Berggrasse 19: Στο γραφείο του Freud στη Βιέννη – Sigmund Freud Museum (Μέρος Β’)

Φωτογραφία N.118: Sigmund Freud – Martha Bernays (Wandsbek, 1885) / Φωτογραφία N. 120: η αναγγελία του γάμου τους (14/9/1886)

Άργησα πολύ είν’ η αλήθεια να σας γράψω τη συνέχεια αυτής της επίσκεψης, αλλά να που ήρθε η ώρα. Για να θυμηθούμε λοιπόν μαζί, που είχαμε μείνει… Εκεί που έμπαινα στον κυρίως χώρο του Μουσείου, στο κτήριο όπου έζησε κι εργάστηκε ο Freud απ’ το 1891 ως το 1938. Τότε, στις 4 Ιουνίου συγκεκριμένα του 1938, αναγκάστηκε εξαιτίας των Ναζί να το αφήσει και να μεταναστεύσει αρχικά στη Γαλλία με τη βοήθεια της Μαρίας Βοναπάρτη και κατόπιν στην Αγγλία.

Φωτογραφία Ν. 111: Αφιέρωση του Jean-Marti Charcot στον Freud απ’ τη Salpêtrière (Collected Papers, Vol 3, Paris, 1887) / Φωτογραφία N. 110: Ο Charcot και η σύζυγός του μπροστά στο σπίτι τους

Συμπτωματικά, τώρα που σας γράφω, ο συγκεκριμένος χώρος είναι κλειστός λόγω ανακαίνισης (απ’ την 1η του Μάρτη) και δεν θα είναι προσβάσιμος ως το Μάιο του 2020. Καλό θα είναι να το έχετε υπόψη σας αν ταξιδέψετε στη Βιέννη. Θα μπορέσετε πάντως να δείτε αρκετά απ’ τα εκθέματά του σε δύο μέρη που γειτνιάζουν με το Μουσείο, δηλαδή στην Berggasse 13 ( που είναι η τοποθεσία Ι) υπάρχουν πρωτότυπα αντικείμενα, ταινίες και φωτογραφίες και σε ένα πρώην καφέ στο νούμερο 19 της Liechtensteinstrasse ( όπου βρίσκεται η τοποθεσία ΙΙ), έχει διαμορφωθεί ένα καλά εξοπλισμένο βιβλιοπωλείο που λειτουργεί σαν πωλητήριο αναμνηστικών κι εκεί οργανώνονται εκδηλώσεις μικρότερης κλίμακας για τον πατέρα της ψυχανάλυσης.

Φωτογραφία Ν. 143 (κάτω): Sigmund Freud and Wilhelm Fliess (Berlin, αρχές του 1890) / Φωτογραφία Ν. 140: Ο Dr Josef Breuer (1842-1925) με τη σύζυγό του Mathilde / Φωτογραφία Ν. 144: Ο Freud σε ηλικία 35 ετών (1891)

Με αφορμή αυτές τις πληροφορίες να σας πω ότι υπάρχουν πράγματι πάμπολλες φωτογραφίες του ίδιου, της οικογένειάς του, ανθρώπων με τους οποίους ερχόταν σε επαφή και επεξηγηματικά καρτελάκια παντού, αν δεν επιλέξετε την μετάφραση στ’ αγγλικά απ’ τα ακουστικά που μπορείτε να προμηθευτείτε στην είσοδο, μαζί με το δωρεάν guidebook, που θα επιστρέψετε βέβαια στο τέλος. Το δε πωλητήριο που είδα εγώ, ήταν απ’ τα πιο καλά εξοπλισμένα κι αυτό που θαύμασα κυρίως ήταν τα πάμπολλα βιβλία που διέθετε σε διάφορες γλώσσες. Κανονικά στο τέλος αυτής της σειράς των αναρτήσεων θα σας τα έγραφα αυτά, αλλά αφού μου δίνεται η ευκαιρία, σας το αναφέρω.

Φωτογραφία Ν. 179: Τα παιδιά του Freud πριν το1895. Η Anna δεν είχε γεννηθεί ακόμη.

47 χρόνια λοιπόν έζησε στο νούμερο 19 της Berggasse, ο Freud , στην 9η συνοικία δηλαδή της Βιέννης, από το 1891 ως το 1938 όπως ανέφερα ήδη και δεχόταν ασθενείς για περισσότερες από 8 ώρες καθημερινά. Το πενταώροφο κτήριο στο οποίο διέμεναν κι άλλοι ενοικιαστές (εκεί έζησε και ο Viktor Adler, ο ιδρυτής του Αυστριακού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, μεταξύ 1881 και 1889) στέγαζε και διάφορα καταστήματα.

Φωτογραφία Ν. 201: Lou Andreas Salomé (1861-1937), / Φωτογραφία Ν. 202: Anna Freud (γύρω στα 1912) / Φωτογραφία N. 207:Ο Freud και οι γιοί του Ernst και Martin (1916) / Φωτογραφία Ν. 203: το δημοφιλές εστιατόριο «Konstantinhügel», που βρισκόταν στο Prater της Βιέννης, όπου και γιορτάστηκε η έκδοση του βιβλίου «Τοτέμ και ταμπού» (το οποίο βλέπετε στα κάτω ακριβώς ράφια)

Μέχρι το 1908, ο Freud χρησιμοποιούσε τα τρία δωμάτια στο ισόγειο ως γραφείο του και πραγματοποιούσε επίσης τις διάσημες συναντήσεις της Τετάρτης με συναδέλφους και μαθητές του. Αργότερα έβλεπε τους ασθενείς του στο διαμέρισμα του στον δεύτερο όροφο. Μάλιστα, ο Ψυχαναλυτικός Σύλλογος της Βιέννης, ο οποίος αναδύθηκε απ’ αυτές τις συναντήσεις της Τετάρτης, βρισκόταν σε ένα κτήριο του ίδιου δρόμου (στην Berggasse, στο νούμερο 7) που όμως δεν υπάρχει πλέον.

(συνεχίζεται εδώ)

.

*Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα κι έχουν ανέβει στο flickr.

.

Ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη απ’ την ομάδα Phreaks της κατάληψης «Παπουτσάδικο»: «Κάνε τον ήλιο να κλάψει»

*Αναδημοσίευση από εδώ.

Ο Γιώργος Κοκκινίδης γεννήθηκε το 1955 στο Ηράκλειο και σπούδασε στο τµήµα Χηµικών Μηχανικών στη Θεσαλλονίκη απο το 1973 ως το 1978. Έπειτα διαγνώστηκε ως «ψυχικά ασθενής» κι έτσι πέρασε ένα µεγάλο κοµµάτι της ζωής του έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική, συγκεκριµένα στο Θεραπευτήριο Ψυχικών Παθήσεων Χανίων. Από τότε ξεκίνησε να γράφει για τη ζωή του στα ψυχιατρεία. Έφυγε το 2012 σε ηλικία 57 ετών.

Εμείς είμαστε οι Phreaks. Μια οµάδα ενασχόλησης µε το βιβλίο και τη σκέψη, που δηµιουργήθηκε στην κατάληψη Παπουτσάδικο. Η ανάγκη και η επιθυµία µας, να εµπλουτίσουµε τα εργαλεία µιας επικίνδυνης σκέψης, κόντρα σε ειδικούς, κουλτουριάρηδες και αφεντικά µας έφερε εδώ.

Αυτή την έκδοση με ποιήματα του Γιώργου Κοκκινίδη αποφασίσαμε να την κάνουμε για δύο σημαντικούς λόγους.

Ο πρώτος είναι αυτός της ανάγκης για συλλογική έκφραση ενάντια στην ατοµική. Της ικανότητας να εκφράζεις το «εµείς» αντί του «εγώ». Λέμε λοιπόν πως αν είναι ποιητής κάποιος που γράφει µόνος του, για την µοναδική εµπειρία του απευθυνόµενος σε άλλες µοναδικότητες, τότε ο Γιώργος Κοκκινίδης δεν είναι ποιητής. Κι αυτό γιατί ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες της προσωπικής του έκφρασης γράφει και µιλάει ως κοµµάτι µιας κοινότητας. Κυρίως όµως, ο τρόπος που γράφει και αυτά που λέει κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν είναι ένας καλλιτέχνης κλεισµένος στο ακίνδυνο σαλόνι του.

Ο δεύτερος έχει να κάνει µε τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό. Η φιλανθρωπία είναι ο τρόπος που έχουν βρει οι καταπιεστές για να πετάνε κανένα ξεροκόµµατο στους καταπιεσµένους, ενώ ταυτόχρονα κρατάνε γερά στη θέση του ό,τι δηµιουργεί την καταπίεση και την ανισότητα. Είναι ο τρόπος που έχει βρει το κράτος και οι φίλοι του για να υποτιµούν τις ζωές µας, ενώ παράλληλα προσποιούνται ότι νοιάζονται για µας και το καλό µας. Είναι ο τρόπος να ξεπλένονται συνειδήσεις, ενώ βγάζουν φράγκα οι ΜΚΟ. Εµείς τη φιλανθρωπία και τον κερδοσκοπικό ανθρωπισµό τα βλέπουµε σαν κάτι εχθρικό. Αντί αυτής έχουµε ως ειλικρινή πρόθεση και σκοπό την αλληλεγγύη. Την θέση που µας θέλει να σκεφτόµαστε, να µιλάµε και να πράττουµε, δίπλα στους χρήστες και επιζώντες της ψυχιατρικής και όχι από πάνω τους. Είναι το µόνο που στέκεται αξιοπρεπώς απέναντι στη βία της ψυχιατρικής.

Οι εικόνες που συνοδεύουν την έκδοση ανήκουν στον Marc Lamy τον οποίο έκλεισαν το 1988 σε ψυχιατρική κλινική επειδή είχε ακουστικές παραισθήσεις. Εµπνευσµένος, όπως έλεγε ο ίδιος, από υπερφυσικές φωνές που έµοιαζαν να έρχονται από τα βάθη του χρόνου, άρχιζε να ζωγραφίζει µε ένα µαύρο στυλό.

-Χαϊδάρι, 2019

Αν θέλετε να το βρείτε μια επίσκεψη από το Παπουτσάδικο ή σε στέκια και καταλήψεις είναι αναγκαία. Αλλιώς ένα email στο phreaks@espiv.net

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ.

.

.

Η επόμενη συνάντηση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, την Παρασκευή, 8/3/19, 8 μμ.

.

Η επόμενη συνάντηση της ομάδας των επαγγελματιών ψυχικής υγείας, στα πλαίσια της Πρωτοβουλίας ‘Ψ’, θα γίνει, όπως είχε αποφασιστεί από την ίδια την ομάδα, την Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019, 8μμ, στο χώρο της οδού Μπόταση 11 (1ος όροφος).

Όπως αναφερόταν στο αρχικό κάλεσμα, στη συνάντηση αυτή καλούνται όλοι/ες όσοι/ες «εργάζονται στο χώρο της ψυχικής υγείας (ανεξαρτήτως ειδικότητας και ρόλου, και σε όποια δομή του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα, ΜΚΟ κλπ, για ενήλικες, παιδιά και εφήβους,  πρόσφυγες, κακοποιημένες γυναίκες). Στόχος της ομάδας θα είναι το μοίρασμα των εμπειριών που προκύπτουν από το εργασιακό περιβάλλον, η κατανόησή τους, η προοπτική ανεύρεσης διαφορετικών προσεγγίσεων  σε καταστάσεις που λαμβάνονται ως δεδομένες, η συζήτηση πραγμάτων που το ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει να ειπωθούν. Στοχεύοντας στην ανίχνευση δυνατοτήτων, διαύλων και διαδρομών για δυνατότητες δράσεις σε εναλλακτική κατεύθυνση. Η ομάδα θα είναι ανοικτή και για φοιτητές/τριες που κάνουν την πρακτική τους άσκηση στον τομέα της ψυχικής υγείας».

 ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

Διοργάνωση Ημερίδας απ’ το»Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές»: Προσωπικές και συλλογικές εμπειρίες χειραφέτησης και ανάρρωσης- Κάλεσμα

Αγαπητοί φίλοι/φίλες του Ελληνικού Δικτύου των ανθρώπων που Ακούν Φωνές,

Θα θέλαμε με αυτό το email να σας ενημερώσουμε για την επόμενη ημερίδα του Δικτύου που θα πραγματοποιηθεί στις αρχές Μάη 2019 στη Σχολή Καλών Τεχνών


Σκοπός της ημερίδας είναι να μοιραστούμε προσωπικές και συλλογικές εμπειρίες και προβληματισμούς στη διαδρομή μας για την χειραφέτηση και την ανάρρωση. Θυμίζουμε πως για το Δίκτυο η ανάρρωση δεν νοηματοδοτείται ως εξοστρακισμός των φωνών ή/και των παρανοϊκών ιδεών, μια στάση χαρακτηριστική της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αλλά ως κατανόηση, αποδοχή και αφομοίωση του συναισθηματικού τους νοήματος. Επιπλέον η χειραφέτηση αποκτά νόημα ως ανάκτηση της δύναμης, της θετικής διάθεσης και της αυτονομίας του ατόμου, ως απελευθέρωση από την καταπίεση που του ασκείται.

Θα θέλαμε λοιπόν να απευθύνουμε κάλεσμα σε όλα τα άτομα που θέλουν να μοιραστούν κάτι από τις δικές τους διαδρομές ανάρρωσης και χειραφέτησης. Θα θέλαμε να δημιουργήσουμε έναν ανοικτό, δημιουργικό χώρο ελεύθερης έκφρασης και συνδιαλλαγής. Μέλη του Δικτύου έχουν κατά καιρούς εκφραστεί με ποικίλους τρόπους όπως ενδεικτικά ηχογραφήσεις, εικαστικά μέσα, βίντεο, ποιήματα, δρώμενα, κόμικ, αφηγήσεις κ. α.

Μπορούμε λοιπόν να υποστηρίξουμε διαδραστικές παρουσιάσεις επώνυμες ή ανώνυμες με οποιαδήποτε μορφή, ενώ παρέχουμε και τη δυνατότητα τόσο για συλλογική όσο και για ατομική έκφραση.

Τέλος με το πέρας της ημερίδας φιλοδοξούμε να δημιουργήσουμε ένα λεύκωμα με τα έργα και τις παρουσιάσεις που θα γίνουν κατά την διάρκεια της ημερίδας.

Όποιος/α/ο ενδιαφέρεται να συμμετέχει με ατομική ή συλλογική παρουσίαση ας επικοινωνήσει σε αυτό το email (contact@hearingvoices.gr) ως τις 30 Μάρτη.
 

Περισσότερες πληροφορίες και στο τηλέφωνο 698 458 7767 (Λουκία)

Θα ακολουθήσει νέο ενημερωτικό mail με την ακριβή ημερομηνία της συνάντησης

Με εκτίμηση,

«Δίκτυο Ακούγοντας Φωνές»

.

.

12η ποιητική αγρυπνία, Νίκος Σουβατζής, Αντώνης Τσόκος, ΠΥΛΗ 82: Τετάρτη 6 Μαρτίου 2019 στις 9 μ.μ.

Η ομάδα «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» συνεχίζει και αυτή την Τετάρτη τις ποιητικές αγρυπνίες, ένα θεσμό που διανύει τον τέταρτο χρόνο ύπαρξης.

Την Τετάρτη 6 Μαρτίου, στις 9:00μμ, θα γίνει η 12η φετινή ποιητική αγρυπνία στην «Πύλη 82», Κεραμεικού 82, στον Κεραμεικό. Θα παρουσιάσουν ποιήματά τους ο Νίκος Σουβατζής και ο Αντώνης Τσόκος.

Στους άμβωνες ο Αλέξης Δάρας και ο Δημήτρης Φιλελές. Στο υπερώο των ακουστικών μέσων και στα καύσιμα ο Αλβέρτος.

Όσοι πιστοί και άπιστοι προσέλθετε. Μπορείτε να φέρετε και ποιήματα μαζί σας, δικά σας ή άλλων, γιατί όσο βαθύτερα μπαίνουμε στην ποίηση τόσο το πράγμα ανοίγει…

Ποίηση στην εποχή της εκποίησης

.

.

«Aner Clute»: Ποίημα του Edgar Lee Masters

Aner Clute

Over and over they used to ask me

While buying the wine or the beer,

In Peoria first, and later in Chicago,

Denver, Frisco, New York, wherever I lived,

How I happened to lead the life,

And what was the start of it.

Well, I told them a silk dress,

And a promise of marriage from a rich man—

(It was Lucius Atherton).

But that was not really it at all.

Suppose a boy steals an apple

From the tray at the grocery store,

And they all begin to call him a thief,

The editor, minister, judge, and all the people—

“A thief,” “a thief,” “a thief,” wherever he goes.

And he can’t get work, and he can’t get bread

Without stealing it, why the boy will steal.

It’s the way the people regard the theft of the apple

That makes the boy what he is.

.

Edgar Lee Masters (1868–1950)

.

.