Το νέο μου άρθρο στο «Άνεμος magazine»: Γιατί αγοράζουμε περισσότερα βιβλία απ’ όσα μπορούμε να διαβάσουμε;

.

Ανεμος περιοδικό
.

Αυτό το ερώτημα απασχολεί αρκετούς βιβλιόφιλους τελικά ανά τον κόσμο. Κι επειδή σ’ αυτή την κατηγορία ανήκω κι εγώ, των ανθρώπων δηλαδή που έχουν περισσότερα βιβλία απ’ όσα θα προλάβουν να διαβάσουν όσο ζουν κι αγοράζω κι άλλα, μελέτησα με μεγάλο ενδιαφέρον κάποια σχετικά άρθρα που δημοσιεύτηκαν αυτό το διάστημα κυρίως στους New York Times, αλλά και στον Guardian παλιότερα κ.ο.κ.

Είναι λοιπόν ίσως μια ένδειξη αποτυχίας αυτή μας η συνήθεια; Δείχνει κακό υπολογισμό του χρόνου, αποτελεί οικονομική σπατάλη ή μήπως αντίθετα σχετίζεται με την ανάγκη μας για εξέλιξη; Με την επιθυμία μας να κατέχουμε αλλά και να κληροδοτήσουμε κάτι αξιόλογο; Με τη φιλοδοξία μας ακόμη να τα μάθουμε όλα, κατά το δυνατόν; Ίσως όλ’ αυτά μαζί και πολλά ακόμη.

Tο ξέρατε αλήθεια πως υπάρχει μια λέξη για εμάς που έχουμε στοίβες αδιάβαστων βιβλίων στα κομοδίνα, τα γραφεία μας κτλ. Η λέξη αυτή είναι το tsundoku. Και προσδιορίζει το «πρόσωπο που κατέχει πολλή μη αναγνωσμένη λογοτεχνία». Προέρχεται από την Ιαπωνία της δεκαετίας του 19ου αιώνα, της εποχής Meiji δηλαδή.

Κι υπάρχει και μια άλλη νέα λέξη: antilibrary. Αυτή αφορά τα αδιάβαστα βιβλία της βιβλιοθήκης μας τα οποία θεωρούνται πιο πολύτιμα απ’ τα διαβασμένα. Συγκεκριμένα ο Nassim Nicholas Taleb υποστηρίζει πως αποτελούν μιαν “αντί-βιβλιοθήκη”, ένα ερευνητικό εργαλείο που πρέπει να περιέχει όλα όσα δεν γνωρίζουμε.

Επικαλείται μάλιστα τον Uberto Eco, που όταν θαύμαζαν την τεράστια βιβλιοθήκη του και τον ρωτούσαν αν έχει διαβάσει όλ’ αυτά τα βιβλία απαντούσε ενοχλημένος, απροσδόκητα: “Όχι. Αυτά είναι που πρέπει να διαβάσω ως το τέλος του μήνα. Τα άλλα τα κρατάω στο γραφείο μου”.

.

Η συνέχεια κι όλες οι πηγές εδώ.

.

.

.

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s