Παρουσίαση βιβλίου: «Αυτά…» του Κωστή Σχιζάκη

.

Αυτά- Κωστής Σχιζάκης

.

Το βιβλίο που παρουσιάζεται σήμερα εδώ είναι μια συλλογή διηγημάτων ενός ανθρώπου που γνωρίζω χρόνια: του Κωστή Σχιζάκη.

Είναι αρχιτέκτονας και μηχανικός, όπως γράφει στο λιτότατο βιογραφικό του σημείωμα, που από το 2006 ίδρυσε το Μουσείο Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου στην Κρήτη (για το οποίο έχω γράψει εδώ) όπου γεννήθηκε και ζει κι ασχολείται μ’ αυτό καθημερινά.

Για να δούμε τι γράφει ο ίδιος για το συγκεκριμένο βιβλίο, γι’ αρχή:

«Τα διηγήματά μου, όλα ανεξαιρέτως ξεκίνησαν από το τέλος. Το τέλος ήταν η έμπνευση κι ύστερα σκάρωνα την αρχή περιπλέκοντας, όσο ήταν δυνατόν, τα πράγματα για να τα ξεφουρνίσω αμέσως μετά, απρόσμενα και παραστατικά.

Θα τα χαρακτήριζα απολύτως εγκεφαλικά και με ειρωνική διάθεση γραμμένα, έτοιμα να καυτηριάσουν καταστάσεις, σαν ανέκδοτα λίγο μεγάλα, όπως κι ο λόγος μου, που πολλές φορές  περιττεύει και γι’ αυτό τον σταματούν. Από την άλλη, τα γραπτά κείμενα ο αναγνώστης το πολύ, πολύ να αδιαφορήσει θεωρώντας τα κάτι που περιττεύει και πιάνει άδικα τον χώρο…

Σε ότι με αφορά δεν έκανα άλλο παρά να νοικοκυρέψω σελίδες πεταμένες, εδώ κι εκεί, που η Σοφία Γιανναδάκη με βοήθησε να μαζέψω και να βάλω σε μια σειρά διώχνοντας κάθε τι το περιττό από πάνω μου.

Την ευχαριστώ πολύ κι εσάς το ίδιο».

Κι αφού αναφέρεται στη Σοφία Γιανναδάκη, να παραθέσω και τα λόγια της απ’ το οπισθόφυλλο που εξηγούν άλλωστε και την επιλογή του τίτλου:

«Τα δώδεκα διηγήματα της παρούσας έκδοσης εγράφησαν κατά την πενταετία 1988-1993, έκτοτε δε, ουδέν υπήρξε σχετικό… Αυτός είναι και ο λόγος που η συλλογή ονομάστηκε Αυτά… Διότι δεν υπάρχουν άλλα.

Αποτελούν μικρά ενσταντανέ, φωτογραφίες χαρακτηριστικές, θα έλεγα, της μικρής μας ζωής, από το στάδιο της εφηβείας μέχρι το γήρας, τη μοναξιά…

Στο τεύχος αυτό εμπεριέχεται μια παλιότερη συλλογή διηγημάτων που εξεδόθη από το Δόμο και επιμελήθηκε ο Νίκος Γιανναδάκης, με τίτλο Τα παρά προσδοκίαν, τίτλο που ευφυώς έδωσε ο Μενέλαος Παρλαμάς. Σε αυτά προσετέθησαν ακόμα επτά διηγήματα, μερικά από τα οποία είχαν δημοσιευτεί πρώτη φορά στις «Ψηφίδες» του Παλιμψήστου, εξαμηνιαίου περιοδικού με ευρεία απήχηση, πάλι με τη γενικότερη επιμέλεια του Νίκου»..

.

Κωστή Σχιζάκη-Τα παρά προσδοκίαν

.

Αυτά, μεταξύ άλλων, αναφέρει η επιμελήτρια του βιβλίου, Σοφία Γιανναδάκη, κόρη του αείμνηστου Νίκου Γιανναδάκη, που σχετιζόταν άλλωστε άμεσα με τις παλιότερες εκδόσεις και δημοσιεύσεις των διηγημάτων του Κωστή Σχιζάκη και τον θυμόμαστε απ’ την εξαιρετική δουλειά που έκανε ως Έφορος στη Βικελαία Δημοτική Βιβλιοθήκη.

Κι εκείνη, όσο κι ο συγγραφέας, δίνουν το στίγμα μιας συλλογής «που άλλο δεν προσφέρει παρά μια αναδρομή στην παρελθούσα εποχή, όπου δημιουργήθηκαν οι συγκεκριμένες αφηγήσεις». Μια εποχή που έχει φύγει ανεπιστρεπτί και προφανώς γι’ αυτό επιλέχτηκε κι ο συγκεκριμένος πίνακας του Αριστείδη Βλάσση.

Δεν ξέρω αν προσέξατε ήδη κάτι: σε όσα γράφει ο ίδιος ο Κωστής Σχιζάκης για τα «Αυτά…» υπάρχει η αναφορά στο περιττό τρεις φορές. Εχθρός του περιττού λοιπόν ο ίδιος, αφαιρεί όταν διορθώνει τα γραπτά του (κι είναι σαν να τον βλέπω να το κάνει) ότι θεωρεί πως «βαραίνει» το κείμενο σε σημείο που ίσως όσες, όσοι τον διαβάσετε να θεωρήσετε πως υπάρχει κάτι ελλειπτικό σε κάποια απ’ τα διηγήματά του, σαν να είναι ανολοκλήρωτα, κατά κάποιον τρόπο.

Κι όμως όχι. Πρόκειται για απολύτως συνειδητή επιλογή που προσωπικά τη θεωρώ πλεονέκτημα στο λόγο του γιατί αφήνει ελεύθερη τη φαντασία να συμπληρώσει τις ψηφίδες των εικόνων του. Κι υπάρχουν πολλές ζωντανές εικόνες σε όσα μοιράζεται μαζί μας.

Αλλά είναι σαν να θέλει κιόλας ταυτόχρονα, εκτός των άλλων, να μειώσει και τις περιττές (;) προσδοκίες των αναγνωστριών, των αναγνωστών, απ’ αυτή τη συλλογή. Μου τη χαρακτήρισε «τευχάκι» όταν μιλήσαμε πρώτη φορά γι’ αυτήν κι όχι «βιβλίο» κι ίσως παρατηρήσατε πως το ίδιο κάνει κι η επιμελήτριά του γράφοντας «στο τεύχος αυτό…» κ.ο.κ, προφανώς σεβόμενη την επιθυμία του. Όμως, παρά το ότι κι εγώ τον σέβομαι θ’ αναγκαστώ να διαφωνήσω μαζί του.

Είναι ένα βιβλίο αυτή η συλλογή, με μερικά υπέροχα διηγήματα κατά την προσωπική μου γνώμη. Μπορεί ο Κωστής Σχιζάκης να θέλησε απλώς να μαζέψει κάπου τα γραπτά μιας εποχής για τους δικούς του λόγους, αλλά ωφελημένοι βγαίνουμε κι εμείς που τα διαβάζουμε.

Πρόκειται για διηγήματα πράγματι γραμμένα με ειρωνική διάθεση -όπως άλλωστε επισημαίνει κι ο ίδιος-, με ερωτισμό, με νοσταλγία, με τρυφερότητα. Κάποιες απ’ αυτές τις ιστορίες θα μπορούσε να τις έχει διηγηθεί στους φίλους του με τον πρωινό καφέ κάπου στα σοκάκια του Ηρακλείου κι άλλες να τις έχει γράψει μόνος ατενίζοντας το λιμάνι της πόλης και το Ενετικό της Φρούριο.

Έχω αγαπήσει από παλιά αυτά με τις ..ανατροπές, όπως το «Οι χορωδοί», «Η χοντρή» κι «Ο καταγραφέας» αλλά και το έξοχο «Φιλμ» του, αυτά δηλαδή που υπάρχουν και στο προηγούμενο βιβλίο του «Τα παρά προσδοκίαν». Κι είναι κι άλλα όπως «Η σύνταξη» και το «Βίοι παράλληλοι ή Μιας άλλης φιλίας εγκώμιον» που ξεχωρίζω τώρα. Κι ελπίζω σύντομα, να διαβάσω και κάτι πιο καινούριο γραμμένο απ’ τον Κωστή…

Ως τότε όμως… «Αυτά...».-

.

.

.

.

.

Advertisements

~ από aikaterinitempeli στο Μαΐου 23, 2018.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: