Μια ψυχική διαταραχή με οποιοδήποτε άλλο όνομα – Σαμάνος αντί σχιζοφρενής (Μέρος Ι)

Το άρθρο για το οποίο θα σας γράψω σήμερα το διάβασα εντελώς τυχαία, όταν καθηγητής σε ξενόγλωσσο μάθημα που παρακολουθώ πρότεινε το συγκεκριμένο site (θα σας δώσω σύντομα περισσότερες πληροφορίες). Φυσικά μου τράβηξε την προσοχή η ιστορία του Frank Russell, που ήταν ένα παιδί πολύ έξυπνο με κάποιες ιδιορρυθμίες. Αλλά ζωγράφιζε, κέρδιζε βραβεία με την ποίησή του στο σχολείο, επινοούσε γλώσσες. Τα «σημάδια» θα μπορούσε να πει κάποιος πως υπήρχαν, αλλά έγιναν πιο φανερά όταν ο έφηβος άρχισε να παραπονιέται ότι δεν μπορεί να βρει ξανά τον παλιό του εαυτό, να παραμελεί τα σχολικά του καθήκοντα, να γράφει στους τοίχους μηνύματα αυτοκτονίας, να αυτοτραυματίζεται, να πιστεύει ότι οι φίλοι του θέλουν να τον σκοτώσουν.

Ο πατέρας του, ο Dick Russell, ένας ταξιδιώτης, πρώην ρεπόρτερ για το Sports Illustrated, φυσικά άρχισε να ψάχνει την αιτία κι άκουσε τους γιατρούς να κάνουν λόγο για σχιζοφρένεια και να συνταγογραφούν για το παιδί του πάμπολλα αντιψυχωτικά που το έκαναν να παίρνει όλο και περισσότερο βάρος. Είχε πλήρη επίγνωση τι φοβερή διάγνωση είναι αυτή και πόσο κακή πρόγνωση έχει στην Αμερική (και γενικότερα στον Δυτικό κόσμο). Δεν εγκατέλειψε όμως τον αγώνα να βοηθήσει το παιδί του και επί 15 χρόνια το υποστήριζε στη δοκιμή διαφορετικών θεραπειών. Άλλες αποδείχτηκαν κάπως πιο αποτελεσματικές κι άλλες όχι. Αλλά ο Frank παρέμενε απομονωμένος κι οι μόνοι άνθρωποι που συναναστρεφόταν, εκτός απ’ τους γονείς του, ήταν οι γιατροί. Όλ’ αυτά συνέβαιναν πριν η οικογένεια συναντήσει τον Malidoma Patrice Some και πριν ο πατέρας αποφασίσει να στρέψει το γιο σ’ έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο.

Για να γίνουν όμως καλύτερα κατανοητά όσα ακολούθησαν πρέπει να κάνουμε εδώ μια μεγάλη παρένθεση ώστε να σας αναφέρω ορισμένα στοιχεία για τη σχιζοφρένεια που ίσως να γνωρίζετε, ίσως και όχι. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας λοιπόν, η σχιζοφρένεια είναι καθολική. «Μέχρι στιγμής, καμία κοινωνία ή πολιτισμός οπουδήποτε στον κόσμο δεν έχει βρεθεί απαλλαγμένη από … αυτή την αινιγματική, δύσλυτη ασθένεια,» αναφέρει μια έκθεση του 1997. Ωστόσο αυτή η «ασθένεια» διαφέρει από άλλες σε καίρια σημεία. Ο Robert Rosenheck, ψυχίατρος στο Πανεπιστήμιο Yale που μελετά την αποδοτικότητα των διαφόρων μοντέλων θεραπείας για τη σχιζοφρένεια, εξηγεί το γιατί: «Συνήθως με την ιατρική, όλη η ιδέα είναι ότι έχετε ασθένειες με ιατρική βάση, μια φυσιολογική βάση. Δεν το έχουμε αυτό στη σχιζοφρένεια».

Προσθέτοντας και τον παράγοντα της πολυπλοκότητας, πρέπει να πω ότι η σχιζοφρένεια αντιμετωπίζεται διαφορετικά στα ποικίλα πολιτισμικά πλαίσια. Αρκετές μελέτες της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας έχουν συγκρίνει τις επιπτώσεις της διάγνωσης της σχιζοφρένειας στις Η.Π.Α. και τη Δυτική Ευρώπη με τις αντίστοιχες σε αναπτυσσόμενες χώρες όπως η Γκάνα και η Ινδία. Μετά από πέντε χρόνια απ’ την παρακολούθηση ασθενών, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στις αναπτυσσόμενες χώρες τα αποτελέσματα ήταν «σημαντικά καλύτερα» σε σχέση με αυτά στις ανεπτυγμένες χώρες.

Και για να το καταλάβετε αυτό καλύτερα, να εξηγήσω πως σε μία μελέτη για παράδειγμα, σχεδόν το 37% των ασθενών που διαγνώστηκαν με σχιζοφρένεια στις αναπτυσσόμενες χώρες ήταν ασυμπτωματικοί έπειτα από δύο χρόνια, σε σύγκριση με μόνο το 15,5% στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Στην Ινδία, περίπου οι μισοί άνθρωποι που διαγνώστηκαν με σχιζοφρένεια ήταν σε θέση να κρατήσουν θέσεις εργασίας, σε σύγκριση με μόλις 15 τοις εκατό στην Αμερική. Γιατί συμβαίνει αυτό θ’ αναρωτηθείτε; Πώς είναι δυνατόν αφού στο Δυτικό κόσμο υπάρχει τέτοιο «οπλοστάσιο» φαρμάκων και θεραπειών; Θα δούμε μαζί την εξήγηση, την επόμενη φορά.


(συνεχίζεται εδώ)



Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s