθινοπώρου που κάναμε βόλτα με τη φίλη μου τη Βάνα στου Ψυρρή.

Φορούσα την μπλούζα του συγκροτήματος και δυό νεαροί το πρόσεξαν και μου φώναξαν πως είναι ωραία. “Και το συγκρότημα επίσης” απάντησα για να μάθω πως “κι εμείς τους ακούμε”.

Μετέφερα το σκηνικό σε ένα μέλος τους. “Να ξέρεις” του είπα “αν είναι γνωστοί και στο πουν, εμένα είδαν…” Είμαστε τόσοι πολλοί πια, τόσες πολλές πια, οι proud supporters.
.

.

Τι μας κάνει άραγε να τους υποστηρίζουμε; Δύσκολο να τ’ απαντήσει ένας άνθρωπος αυτό. Νομίζω όμως πως πέρα απ’ την αναμφισβήτητα καλή μουσική τους, πέρα απ’ τους στίχους τους που μαθαίνουμε απέξω, είναι κι αυτή η τιμιότητα που βγάζει η μπάντα.

Δεν γράφουν τραγούδια για να “γίνουν”, αλλά γιατί το αισθάνονται. Δεν πάνε να τ’ “αρπάξουν”, αλλά να μοιραστούν με το κοινό. Είναι οι ρίζες τους σ’ εργατικές γειτονιές κι έμαθαν να νοιάζονται ως φαίνεται από μικροί.

Όταν σκάνε ειδοποιήσεις από κείνους στο inbox για κάτι που συμβαίνει και θεωρούν πως πρέπει να το ξέρω, πάντα αυτό το “κάτι” αφορά έναν άνθρωπο που παλεύει, που αδικήθηκε, που έχει νόημα να τον στηρίξουμε όλοι. Αφορά μια κατάσταση που χρήζει συλλογικής διαχείρισης δηλαδή.

Ασχολούνται λοιπόν, με τον διπλανό τους και κινητοποιούν κι άλλους. Όπως θα ‘πρεπε να κάνουμε όλες, όλοι. Με πράξεις, όχι με λόγια του αέρα και κενά ευχολόγια. Γιατί όπως έγραψε ο Sxo: “η αλληλεγγύη ανοίγει οδούς μες τα προβλήματα…” Ναι. Ευτυχώς…
.

.

Μ’ αρέσουν σίγουρα γι’ αυτό λοιπόν. Αλλά δεν φτάνει. Γιατί αν δεν σ’ αγγίζουν οι στίχοι, αν δεν σε κάνει η μουσική να κουνάς το κεφάλι, το κορμί με το ρυθμό, αν δεν αισθάνεσαι πως θέλεις κι εσύ να τραγουδήσεις, δύσκολα ταυτίζεσαι.

Εκείνοι όμως τα πετυχαίνουν όλ’ αυτά. Ξέρει ο Bayman κι ο DJ Gzas. Kι έχουν μια ευθύτητα σ’ ότι θίγουν οι TNT και Sxo και φυσικά μας αφορούν κομμάτια που λένε για παράδειγμα:

Είμαστε η πρώτη γενιά που περνά πιο άσχημα απ’ τους πριν μας
που αβέβαιη είναι η ζωή μας κι η εξέλιξή μας
Η θέλησή μας επεκτείνει την υπομονή μας
στην εποχή μας τα προγνωστικά δεν είν’ μαζί μας
Στο σπίτι ζούμε τσακωμούς μόνο λόγω της γκρίνιας
κληρονομήσαμε καμμένη γη απ’ τους γονείς μας
Διαμερίσματα μπετού στο κέντρο της Αθήνας
τόνους ευθύνες και δουλειές με αμοιβές της πείνας
Κάποιοι γελώντας λεν πως η ζωή είναι δική μας
αφού πνίξαν τα όνειρά μας στο έλεος της ρουτίνας
Bγάλε λεφτά μόνο διαμέσου μιας καλής κομπίνας
παρ’ τα λεφτά, γλέντα τρελά, γίνε κι εσύ κηφήνας
Στον αντίποδα πτώματα περπατάνε, μυαλά βουβα
φωλιάζουν σε σώματα που μιλάνε
Οι συγκυρίες μας πάνε καρφί για τον υπόνομο
ενώ εν αγνοία ζούμε τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο
Φυλακισμένοι όλοι κατ’ επιλογήν
αφού πήραμε ένα στεγαστικό και φτιάξαμε ένα λουξ κελί
Tα εγκεφαλικά κι οι ανακοπές σκοτώνουν κόσμο
και τώρα πια για τους γονείς μου τρέμω από φόβο
Kαταλαβαίνω πως οι συγκυρίες μ’ αλλάζουνε
γι’ αυτό αποφεύγω στον καθρέφτη μπροστά να κοιτάζομαι
Βγάζω τα μάτια μου γιατί μόνο ψέματα μου χουν πει
δώσε μου κάπου να σταθώ και θα κινήσω όλη τη γη…
.

.

Ή εκείνα τ’ άλλα που σε πείθουν πως ακόμα κι αν κάτι μοιάζει να τελειώνει, το ίχνος του μέσα μας είναι βαθύ, ανεξίτηλο. Γιατί:

“Δεν είναι ακόμα ένα κομμάτι
κοίτα τα μάτια μου δεν πρόκειται για οφθαλμαπάτη
κράτα κάτι
κράτα τη βόλτα στο πάρκο
και άσε το παλάτι…”

Κι όταν φτάνουμε στα κόκκινα, αρκεί να πούμε μόνο:
“Αγάπα με, είν’ αρκετό για να τρελαθούνε…” και να συνεχίσουμε:

“Χαλιέμαι, ζω και ξυπνάω σ’ επανάληψη
βρίσκομαι σε τροχιά γύρω απ’ τη θλίψη και την άρνηση
ότι γυαλίζει ξεμυαλίζει, φίλε,
κι όμως ακόμα τρέχω και τρέχεις πίσω από νούμερα
ξέρω και ξέρεις πως αυτός ο κόσμος
ζει για να δουλεύει οχτάωρα και πενθήμερα
κι αφού το τέλος μοιάζει λύτρωση απ’ το ψέμα
θα προτιμούσα σήμερα να πέθαινα για σένα…”
.

.

Τι να γράψω εδώ και τι να μείνει εκτός απ’ τους τόσο σπουδαίους στίχους τους; Στο μυαλό μου οι λέξεις τους καθημερινά, σ’ αυτές τις βόλτες στην πόλη με παρέα τη μουσική τους. Στίχοι σαν αυτούς:

“Μητέρα, πατέρα, το σ’ αγαπώ είναι σφαίρα,
δύσκολο κι επικίνδυνο να το λες κάθε μέρα
βαρκούλα στ’ ανοιχτά που επιτέλους βρήκε ξέρα
μα έχω ανάγκη να το πω για ν’ ανασάνω αέρα…”

Κι έβγαλαν πρόσφατα κι ένα ακόμη καινούριο τραγούδι… Δυνατό και συγκινητικό. Ακούστε το ολόκληρο κι ας ξεχώρισα έναν στίχο για τους δικούς μου λόγους:

“Μην κοιτάς που σκοτεινιάζω,
τι να λέμε; Την παλεύω…”
.

.

Τι είναι αυτοί οι τύποι τέλος πάντων; Που έχουν τόσο χιούμορ ώστε να βγάζουν αυτό το promo με το οποίο πολύ γέλασα, ομολογώ.

“Είμαστε μια κοινότητα έξω απ’ τη hip hop κοινότητα
που δέχεται τη διαφορετικότητα
αράζουμε και δρούμε άντρες γυναίκες μαζί
gay και λεσβίες με κοινό μίσος για τους ναζί
μετανάστες, βλέπουμε τ’ αδέρφια μας σε κάσες
στα σύνορα πυροβολούν το χρώμα και τις ράτσες
και τι νομίζεις πως θα φοβηθούμε τους καράφλες
χτύπα Παυλάρα στις καρδιές μας, γάμησε τις πλάτες…”

Είναι νομίζω καταληκτικά “απ’ αυτούς που σέβονται την κάθε έννοια, απ’ τους ρομαντικούς ποιητές που δε θέλουν στέψη” όπως έγραψε κάποτε ο ΤΝΤ στο “Είναι στιγμές”, την εποχή των ‘Ορθολογιστών”. Κι είναι πολλά ακόμα…

Ελάτε στο live (λεπτομέρειες εδώ) να τ’ ανακαλύψουμε όλα, ένα προς ένα, μαζί…

.

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Απρίλιος 2, 2018.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: