Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, την Παρασκευή, 29/3/19, 19.00, στην «Παναρκαδική»

Η επόμενη «εκπαιδευτική συνάντηση» της Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία, θα γίνει την Παρασκευή, 29/3/19, ώρα 19.00, και θα έχει ως θέμα:


«Το ζήτημα της ‘κρίσης’ στην Ψυχική Υγεία: ΄κρίση του ατόμου’ και (ή) ΄κρίση του συστήματος’;
Η ακούσια νοσηλεία – και η ζωή μετά».


Εισηγητικές παρεμβάσεις θα κάνουν:

-Νίνα Λιάκου-Κατσαρού, από τον «ΣΟΨΥ Β.Α Αττικής».

-Δέσποινα Ζορτίκη, από τον «ΣΟΨΥ Βύρωνα»‘

-Μέλος της «Ομάδας ομότιμης υποστήριξης συγγενών και φίλων Δικτύου ‘Ακούγοντας Φωνές'».

-Εκπρόσωπος του Σωματείου «Δράση-Αλληλεγγύη Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας» (ΔΑΛΥΨΥ).

-Θ. Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος.

Θ΄ακολουθήσει συζήτηση.


Η συνάντηση θα γίνει στον χώρο της«Παναρκαδικής», οδός Τζωρτζ 9 (κοντά στην πλ. Κάνιγγος).


ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

Advertisements

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ‘Ψ’ : ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ Η ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΣΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ

Για μιαν ακόμη φορά, η ανάρτηση της φωτογραφίας ενός δεμένου “στα τέσσερα” νοσηλευόμενου μέσα σε ψυχιατρική κλινική του Δρομοκαϊτείου, πάνω σ΄ ένα πακτωμένο στο έδαφος κρεβάτι, ήλθε να δείξει ποια είναι η καθημερινότητα στο σύστημα τη ψυχικής υγείας, παρ΄ όλα τα λεκτικά πυροτεχνήματα των κρατούντων περί ”ψυχιατρικής μεταρρύθμισης”. 

 

Σ΄αυτό το ανθρώπινο σώμα, μ΄ αυτή την κακοποιητική διαχείρισή του, από την κυρίαρχη ψυχιατρική, ως ενός “αντικειμένου”, ενσαρκώνεται μια ιστορία ενός προσώπου, με την δική του ιδιαιτερότητα, τις πολύπλοκες ανάγκες και “δυσκολίες”, στη συνάντησή τους με τις ακαμψίες και τον διαχειριστικό χαρακτήρα ενός συστήματος ψυχικής υγείας που, την “θεραπευτική” του προσέγγιση, εξακολουθεί να την διαπερνά και να την καθορίζει το δίπολο “καταστολή-απόρριψη”.

 

Στο πρόσωπο για το οποίο γίνεται λόγος, έναν εικοσάχρονο νέο, έχει τεθεί μια διάγνωση στο “φάσμα του αυτισμού” και η ΜΚΟ στην οποία (ύστερα από μια πολυδαίδαλη διαδρομή) είχε καταλήξει να φιλοξενείται, τον έστειλε, λόγω “επιθετικής συμπεριφοράς”, στο Δρομοκαΐτειο, αρνούμενη, μετά, να τον δεχτεί πίσω στο οικοτροφείο όπου φιλοξενούνταν. 

 

Η μόνη “θεραπευτική” αντιμετώπιση στο Δρομοκαΐτειο ήταν η εσαεί μηχανική του καθήλωση. Απαντώντας στις διαμαρτυρίες από το Δρομοκαΐτειο (που “μας φορτώσατε ένα περιστατικό με διάγνωση αυτισμού, που δεν είναι στις αρμοδιότητες μας…..να πάει σε ΄ειδική’ μονάδα” κλπ), το Υπουργείο Υγείας ανάθεσε σε άλλη ΜΚΟ να πάρει τον ασθενή σε οικοτροφείο, η οποία, όμως (αν και χρηματοδοτείται και αυτή, όπως όλες οι ΜΚΟ, από τον κρατικό προϋπολογισμό), αρνήθηκε και το μόνο που δέχτηκε να κάνει, είναι να στέλνει προσωπικό στο Δρομοκαΐτειο να “βοηθάει” τον (δεμένο πάντα) ασθενή. 

 

Βέβαια, ο ασθενής λύνεται όταν πηγαίνει εκεί η μητέρα του και τον παίρνει έξω για βόλτα. Αυτά, ωστόσο, είναι “ψιλά γράμματα” για τους θεραπευτές του νεοϊδρυματικού ψυχιατρικού μας συστήματος (δημόσιου και ΜΚΟ), που θα ‘πρεπε, αντλώντας από αυτό (αυτή την απλή βόλτα με τη μητέρα), ν΄ ανιχνεύσουν (και να επινοήσουν) διαδρομές και διαύλους προσέγγισης μέσα από τις δυσκολίες και την πολυπλοκότητα του προσώπου, προκειμένου να βρουν τρόπους επικοινωνίας και σχέσης μαζί του – τρόπους που δεν είναι, και δεν θα είναι ποτέ, καταγεγραμμένοι σε κανένα διαγνωστικό και θεραπευτικό εγχειρίδιο.

 

Γύρω-γύρω, λοιπόν, ψυχίατροι και σωματείο εργαζομένων να φωνασκούν “πάρτε τον” (με επικεφαλής τον πρόεδρό του, που είναι ταυτόχρονα ο γνωστός για τον επίπλαστο συνδικαλισμό και λαϊκισμό του πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ), ΜΚΟ να τον εναποθέτουν στο ψυχιατρείο και να αρνούνται να τον πάρουν πίσω σε οικοτροφείο, το Υπουργείο στο ρόλο του εκ του μακρόθεν θεατή και, στη μέση, ο ασθενής… διαρκώς δεμένος. Μια ιστορία που θυμίζει, αν και διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, αυτήν του Χ.Δ στο γειτονικό Δαφνί, όπου σωματείο και ψυχίατροι, ξεσηκωμένοι, εδώ και χρόνια, φωνάζουν “πάρτε τον από εδώ”, τον σχεδόν μονίμως δεμένο (με μικρά μόνο “διαλείμματα”) ασθενή – με τους ψυχιάτρους, μάλιστα, να φτάνουν στο σημείο να κάνουν ακόμα και εισαγγελική εντολή για εγκλεισμό των διαμαρτυρόμενων γονιών. 

 

Ως Πρωτοβουλία ‘Ψ’ απαιτούμε την άμεση παύση όλων των κατασταλτικών πρακτικών στον προαναφερόμενο ασθενή στο Δρομοκαΐτειο (όπως, άλλωστε, για όλους τους ασθενείς). Καμιά μηχανική καθήλωση, καμιά καταστολή. Ανάπτυξη ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, με την διάθεση, για την υλοποίησή του, προσωπικού επαρκούς αριθμητικά και ταυτόχρονα, επαρκώς εκπαιδευμένου. Προετοιμασία των όρων για άμεση μετάβασή του σε κατάλληλη και πραγματικά θεραπευτική στεγαστική δομή, ικανή ν΄ ανταποκρίνεται στις θεραπευτικές του ανάγκες. 

 

Χωρίς αυτά, όχι μόνο οι προοπτικές ζωής, αλλά και η ίδια η ζωή του ασθενή είναι σε κίνδυνο.


24/3/2019

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ


.

.

Εκδήλωση με συμμετοχή συλλογικοτήτων απ’ το «Στέγαστρο»: «Διασταυρούμενες Καταπιέσεις στον Ελληνικό χώρο» – 30/3/2019, στις 6 μ.μ., στο Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο της Νομικής

.

Στέγαστρο

.

Κάλεσμα του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές» για την Ημερίδα του Μαΐου

Αγαπητοί φίλοι και φίλες του Ελληνικού Δικτύου «Ακούγοντας Φωνές»

Θα θέλαμε με αυτό το μήνυμα να σας ενημερώσουμε εκ νέου για την επόμενη ημερίδα του Δικτύου που τελικά θα πραγματοποιηθεί στις 11 Μαΐου 2019 στη Σχολή Καλών Τεχνών, Πειραιώς 256.

Δέκα χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση της ομάδας αυτοβοήθειας Αθήνας και έντεκα χρόνια μετά το πρώτο δημόσιο άνοιγμα του Δικτύου στην Ελλάδα νιώθουμε βαθμιαία την επιθυμία να γίνουμε περισσότερο ορατοί και ορατές. Επιθυμούμε να προσφέρουμε ένα χώρο μοιράσματος προσωπικών και συλλογικών εμπειριών καθώς και προβληματισμών στη διαδρομή για χειραφέτηση και την ανάρρωση.

Θυμίζουμε πως για το Δίκτυο η ανάρρωση δεν νοηματοδοτείται ως εξοστρακισμός των φωνών ή/και των παρανοϊκών ιδεών, μια στάση χαρακτηριστική της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά ως κατανόησηαποδοχή και αφομοίωσης του συναισθηματικού τους νοήματος. Επιπλέον η χειραφέτηση αποκτά νόημα ως ανάκτηση της δύναμης, της θετικής διάθεσης και της αυτονομίας του ατόμου, ως απελευθέρωση από την καταπίεση που του ασκείται.

Αυτή η διαδρομή δεν είναι ούτε γραμμική ούτε και έχει ένα προκαθορισμένο τέλος. Αντίθετα συνιστά μια συνεχή διεργασία με καθημερινές μάχες και διαπραγματεύσεις τόσο προσωπικά όσο και συλλογικά. Είναι μια διαδρομή που για κάθε άνθρωπο έχει διαφορετικές προεκτάσεις υπαρξιακές, κοινωνικές, πολιτικές, πνευματικές, καλλιτεχνικές και άλλες. Πρόκειται δε για μια διαδρομή που δε σηματοδοτεί πάντα διαδρομή ενός «ασθενούς».

Κάθε βήμα σε αυτή τη διαδρομή είναι σημαντικό: η στιγμή που βρήκα ένα φίλο, η πρώτη μου επαφή με μια ομάδα αυτοβοήθειας, η μέρα που ένας άνθρωπος με άκουσε πραγματικά, μια μικρή α-συνέχεια στη ρουτίνα της κατασκευαζόμενης χρονιότητας, μια μικρή επιτυχία με τη μείωση της φαρμακευτικής αγωγής αλλά και ακόμα και το γεγονός πως έπειτα από χρόνια φαρμακοθεραπείας είναι κανείς ακόμα ζωντανός και δημιουργικός.

Σας προσκαλούμε λοιπόν σε ένα συμπόσιο όπου τίποτα δεν είναι για πέταμα. Κάθε μικρή ιστορία, κάθε μικρό λιθαράκι είναι χρήσιμο και δεν αφορά μόνο ανθρώπους με ψυχιατρική εμπειρία: άμεσα ενδιαφερόμενοι, συγγενείς και φίλοι, επαγγελματίες του χώρου της ψυχικής υγείας όλοι μας έχουμε κάτι να δώσουμε και να πάρουμε στη διαδρομή μας προς μια πιο χειραφετητική συνθήκη.

Απευθυνόμαστε λοιπόν σε όλα τα άτομα που θέλουν να μοιραστούν κάτι από τις δικές τους διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης σε έναν ανοικτό, δημιουργικό χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνδιαλλαγής, όπου ηχογραφήσεις, εικαστικά μέσα, βίντεο, ποιήματα, δρώμενα, κόμικ, αφηγήσεις και ότι άλλο είναι καλοδεχούμενο. Όποιος/α/ο ενδιαφέρεται να συμμετέχει με ατομική ή συλλογική παρουσίαση ας επικοινωνήσει σε αυτό το email (contact@hearingvoices.gr) ως τις 30 Απριλίου 2019.

Επιπλέον προσκαλούμε όσους αναζητούν μέσα έκφρασης για τις εμπειρίες τους σε ένα ανοιχτό δημιουργικό εργαστήρι το Σάββατο 30 Μαρτίου, 15. 00-18.00. Σκοπός του εργαστηρίου είναι να πειραματιστούμε με εικαστικά, θεατρικά ή άλλα μέσα και να συν-δημιουργήσουμε με κέντρο τις προσωπικές μας διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης. Το εργαστήρι απευθύνεται σε άμεσα ενδιαφερόμενους, συγγενείς, φίλους και επαγγελματίες ψυχικής υγείας.

Περισσότερες πληροφορίες και στο τηλέφωνο 698 458 7767 (Λουκία)

Τέλος να θυμίσουμε πως η αγαπημένη μας Ιουλία έφυγε από τη ζωή τον προηγούμενο χρόνο και τούτη η συνάντηση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της. Κλείνουμε λοιπόν αυτό το κάλεσμα με ένα ποίημά της και σας περιμένουμε:
 

Οι φωνές: μια Οδύσσεια που συνεχίζεται
Πληγή μουδιασμένη από δέος και φόβο.
Το καράβι στους Φαίακες ξαναγύρισε
που κρύβουν της καρδιάς μου το δρόμο. (1987)

Με εκτίμηση,

«Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές»

.

.

1978: Όταν οι Cramps έπαιξαν σ’ ένα κρατικό ψυχιατρείο της Καλιφόρνια: Η πιο ξεχωριστή πανκ συναυλία

Φωτογραφία: Ruby Ray

«Είμαστε οι Cramps και είμαστε απ’ τη Νέα Υόρκη και οδηγήσαμε 3000 μίλια για να παίξουμε για σας, άνθρωποι!«. Έτσι ξεκίνησε η πιο ξεχωριστή πανκ συναυλία του συγκροτήματος που όντας σε περιοδεία αποφάσισε να ταξιδέψει το 1978, την 13η Ιουνίου πιο συγκεκριμένα, ως τη Νάπα της Καλιφόρνια, που εκείνη την εποχή δεν φημιζόταν για όσα ξέρουμε σήμερα, καθώς μόλις τότε άρχιζε να αναπτύσσεται η οινική της βιομηχανία. Πώς συνέβη αυτό; Ασυνήθιστη επιλογή, αλλά έχει την εξήγησή της. Δεν το σκέφτηκαν μόνοι τους πάντως, οι Cramps. Θα μάθετε παρακάτω ποιοι είχαν την ιδέα.

Ο Lux Interior, ο τραγουδιστής της μπάντας λοιπόν, έκανε αυτή την εισαγωγή που διαβάσατε ήδη, αφού άρχισε η συναυλία με το «Mystery Plane». Περίπου 100-200 ψυχικά πάσχοντες ήταν εκεί φωνάζοντας άλλοι «τhank you!» κι άλλοι «Fuck you!», άλλοι χορεύοντας ενθουσιασμένοι κι άλλοι παρακολουθώντας πιο ήσυχα. Κι ο Lex συνέχισε να απευθύνεται σε κείνους λέγοντάς τους: «Και κάποιος μου είπε ότι εσείς είστε τρελοί άνθρωποι, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρος γι’ αυτό. Μου φαίνεστε εντάξει εμένα«.

Οι μουσικοί που ζουν ακόμη, δεν θυμούνται και πολλά απ’ αυτή τη συναυλία, πέρα απ’ το ότι η αρχική αμηχανία, η όποια ανησυχία υπήρχε εκ μέρους τους, διαλύθηκε όταν άρχισε η μουσική. «Ήταν σαν να πηγαίνεις στον Άρη, από την άποψη της αλληλεπίδρασης με το ακροατήριο«, δήλωσε χαρακτηριστικά ο ο κιθαρίστας των Mutants, Brendan Early. «Ήταν ένα όμορφο, όμορφο πράγμα«, λέει η Jill Hoffman-Kowal του Target Video, της εταιρείας δηλαδή που βιντεοσκοπούσε. «Αυτό που κάναμε για αυτούς τους ανθρώπους ήταν απελευθερωτικό. Διασκέδαζαν τόσο πολύ. Προσποιούνταν ότι τραγουδούσαν (ενν: με μικρόφωνο), πηδούσαν στη σκηνή. Έζησαν λίγες ώρες απόλυτης ελευθερίας. Δεν έκριναν την μπάντα κι η μπάντα δεν τους έκρινε«.

Εκείνη την μέρα λοιπόν καταγράφηκε το live (που παρακολούθησαν εκτός απ’ τους ασθενείς, κάποιες-οι απ’ το προσωπικό του ψυχιατρείου και μερικοί φανατικοί φίλοι του συγκροτήματος, για τους οποίους έχει γραφτεί ότι δύσκολα τους ξεχώριζες απ’ τους έγκλειστους) με μια Sony Portapak κάμερα, αν και ο Bart Swain, ο άνθρωπος δηλαδή που ήταν πίσω απ’ όλο αυτό και θα μάθουμε παρακάτω περισσότερα για κείνον,ανησυχούσε μιας και τον ενδιέφερε να προστατευτεί η ανωνυμία των ασθενών. Καθώς όμως το αφεντικό του, ο επικεφαλής Alan Beals, δεν απαίτησε να κλείσει η κάμερα, αποφάσισε κι εκείνος ως νεοφερμένος στη δουλειά τότε, να μη μιλήσει. Έτσι έμεινε αυτό το υλικό και μπορούμε να το βλέπουμε ακόμη, τόσες δεκαετίες μετά.

Δεν καταγράφηκε βέβαια η αρχή της συναυλίας, με μια άλλη μπάντα που άνοιγε για τους Cramps, τους The Mutants, και κανείς δεν φαίνεται να έχει μια σαφή εξήγηση γι’ αυτό. Έτσι κι αλλιώς πάντως η βραδιά αυτή ξεχωρίζει στην ιστορία της πανκ μουσικής και δείχνει τον τρόπο που σκέφτονταν κάποιοι άνθρωποι σαν τον Swain τότε, στον χώρο της ιδρυματικής ψυχιατρικής.

Αλλά ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που είχε τέτοιες ιδέες; Για να μάθουμε λίγα πράγματα για κείνον. Ο Bart Swain λοιπόν, ήταν ένας ειδικός που είχε πρόσφατα προσληφθεί στη μονάδα CPS, δηλαδή στην Central Program Services (του California Department of State Hospital, στη Napa). Κι όταν του τηλεφώνησε ο Howie Klein, που έγραφε σε διάφορα zines κι είχε σχέση με τη μουσική, προτείνοντάς του να παίξει δωρεάν στο ψυχιατρείο το συγκρότημα The Readymades, ο Swain άρπαξε την ευκαιρία. Τελικά όμως έπαιξαν οι Μutants και Cramps και κανείς δεν θυμάται γιατί ακριβώς έγινε η αλλαγή. Και στη συνέχεια όμως, ο Swain εξακολούθησε να καλεί μουσικούς που έπαιζαν βιολί ή μπλουζ ή ροκ μουσική κτλ, ώστε να έχουν την ευκαιρία οι ψυχικά πάσχοντες να έρχονται σ’ επαφή με διάφορα ακούσματα. Ήταν ένας άνθρωπος αντίθετος στον πόλεμο του Βιετνάμ, με ανθρωπιστική προσέγγιση στον χώρο δουλειάς του.

Για την ιστορία έχει νόημα ν’ αναφερθεί πως ανάλογης αξίας εμφανίσεις για τις εποχές εκείνες, σε ιδρυματικούς χώρους, θεωρούνται και η συναυλία των Sex Pistols στη φυλακή Chelmsford, αλλά και μιας λιγότερο γνωστής thrash metal μπάντας που ονομαζόταν Gobstopper κι έπαιξε σ’ ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι, σε χώρο που φιλοξενούσε παιδιά και ενήλικες με αναπτυξιακές αναπηρίες. Οι δε Mutants, για τους οποίους έγινε λόγος, έπαιξαν κάποτε και σ’ ένα σχολείο για κωφούς. Τα παιδιά παρακολούθησαν με τις πιτζάμες τους τη συναυλία και κρατούσαν φουσκωμένα μπαλόνια για να «νιώσουν» τη μουσική. Όμορφες εικόνες, σκληρών εποχών, για τόσους και τόσους ανθρώπους, που η μουσική τους απελευθέρωνε απ’ την οδυνηρή πραγματικότητα, έστω και για λίγο. Κι αυτό ήταν κάτι.-

Πηγές:

https://noisey.vice.com/en_us/article/rkqq3x/when-the-cramps-and-the-mutants-invaded-a-mental-hospital

http://www.openculture.com/2016/02/the-cramps-play-a-mental-hospital-in-napa-california-in-1978-the-punkest-of-punk-concerts.html?fbclid=IwAR1nGVv8joeFuAndoyd3Kljon64UPPMoLZyi1651x9miTQAjUbeMyYJ5FYk

‘The Whole Place Was Going NUTS’ When The Cramps Played A Mental Hospital in Napa, California (1978)



Η επόμενη συνάντηση της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, την Παρασκευή, 15/3/19, 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11

Η επόμενη συνάντηση της «Πρωτοβουλίας για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» θα γίνει την Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2019, ώρα 20.00, στο χώρο της οδού Μπόταση 11, 1ος όροφος, (κοντά την πλ. Κάνιγγος).

 

Στην ημερήσια διάταξη είναι ζητήματα οργανωτικά της Πρωτοβουλίας, που ενδιαφέρουν και αφορούν όλες και όλους, ζητήματα του Δικτύου ‘Ψ’, προετοιμασία των επόμενων «εκπαιδευτικών συναντήσεων», τρέχουσες εξελίξεις στην ψυχική υγεία για τις οποίες θα συζητηθούν πιθανές δράσεις και…ό,τι άλλο προκύψει.

 

Καλούμε όλες και όλους να πάρουν μέρος σ΄ αυτή τη συνάντηση.

 

 

 ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.