ΤΝΤ: «Η διαδρομή μου θα μετρήσει σε πόσους θα λείψω»

.

.

Είναι Σάββατο απόγευμα κι ετοιμάζομαι για να βγω το βράδυ, προσπαθώντας να προλάβω εντωμεταξύ χίλιες δυο δουλειές και σκάει η πληροφορία πως έβγαλε ο TNT των Rationalistas, το νέα του cd.

Κάνω το «λάθος» να βάλω γι’ αρχή αυτό το τραγούδι, το Party Animal δηλαδή και σκέφτομαι πόσο θα το λατρέψει το κοινό του με το πρώτο κιόλας ρεφρέν. Το διασκέδασαν άλλωστε και στα γυρίσματα του video clip και φαίνεται.

Κι όσο κυλάνε τα τραγούδια και γυρνάω μες στο σπίτι, ακούω στους στίχους του τον προβληματισμό του για το χρόνο που περνά, προσπαθώ ν’ αποκρυπτογραφήσω τους απολογισμούς που κάνει: «πίνω καιρό τη ζωή και ποτέ μου δε ζήτησα χάρη  / ρηχά κολυμπούσα κι αν κύματα παίζανε τσίμπαγα λίγο το ζάρι«.

Ψηλαφώ, αυτή την αριθμητική των ασπρόμαυρων αισθημάτων του για την ως τώρα πορεία του για να μαντέψω ποιο ορόσημο τον  έπιασε για λίγο στο δόκανό του και νομίζω πως κάτι ανακαλύπτω: «Και δεν το αφήσαμε τι και αν τριανταρίσαμε…» λέει.

Μπορεί και όχι όμως, να μην είν’ αυτό. Μικρή σημασία άλλωστε έχει, αφού ξέρω πως είναι καλά γιατί βρήκε την αγάπη στην παγωμένη Δανία και χαμογελάω που παραδέχεται ότι το κορίτσι του καθαρίζει στα δύσκολα. Είναι να μην τα χαίρεσαι αυτά τα παιδιά που την τιμούν την γειτονιά τους και τις σέβονται τις γυναίκες που τους καθορίζουν; «Στροφάρω ανάποδα συχνά και χάνω το μυαλό μου / μα είσαι και εσύ που με ηρεμείς μόλις με πεις μωρό μου» παραδέχεται.

Και στα όσα έχει γράψει φαίνεται τι τον απασχολεί σχετικά μ’ αυτόν τον κόσμο. Στα Δυτικά που αράζει, οι φασίστες είναι ανεπιθύμητοι και τα ζόρια  πολλά. Εκεί τα παπούτσια σκονίζονται απ’ το χώμα, τα παιχνίδια με τη σεροτονίνη βαράνε κόκκινο κι οι παρέες, σερβιτόρες και ντελιβεράδες με πτυχία, ξέρουν το αίμα του μεροκάματου. Τι πιο σπαρακτικό δηλαδή απ’ αυτό;

«Μέσα στο τρένο το χάραμα, πηγαίνοντας στη σφαγή…»

Και κάπου εκεί κόλλησα και με πήρε το τραγούδι. Κι η μουσική του οπωσδήποτε έχει εδώ κάτι διαφορετικό, αλλά κι οι στίχοι… οι στίχοι είναι που μπορούν να μας στοιχειώσουν. Ίσως γιατί καθένας από ‘μας, που έχουμε δηλαδή τα ίδια γούστα και ντέρτια, τις ξέρουμε αυτές τις σκοτεινές διαδρομές στο υπογάστριο της πόλης, με το μετρό, τον ηλεκτρικό, εκεί που κι εγώ ακούω τα τραγούδια του:

.

«Μέσα στο τρένο το χάραμα, πηγαίνοντας στη σφαγή

Όλοι κοιτάμε στο πουθενά, μάτια ανοιχτά και σιωπή

Παρασκευή ξανανιώνουμε, λέμε ζωή σε θυμάμαι

Την Κυριακή μαραζώνουμε, και τη Δευτέρα γερνάμε…»

.

Κι έτσι δεν μπόρεσα να πάω παρακάτω. Το κομμάτι, στο οποίο ακούγεται κι ο Χρόνης Μίσσιος, παίζει στο repeat και ξέρω πως θα παίζει για τους επόμενους μήνες σίγουρα. Έχουν ένα τρόπο τα τραγούδια να μας διαλέγουν κι ας νομίζουμε πως εμείς τα διαλέγουμε. Ρίχνουν ένα αγκίστρι στα βαθιά μας και πιάνουν πότε μιαν ασθμαίνουσα λύπη, πότε μια ιριδίζουσα χαρά. Κι όχι, δεν είναι ξεκάθαρο πόσο μας παιδεύουν ή πόσο μας απογειώνουν.

Δεν μ’ ενδιαφέρει να ψάξω τι γίνεται όμως. Θέλω μόνο να το ξανακούσω. Στο δρόμο όπου: «περπατητές είναι εκεί έξω με ματιά που πονά«.  Ο επίλογος δικός του λοιπόν. Καλή επιτυχία ρε Γιάννη και τα βιβλία ξέρεις… εκεί στο μαξιλάρι. «Να τα λέμε κι αυτά».

.

«Και θα πεθάνω νωρίς μα θα ‘χω ζήσει για δύο

πώς με θες να προσέχω ή να ζω όπως με θες

τα παιδιά δεν έχουν φράγκα και τους θρέφει το στρες

αδειάσαν πάλι οικογένειες απ΄ τα σπίτια τους χθες

και χτίζουνε φυλακές μπουκώνουν οι κλινικές

έτσι απέρριψα τον κόσμο σας σε τέσσερις γραμμές

χωρίς να αναφερθώ πολιτικά μη ζοριστεί ο χαφιές

μαγειρεύω έναν άλλον έξω από τις συνταγές

και έχω φτύσει το φαΐ σας και όλες σας τις συμβουλές

αλητεύω κρατώντας ζωντανές τις γειτονιές

και ξεφεύγω εδώ και εκεί με κάνα δυο αγκαλιές

μα δεν ξεχνάω απ΄ όπου έρχομαι και που θα καταλήξω

η διαδρομή μου θα μετρήσει σε πόσους θα λείψω…»

.

.

.

.

.

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s