ΚΗΡΕΣ

.

Κι άξαφνα

ρήγμα μαύρο

ανοίχτηκε μπροστά μας.

Σπαρμένο δόντια κτήνους

ανελέητα.

.

Κατρακυλήσαν μονομιάς

στ’ άγριο κενό του

όλα τα όνειρα

του κυκλοθυμικού καλοκαιριού.

Και που τζιτζίκια και

θαλασσινές σπηλιές

που αλμύρα

κι ασημένιες φεγγαράδες.

.

Η πιο βαριά σιωπή

τρύπωσε μέσα μας.

Πηχτό σκοτάδι μας σακάτεψε.

Ως το μεδούλι

πόνος…

.

Για τα χαμένα ελάφια

για τ’ αστραφτερά τα μάτια

των κοριτσιών

που πια δεν θα στεγνώσουν

ποτέ ξανά

στον ήλιο τα μαλλιά τους.

.

Κι η τελευταία αγκαλιά

θα μας στοιχειώνει…

.

Όλοι οι απόντες

στις χρωματιστές φωτογραφίες.

Κόρες και γιοι.

Πατέρες, μάνες,

βρέφη

κι αδέρφια

αγνώστων που τους ψάξαμε μαζί τους.

.

Κι ούτε γιαγιά, παππούς πια,

ούτε πειράγματα, γαργαλητά,

-“για κοίτα πόσο ψήλωσα!”-

βουτιές και μπάνια…

.

Δεν έχει πράσινο καθόλου εδώ,

βουβό το δάσος δίχως τα πουλιά του.

Κάτι κλαδιά ικεσίας

όλο στάχτη.

Χέρια αδειανά που

επιμένουν…

.

Κι όσο κόκκινο

απ’ το αίμα μας που ασπαίρει,

όσο κόκκινο

κι αν δώσαμε

αυτό το ρήγμα

δε γεμίζει με τριαντάφυλλα.

.

Τις ξέσκισε τις σάρκες μας

δε χόρτασε.

Πήραν οι Κήρες

τόσους όμορφους στον Άδη…

.

Μα τώρα,

πρέπει,

(πώς δεν ξέρω…)

να στηθεί μια γέφυρα.

Μια γέφυρα που να μας πάει στο “μετά”…

.

Τώρα

που μέσα μας το κουβαλάμε

αυτό το ρήγμα.

.

Ν’ ανοίξουμε τα μυστικά

δωμάτια της καρδιάς μας

να ‘ρθουν απ’ τον αιώνιο ύπνο τους

σαν πρώτα

όλοι

οι λαμπροί αγαπημένοι μας…

.

Για να ζεστάνουν

μ’ όσα ζήσαμε μαζί τους

-καρέ καρέ αυτή η ταινία ευτυχίας-

τα παγωμένα μας τα μέλη…

.

Να ξεδιπλώσουν τα χαμόγελά τους

ως το ουρανό

σα φυλαχτά, σαν άστρα…

.

Με την αγάπη τους ασπίδα

-την άφθαρτη αγάπη τους-,

να στήσουμε μαζί…

Να τη στήσουμε

μαζί

αυτή τη γέφυρα.

.

Δεν ξέρω πως…

-“Δεν έμεινε πια τίποτα”

-«Μα είν’ η αγάπη τόσα».

.

Δεν ξέρω πως

αλλά

η ζωή

θα δείξει…

.

Αικατερίνη Τεμπέλη

.

.

.

.

.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s