“Ψυχιατρική: το μεγάλο ναυάγιο”: Ντοκιμαντέρ για την κατάσταση των ψυχικά πασχόντων στη Γαλλία

Μ’ αυτόν τον τίτλο, που εκ των πραγμάτων μας προϊδεάζει για το περιεχόμενό του, προβλήθηκε πριν λίγες μέρες, στις 10 Απριλίου δηλαδή στη Γαλλία, απ’ το κανάλι France 3 στα πλαίσια της εκπομπής «Pièces à conviction», το 95λεπτο ντοκιμαντέρ του Raphaël Tresanini, που χρειάστηκε οκτώ μήνες για να ολοκληρωθεί.

Και δημοσιεύτηκε ένα σχετικό άρθρο στην εφημερίδα Le Monde, το οποίο έτυχε να μεταφράζω τη βραδιά που καιγόταν η Notre Dame. Τότε ακούσαμε πάλι για τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γαλλία κι οι οποίες επηρεάζουν προφανώς πολλούς τομείς και βεβαίως κι’ αυτόν της υγείας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία, 1 στους 3 Γάλλους θα διαγνωστεί κάποια στιγμή στη ζωή του με ψυχική διαταραχή, πράγμα που σημαίνει ότι το κράτος θα πρέπει ν’ αναλάβει τη φροντίδα αυτών των 2 συνολικά εκατομμυρίων ανθρώπων, το κόστος της οποίας σύμφωνα με υπολογισμούς ανέρχεται στα 80 δισεκατομμύρια ευρώ.

Η ψυχιατρική όμως κι εκεί είναι ο φτωχός συγγενής του ιατρικού κλάδου, με αποτέλεσμα πολλά άτομα που έχουν πάρει διάγνωση (μεταξύ των οποίων και παιδιά, έφηβοι) να μην μπορούν αντίστοιχα να λάβουν κατάλληλη φροντίδα σε αντίστοιχες δομές και να παραμένουν σπίτι τους, όπου και προσπαθεί όπως όπως να τα φροντίσει η οικογένειά τους.

Οι παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες δηλαδή αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα λειτουργίας κι οι λίστες αναμονής είναι μεγάλες. Και βέβαια ούτε τα CMP (Centre Médico-Psychologique), δηλαδή οι ενδιάμεσες δομές για βραχεία αντιμετώπιση ακόμη και ατόμων που είχαν πάρει διάγνωση σχιζοφρένειας, έμειναν ανεπηρέαστα. O αριθμός τους μάλιστα απ’ το 2016 ως τώρα, μειώνεται σταδιακά.

Προσπαθούν παρ’ όλα αυτά οι ειδικοί εκεί να κρατούν τους πάσχοντες όσο το δυνατόν περισσότερο, αφού τα ψυχιατρεία δεν έχουν κρεβάτια γι’ αυτούς, με αποτέλεσμα όταν τελικά βρίσκεται κάπου κλίνη πολλοί απ’ τους ανθρώπους αυτούς να έχουν χειροτερέψει κι αντί π.χ. να νοσηλευτούν για 15 μέρες, να μένουν έγκλειστοι για 3 μήνες. Ενδεικτικό είναι αυτό που αναφέρεται εδώ: ότι δηλαδή ο αριθμός των κλινών μέσα σε 20 χρόνια έπεσε από 130.000 σε 50.000 χιλιάδες κρεβάτια. Και παράλληλα φαίνεται ότι κάτι δεν πάει καλά με τις κοινοτικές υπηρεσίες.

Έτσι, ορισμένοι πάσχοντες που έχουν εμπλοκές με το νόμο καθώς φέρεται να έχουν διαπράξει εγκλήματα, μπαίνουν σε ειδικές μονάδες ιδρυμάτων υποδοχής για “δύσκολους ασθενείς” (unité pour malade difficile, UMD) που μοιάζουν πολύ με φυλακές, όπως αυτή της Saint-Etienne-du-Rouvray (Seine-Maritime). Εκεί περίπου το 50% των εγκλείστων έχει έρθει αντιμέτωπο με ποινικές ευθύνες.

Φωτογραφία από διαδήλωση συγγενών, χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας κι εργαζομένων στην Amiens

Άλλοι πάλι, «περιθάλπονται» σε νοσοκομεία όπως αυτό της Rennes, στο οποίο διείσδυσε δημοσιογράφος που προσποιήθηκε τον καθαριστή. Εκεί η διακίνηση ναρκωτικών δεν εκπλήσσει κανένα, οι συνθήκες είναι άθλιες, οι καθηλώσεις συνεχείς κι η απομόνωση η καθημερινή, σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι νοσηλευόμενοι (αναφέρεται κι η περίπτωση ανθρώπου που αυτοκτόνησε χρησιμοποιώντας την πυτζάμα του). Κάποιοι είναι κλεισμένοι σε 5 τμ. για χρόνια. Το πρόσχημα της επικινδυνότητας χρησιμοποιείται φυσικά διαρκώς.

Και τέλος ορισμένες, ορισμένοι πάσχοντες “εξάγονται” στο Βέλγιο (μια κοινή πρακτική, η οποία διέπεται από τη συμφωνία-πλαίσιο της Γαλλίας-Βαλλονίας του 2011), όπου η νοσηλεία τους σε αντίστοιχες δομές κοστίζει 180 ευρώ την μέρα, έναντι 30-35 που δαπανά το Βελγικό κράτος για τους δικούς του πάσχοντες.

Όπως καταλαβαίνετε, αυτές οι Βελγικές δομές είναι εξαιρετικά εύρωστες οικονομικά χάρη σ’ αυτές τις “εξαγωγές” ασθενών και προτιμούν οι εκεί ιθύνοντες να παίρνουν μόνο έναν Βέλγο για κάθε δέκα Γάλλους. Τους συμφέρει βέβαια. Κι είναι ν’ αναρωτιέται κανείς πως αφού λεφτά δεν υπάρχουν θεωρητικώς στη Γαλλία, βρίσκονται αυτά τα ποσά.

Μία υπεύθυνη μιας τέτοιας υπό κατασκευήν μάλιστα, Βελγικής δομής (203 είναι διάσπαρτες κατά μήκος των συνόρων), όπου μεταφέρθηκαν έξι ασθενείς απ’ την Αmiens σχολίαζε πως μοιάζει η Γαλλία να μην έχει τίποτα, να είναι είκοσι χρόνια πίσω στον ψυχιατρικό τομέα.

Παντού καταγράφονται ελλείψεις προσωπικού και κλινών και μάλιστα στις 21 του Μάρτη έγινε διαδήλωση για το ζήτημα αυτό στο Παρίσι σε συμβολικό σημείο της πόλης, κοντά στην Pitié-Salpêtrière, όπου βρίσκεται και το άγαλμα του Philippe Pinel.

Αλλά οι περίπου 300-500 διαδηλωτές, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας καθώς και συγγενείς τους, διαμαρτυρήθηκαν γενικότερα για την εγκατάλειψη που παρατηρείται στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και βέβαια τάχτηκαν κατά των καθηλώσεων κάνοντας λόγο για “βάρβαρες πρακτικές”.

Ένας ειδικός φτάνει να δει πάνω από 30 νοσηλευόμενους τη μέρα στους οποίους δεν μπορεί να διαθέσει παρά λίγα λεπτά, επομένως καταλαβαίνετε… Όπως δήλωσε ο Mathieu Bellahsen, εργαζόμενος στο δημόσιο νοσοκομείο Roger-Prévot (Val-d’Oise) και ψυχίατρος με πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις, νιώθουν πια οι εργαζόμενοι μια καθημερινή ντροπή επειδή δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ίσως τα προβλήματα να δικαιολογούνται απ’ το γεγονός ότι διπλασιάστηκε ο αριθμός όσων χρειάστηκαν ψυχιατρική φροντίδα τα τελευταία δέκα χρόνια κι απ’ την πλευρά μου θεωρώ πως εδώ πλανάται ένα ερώτημα προς διερεύνηση.

Στη Χάβρη οι εργαζόμενοι έκαναν κατάληψη στη στέγη του ψυχιατρείου προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους

Με τα δικά τους ερωτήματα άλλωστε πορεύονται και τα κινήματα διαμαρτυρίας που πληθαίνουν στη χώρα, όπως ακριβώς το «Perchés», που δραστηριοποιείται στη Havre.

Έφτασαν εκεί να κάνουν μέχρι και κατάληψη στη στέγη του ιδρύματος (δείτε εδώ κι εδώ περισσότερα) για να καλυφτούν κενές θέσεις προσωπικού και στο Rouvray, προχώρησαν ακόμη περισσότερο το περασμένο καλοκαίρι, δηλαδή σε απεργία πείνας ώστε να μπορούν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία να λειτουργούν καλύτερα. Τι άλλο να πούμε πιο ενδεικτικό της απελπισίας που επικρατεί;

Μ’ όλα αυτά βέβαια η έμφαση δίνεται στην φαρμακοθεραπεία, στα συμπτώματα δηλαδή της κάθε ψυχιατρικής διαταραχής κι όχι όπως θα έπρεπε στην ιστορία του κάθε ανθρώπου που εισάγεται στο ψυχιατρείο. Υποβαθμίζεται έτσι κι η δουλειά των ψυχολόγων κι επικρατεί η λογιστική λογική.

Που θα οδηγηθεί αυτή η κατάσταση, ρωτούν όλοι οι εμπλεκόμενοι κι αυτό είναι που μένει να δούμε. Σ’ αυτό που επιμένουν όμως κι έχουν δίκιο, είναι πως πρέπει οπωσδήποτε ν’ αμφισβητηθεί αυτή η κουλτούρα του περιορισμού.-

.

.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s