Μια ψυχική διαταραχή με οποιοδήποτε άλλο όνομα – Σαμάνος αντί σχιζοφρενής (Μέρος Ι)

Το άρθρο για το οποίο θα σας γράψω σήμερα το διάβασα εντελώς τυχαία, όταν καθηγητής σε ξενόγλωσσο μάθημα που παρακολουθώ πρότεινε το συγκεκριμένο site (θα σας δώσω σύντομα περισσότερες πληροφορίες). Φυσικά μου τράβηξε την προσοχή η ιστορία του Frank Russell, που ήταν ένα παιδί πολύ έξυπνο με κάποιες ιδιορρυθμίες. Αλλά ζωγράφιζε, κέρδιζε βραβεία με την ποίησή του στο σχολείο, επινοούσε γλώσσες. Τα «σημάδια» θα μπορούσε να πει κάποιος πως υπήρχαν, αλλά έγιναν πιο φανερά όταν ο έφηβος άρχισε να παραπονιέται ότι δεν μπορεί να βρει ξανά τον παλιό του εαυτό, να παραμελεί τα σχολικά του καθήκοντα, να γράφει στους τοίχους μηνύματα αυτοκτονίας, να αυτοτραυματίζεται, να πιστεύει ότι οι φίλοι του θέλουν να τον σκοτώσουν.

Ο πατέρας του, ο Dick Russell, ένας ταξιδιώτης, πρώην ρεπόρτερ για το Sports Illustrated, φυσικά άρχισε να ψάχνει την αιτία κι άκουσε τους γιατρούς να κάνουν λόγο για σχιζοφρένεια και να συνταγογραφούν για το παιδί του πάμπολλα αντιψυχωτικά που το έκαναν να παίρνει όλο και περισσότερο βάρος. Είχε πλήρη επίγνωση τι φοβερή διάγνωση είναι αυτή και πόσο κακή πρόγνωση έχει στην Αμερική (και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο). Δεν εγκατέλειψε όμως τον αγώνα να βοηθήσει το παιδί του και επί 15 χρόνια το υποστήριζε στη δοκιμή διαφορετικών θεραπειών. Άλλες αποδείχτηκαν κάπως πιο αποτελεσματικές κι άλλες όχι. Αλλά ο Frank παρέμενε απομονωμένος κι οι μόνοι άνθρωποι που συναναστρεφόταν, εκτός απ’ τους γονείς του, ήταν οι γιατροί. Όλ’ αυτά συνέβαιναν πριν η οικογένεια συναντήσει τον Malidoma Patrice Some και πριν ο πατέρας αποφασίσει να στρέψει το γιο σ’ έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

Για να γίνουν όμως καλύτερα κατανοητά όσα ακολούθησαν πρέπει να κάνουμε εδώ μια μεγάλη παρένθεση ώστε να σας αναφέρω ορισμένα στοιχεία για τη σχιζοφρένεια που ίσως να γνωρίζετε, ίσως και όχι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας λοιπόν, η σχιζοφρένεια είναι καθολική. «Μέχρι στιγμής, καμία κοινωνία ή πολιτισμός οπουδήποτε στον κόσμο δεν έχει βρεθεί απαλλαγμένη από … αυτή την αινιγματική, δύσλυτη ασθένεια,» αναφέρει μια έκθεση του 1997. Ωστόσο αυτή η «ασθένεια» διαφέρει από άλλες σε καίρια σημεία. Ο Robert Rosenheck, ψυχίατρος στο Πανεπιστήμιο Yale που μελετά την αποδοτικότητα των διαφόρων μοντέλων θεραπείας για τη σχιζοφρένεια, εξηγεί το γιατί: «Συνήθως με την ιατρική, όλη η ιδέα είναι ότι έχετε ασθένειες με ιατρική βάση, μια φυσιολογική βάση. Δεν το έχουμε αυτό στη σχιζοφρένεια».

Προσθέτοντας και τον παράγοντα της πολυπλοκότητας, πρέπει να πω ότι η σχιζοφρένεια αντιμετωπίζεται διαφορετικά στα ποικίλα πολιτισμικά πλαίσια. Αρκετές μελέτες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας έχουν συγκρίνει τις επιπτώσεις της διάγνωσης της σχιζοφρένειας στις Η.Π.Α. και τη Δυτική Ευρώπη με τις αντίστοιχες σε αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Γκάνα και η Ινδία. Μετά από πέντε χρόνια απ’ την παρακολούθηση ασθενών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες τα αποτελέσματα ήταν «σημαντικά καλύτερα» σε σχέση με αυτά στις ανεπτυγμένες χώρες.

Και για να το καταλάβετε αυτό καλύτερα, να εξηγήσω πως σε μία μελέτη για παράδειγμα, σχεδόν το 37% των ασθενών που διαγνώστηκαν με σχιζοφρένεια στις αναπτυσσόμενες χώρες ήταν ασυμπτωματικοί έπειτα από δύο χρόνια, σε σύγκριση με μόνο το 15,5% στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Στην Ινδία, περίπου οι μισοί άνθρωποι που διαγνώστηκαν με σχιζοφρένεια ήταν σε θέση να κρατήσουν θέσεις εργασίας, σε σύγκριση με μόλις 15 τοις εκατό στην Αμερική. Γιατί συμβαίνει αυτό θ’ αναρωτηθείτε; Πώς είναι δυνατόν αφού στο Δυτικό κόσμο υπάρχει τέτοιο «οπλοστάσιο» φαρμάκων και θεραπειών; Θα δούμε μαζί την εξήγηση, την επόμενη φορά.


(συνεχίζεται εδώ)



Ομάδα Ψυχολογικής Υποστήριξης με Δωρεάν Συμμετοχή: Απ’ τον Πανελλαδικό Σύλλογο SOS Τροχαία Εγκλήματα

.

.

Επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ: Παρασκευή 1/2/2019, στις 19.00

Καλούμε όλες και όλους στην επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία, την Παρασκευή, 1η Φλεβάρη 2019, ώρα 19.00, που θα γίνει στο χώρο του σωματείου στήριξης του 18 Άνω, Μπόταση 11 (κοντά στην πλ. Κάνιγγος).


Στην συνάντηση

–θα συζητηθούν διάφορα οργανωτικά ζητήματα της Πρωτοβουλίας (μεταξύ άλλων και η συγκρότηση ομάδας επαγγελματικών, για στήριξη και εναλλακτική δράση στους χώρους εργασίας),

-θα γίνει ενημέρωση για διάφορες εξελίξεις στο χώρο της ψυχικής υγείας,

-θα συζητηθούν και προετοιμαστούν δράσεις ενάντια στην επιβολή της «ακούσια θεραπεία στην κοινότητα» (που είναι έτοιμη ως εισήγηση και πιθανόν να βγει στη δημοσιότητα και να πάει για ψήφιση στη Βουλή τις επόμενες εβδομάδες)

-και άλλα.




ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Απόψε στο «Παπουτσάδικο»: Παρουσίαση βιβλίου για την Πανκ Σκηνή της Αθήνας

Κατάληψη Παπουτσάδικο

.

Hearing Voices, Demonic and Divine: Scientific and Theological Perspectives – Ένα νέο βιβλίο, ελεύθερα διαθέσιμο, για τις Φωνές με θρησκευτικό περιεχόμενο

Το ν’ ακούει ένας άνθρωπος Φωνές και πιο συγκεκριμένα τη Φωνή του Θεού ή αγγέλων ή αγίων ή βιβλικών προσώπων ή δαιμόνων, είναι απ΄τις εμπειρίες που ερμηνεύεται συνήθως με δύο τρόπους: είτε στα πλαίσια ενός μάλλον συνηθισμένου θρησκευτικού-πνευματικού βιώματος, είτε ως μία απόδειξη ύπαρξης ψυχικής διαταραχής (και σ’ αυτή την περίπτωση η κυρίαρχη Ψυχιατρική κάνει λόγο για θρησκευτικό παραλήρημα, που συνυπολογίζεται στη διάγνωση).

Αυτός ο διαχωρισμός βεβαίως υφίσταται συνήθως στον Δυτικό κόσμο, όπως επισημαίνεται σε αναρτήσεις όπως αυτή που μπορείτε να συμβουλευτείτε. Σε άλλες κοινωνίες, τέτοια βιώματα αφενός μπορεί να έχουν απολύτως θετικό πρόσημο (η Φωνή βοηθάει το άτομο, κατά τη γνώμη του, σε δύσκολες στιγμές, το καθοδηγεί κτλ), κι αφετέρου τα όρια θρησκευτικής εμπειρίας και ψυχικής διαταραχής είναι δυσδιάκριτα κι αδιασαφήνιστα, όπως στις περιπτώσεις των σαμάνων (σύντομα θα σας γράψω κάτι σχετικά με το θέμα).

Το νέο αυτό βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε και μπορείτε να διαβάσετε ή και να κατεβάσετε ελεύθερα από εδώ (όπου και θα βρείτε περισσότερα στοιχεία για την έκδοση), εστιάζει κυρίως στα βιώματα όσων ασπάζονται την Χριστιανική πίστη, επομένως αναφέρεται και στον Ιουδαϊσμό. Η προσέγγιση του συγγραφέα, Christopher C. H. Cook, γίνεται τόσο απ’ τη σκοπιά της Ψυχιατρικής, όσο κι απ’ αυτήν της Θεολογίας. Αν μη τι άλλο θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τι γράφει και ίσως κάποτε να το συζητήσουμε περαιτέρω.

Καλή σας ανάγνωση.