«Διαβάζουμε παρέα!»: Το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού με μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες

Αυτήν την εκδήλωση είχα στο μυαλό μου λοιπόν, όταν έγραφα την προηγούμενη ανάρτηση. Και σίγουρα θα είμαι εκεί κι εγώ να δω την υλοποίηση αυτής της τόσο ενδιαφέρουσας δράσης του «Διαβάζοντας Μεγαλώνω«, χάρη στην οποία θα συγκεντρωθούν στο ίδιο μέρος παιδιά, γονείς κι ενδιαφερόμενοι διαφορετικών εθνικοτήτων.

Το βρίσκω τόσο σπουδαίο αυτό, αλήθεια, σε μια εποχή που οι ξένοι κι οι διαφορετικοί αποτελούν στόχους ποικίλλων επιθέσεων. Κι ελπίζω κι εσείς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές να δώσετε το παρόν ή και να ενημερώσετε ακόμη με τη σειρά σας άλλες, άλλους.

Συγχαρητήρια στους διοργανωτές και σ’ όσους ανθρώπους εθελοντικά θα διαβάσουν, φέρνοντας κοντά, μικρούς και μεγάλους.

Στο δελτίο τύπου που ακολουθεί θα βρείτε όλες τις σχετικές λεπτομέρειες:

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει τη χαρά που νιώθει το παιδί όταν το παίρνουμε αγκαλιά και μοιραζόμαστε μαζί του τις λέξεις και τις εικόνες ενός βιβλίου με τη στάση που θα αναπτύξει απέναντι στην ανάγνωση και τη σχέση που θα αποκτήσει στην πορεία της ζωής του με τις διάφορες μορφές του λόγου. Είναι το ίδιο νήμα που συνδέει τα αναγνωστικά κίνητρα του παιδιού με τον χρόνο που αφιερώνει στο διάβασμα, με τις αναγνωστικές του επιδόσεις, αλλά και με την κατάκτηση των δεξιοτήτων γραμματισμού που θα του επιτρέψουν να σχεδιάσει ελεύθερα, συνειδητά και μετά λόγου γνώσης το μέλλον του. Αυτό το νήμα επιδιώκει να κάνει περισσότερο ορατό το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΩ με την εκδήλωση που οργανώνει στις 8 Σεπτεμβρίου,ημερομηνία που έχει ανακηρυχθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Γραμματισμού.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει μεγαλόφωνες αναγνώσεις παιδικών βιβλίων σε 10 γλώσσες και θα πραγματοποιηθεί στο Πάρκο για το Παιδί & τον Πολιτισμό, αγαπημένο τόπο συνάντησης των μικρών αναγνωστών της Αθήνας. Περισσότεροι από 100 εθελοντές αναγνώστες θα ζωντανέψουν με τη φωνή τους όμορφα παιδικά βιβλία, για να τα χαρούν οι μικροί και οι μεγάλοι που θα βρεθούν στην παρέα τους.

Οι μεγαλόφωνες αναγνώσεις θα ξεκινήσουν στις 17.00 και θα πραγματοποιηθούν σε επτά ειδικά διαμορφωμένα σημεία, στο γρασίδι κάτω από τα δέντρα,αλλά και στα φιλόξενα αμφιθέατρα των δύο βιβλιοθηκών του δήμου Αθηναίων που στεγάζονται στο κτηριακό συγκρότημα του Πάρκου. Οι εθελοντές αναγνώστες προέρχονται από τη μεγάλη και εξαιρετικά δραστήρια κοινότητα των ανθρώπων που ενδιαφέρονται για την διασφάλιση του δικαιώματος των παιδιών στην Ανάγνωση και στη Γνώση και ανάμεσα τους βρίσκονται συγγραφείς και εικονογράφοι, παιδαγωγοί και εκπαιδευτικοί, βιβλιοθηκονόμοι και επαγγελματίες υγείας, αλλά και άνθρωποι που δραστηριοποιούνται σε άλλους χώρους. Τα βιβλία που θα διαβάσουν είναι εκείνα που οι ίδιοι αγαπούν να μοιράζονται με τα παιδιά.

Οι αναγνώσεις στα ελληνικά για τα παιδιά άνω των 3 ετών θα πραγματοποιηθούν σε τέσσερα σημεία του Πάρκου (1) ,ενώ οι αναγνώσεις που απευθύνονται στα μικρότερα παιδιά (2) θα γίνουν στο αμφιθέατρο της Βρεφικής-Νηπιακής Βιβλιοθήκης. Οι αναγνώσεις στα αγγλικά, τα αλβανικά, τα αραβικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά, τα γεωργιανά, τα ουκρανικά, τα φαρσί και τα φιλιππινέζικα θα έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια (60-90 λεπτά για την κάθε γλώσσα) (3) και θα πραγματοποιηθούν σε τρία σημεία του Πάρκου, καθώς και στο αμφιθέατρο της Παιδικής-Εφηβικής Βιβλιοθήκης.

Οι αναγνώστες που προτιμούν να διαβάσουν μόνοι, με την οικογένεια ή με την παρέα τους, θα έχουν στη διάθεσή τους δύο υπαίθριους χώρους με παιδικά βιβλία σε διάφορες γλώσσες, καθώς και τα βιβλία των παιδικών βιβλιοθηκών για ανάγνωση εντός του χώρου ή/και για δανεισμό εφόσον διαθέτουν (ή αποκτήσουν εκείνη την ημέρα)κάρτα μέλους. (4)

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί μετά τη δύση του ηλίου με συναυλία της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του δήμου Αθηναίων.Οι βιβλιοθήκες θα παραμείνουν ανοιχτές από τις 16.00 έως τις 20.30, ενώ τις ίδιες ώρες θα λειτουργεί και χαριστικό παζάρι παιδικών βιβλίων στον χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στην Παιδική-Εφηβική Βιβλιοθήκη και το Myrtillo Café.

Η εκδήλωση«Διαβάζουμε παρέα!»γίνεται στο πλαίσιο της καμπάνιας EUROPEREADS (5) του ευρωπαϊκού δικτύου EURead και έχει τεθεί υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής για την UNESCO. Πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού & Νεολαίας του δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ).

Οι αναγνώσεις στις άλλες γλώσσες θα γίνουν με τη συνεργασία:

•του Ελληνικού Φόρουμ Μεταναστών και των οργανώσεων-μελών του: Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής και Σύλλογος Νιγηριανών Γυναικών Ελλάδος (αγγλικά), Ομοσπονδία Αλβανικών Συλλόγων στην Ελλάδα (αλβανικά) , Στέγη Σύρων Ελλάδας (αραβικά), Κονγκολέζικη Κοινότητα της Ελλάδας (γαλλικά), Πολιτιστικό Κέντρο «Καύκασος» (γεωργιανά), Κέντρο Ενίσχυσης και Προβολής Πολιτιστικής Κληρονομιάς «Trembita» (ουκρανικά) και Κοινότητα Αφγανών στην Ελλάδα (φαρσί),

•της ΈνωσηςΦιλιππινέζων «KasapiHellas» (φιλιππινέζικα και αγγλικά),

•του Goethe-Institut Athen και του σωματείου Vision Network Athens(γερμανικά).

.

Ευχαριστούμε θερμά

•τους εργαζομένους του Τμήματος Βιβλιοθηκών και του Τμήματος Φιλαρμονικής Ορχήστρας των Μουσικών Συνόλων του δήμου Αθηναίων,

•το Library4allκαι την κα Μπέκη Μπλουμ για την προσφορά ξενόγλωσσων βιβλίων,

•το Myrtillo Café για τη φιλοξενία,

•τους εθελοντές αναγνώστες για την ανταπόκρισή τους στην πρόσκλησή μας, καθώς και όλους τους ανθρώπους που βοηθούν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης.

.

.

Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2019

Ώρες: 16.00-21.00

Πάρκο για το Παιδί & τον Πολιτισμό Λάμψα & Τριφυλίας,

Αμπελόκηποι

Πρόσβαση με το Μετρό: γραμμή 3, σταθμός Πανόρμου

.

(1)Δύο σημεία για τα παιδιά 3-6 ετών και άλλα δύο για τα παιδιά 6-10 ετών.

(2)Θα πραγματοποιηθούν αναγνώσεις για παιδιά 12-18 μηνών (17.00-17.30), 18-24 μηνών (18.00-18.30) και 24-36 μηνών (19.00-19.30) με κράτηση θέσης στα τηλέφωνα της βιβλιοθήκης (210-8829735, 210-6929736). Οι εγγραφές θα ξεκινήσουν στις 2 Σεπτεμβρίου.

(3)Το αναλυτικό πρόγραμμα με τις γλώσσες ανάγνωσης και τις ηλικιακές ομάδες στις οποίες απευθύνονται θα ανακοινωθεί την Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου.

(4)Πληροφορίες για τις συλλογές των βιβλιοθηκών και τη διαδικασία έκδοσης κάρτας μέλους

(5)http://www.euread.com/europe-reads/

.

.

.

Advertisements

Παρουσίαση βιβλίου: «Tα βιβλία κάνουν καλό στα μωρά» της Marie Bonnafé

Η συγκεκριμένη ανάρτηση (και κάποιες ακόμη που θ’ ακολουθήσουν), αποτελεί κατά κάποιο τρόπο συνέχεια αυτής εδώ, για τη λογοτεχνία. Λειτουργεί δηλαδή συμπληρωματικά και γίνεται τώρα με αφορμή μια ακόμη, σχετική εκδήλωση του “Διαβάζοντας Μεγαλώνω” για την οποία με ενημέρωσε επ’ αυτού η στενή μου φίλη, Ευανθία Σακελλάρη, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.

Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Marie Bonnafé, κόρη του Lucien Bonnafé, ενός ανθρώπου που άφησε τη δική του σφραγίδα στη Γαλλία, καθώς υπήρξε ψυχίατρος, αντιφασίστας, πολιτικός, στενός φίλων πολλών σουρεαλιστών (του André Breton, του Max Ernst, του Man Ray, του René Crevel) κ.α. Στο ψυχιατρείο Saint-Alban, της Lozère που εργαζόταν, κατέφυγε μάλιστα το 1943 κι ο Paul Éluard με τη συζυγό του, καθώς εκεί κρυβόταν πολλοί Εβραίοι κι αγωνιστές της Αντίστασης. Αντιλαμβάνεστε επομένως, για πόσο σημαντική μορφή μιλάμε. Ίσως σας γράψω κάποια στιγμή περισσότερα για ‘κείνον. Αλλά κι αν όχι, πήρατε μια ιδέα έστω.

Το μήλο λοιπόν έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αφού η κόρη του ακολούθησε τα βήματά του κι είναι ψυχίατρος και ψυχαναλύτρια. Ίδρυσε μάλιστα μαζί με τον καθηγητή René Diatkine και τον Tony Lainé, το 1982, την A.C.C.E.S. (Actions culturelles contre les exclusions et les ségrégations). Η Οργάνωση αυτή λοιπόν, όπως θα καταλάβατε, όσ@ γνωρίζετε γαλλικά, υλοποιεί Πολιτισμικές Δράσεις, κατά των Αποκλεισμών και των Διακρίσεων.

Τα μέλη ενδιαφέρονται να φέρουν “σε επαφή τα μωρά και τα πολύ μικρά παιδιά με τα βιβλία, τα βιβλία ως αντικείμενα να τα παρατηρήσει κανείς, να τα φυλλομετρήσει και να τα επεξεργαστεί, βιβλία των οποίων το περιεχόμενο ζωντανεύει και γίνεται αντικείμενο διήγησης από επαγγελματίες που αγαπούν αυτά τα βιβλία, όπως και αυτά τα παιδιά και οι οποίοι μπορούν να μαγευτούν από το ενδιαφέρον που τα παιδιά αυτά αναπτύσσουν”, όπως αναφέρει στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης του 1994, ο συνιδρυτής που προανέφερα. Και συνεχίζει: “Όχι μόνο τα παιδιά τα λιγότερο προνομιούχα είναι έτοιμα να ανακαλύψουν την απόλαυση του βιβλίου, αλλά κι οι γονείς…

Οι οποίοι γονείς συχνά εκφράζουν και τη δυσπιστία τους (“μα μπορούν να καταλάβουν κάτι, τόσο μικρά που είναι;” ή “θα τους χρησιμεύσει σε κάτι, αυτό;”), φέρνοντας στο φως τις δικές τους συγκρούσεις και εσωτερικές αντιστάσεις (“μα θα τα σκίσουν τα βιβλία, θα τα χαλάσουν” ‘η “που χρόνος τώρα ν’ ασχοληθούμε και μ’ αυτό;”) κ.ο.κ.

Για να δούμε κάποια απ’ αυτά τα ερωτήματα μαζί… Πολλά χρόνια πριν, ο Αυστριακός ψυχαναλυτής Bruno Bettelheim, έδειξε στο εξαιρετικό βιβλίο του “Η ψυχανάλυση των παραμυθιών”, πως η φανταστική λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει το παιδί να ταυτιστεί και να μεταβολίσει τις δικές του ενορμήσεις. Κι η Εmilia Ferreiro, ακολουθώντας τις θεωρίες του Piaget, πραγματοποίησε μεγάλες έρευνες σε πολύ διαφορετικούς πληθυσμούς, με αρχικό σκοπό ν’ αποδείξει ότι υπάρχει πρώιμο ενδιαφέρον για τον γραπτό λόγο και τα κατάφερε. Κι έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες έρευνες σε Αγγλία, Γαλλία κ.ο.κ.

Επομένως το πρώτο ερώτημα, απαντάται ήδη κι όσο για τη χρησιμότητα, προτιμώ να σας παραθέσω ένα ακόμη απόσπασμα: “Ο πειρασμός του επωφελούς, όπως η επίμονη πίεση για πρώιμη έναρξη της μάθησης, μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Οι δαίμονες της αποδοτικότητας, δυστυχώς τόσο διαδεδομένοι στους ενήλικες, θα εκδηλωθούν πολύ πιο συχνά όταν πρόκειται για πληθυσμούς με κοινωνικο-οικονομικές δυσκολίες ή για παιδιά που αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στην ανάπτυξή τους (…)

Αν πρέπει τα βιβλία για μωρά να μετατραπούν σε εγχειρίδια καλής συμπεριφοράς ήδη από την πιο μικρή ηλικία, αυτό είναι κάτι πραγματικά λυπηρό”.

Δεν χρειάζεται λοιπόν το μυαλό σας να εγκλωβίζεται στην ανάγκη μιας “χρήσιμης δραστηριότητας” που «πρέπει» να ενταχτεί στο πρόγραμμά σας, ούτε χρειάζεται να υπάρχει στόχος. Εξηγεί η συγγραφέας με σαφήνεια ότι: “Να δώσουμε βιβλία στα βρέφη δεν σημαίνει με τίποτα να τους προτείνουμε μια πρώιμη μορφή εκμάθησης της ανάγνωσης. Σημαίνει να ανακτήσουμε το παιχνίδι με τις ιστορίες μέσω μιας ψυχαγωγικής επαφής με το βιβλίο, αυτό το εντυπωσιακό αντικείμενο, το οποίο συχνά περιορίζεται σε έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων, κλεισμένο σε στενά πολιτισμικά πλαίσια.

Τα βιβλία θα πρέπει να είναι παρόντα στην καθημερινότητα όλων των μικρών παιδιών, χωρίς κανένα εξαναγκασμό και χωρίς να αναζητούμε κανένα όφελος, παρά μόνο την απόλαυση που βιώνουν τα βρέφη κι οι ενήλικες με τις πρώτες ιστορίες, όπως και με τα παιδικά τραγούδια (…) Αυτή η πρώτη επαφή με τη φαντασία, που κινητοποιεί η ανάγνωση των πρώτων βιβλίων στα μικρά παιδιά, αποτελεί εξίσου ένα ουσιαστικό μέσο που θα τους επιτρέψει να εξελιχτούν καλύτερα και να σταθούν καλύτερα στην κοινότητα όπου θα ζήσουν και θα μεγαλώσουν (…) Δίχως το παιχνίδι με τη φαντασία, το βρέφος δεν μπορεί να κατακτήσει ούτε τη γλώσσα ούτε την πνευματική ζωή”.

Ποια βιβλία άραγε είναι κατάλληλα για μωρά, ίσως ν’ αναρωτηθείτε τώρα; Τα πάνινα, τα ξύλινα, αυτά με το σκληρό εξώφυλλο; Και πώς πρέπει να τους διαβάζουμε; Εξηγώντας, χρωματίζοντας τη φωνή μας, προσθέτοντας δικά μας στοιχεία στις ιστορίες;

Οι απαντήσεις υπάρχουν στο βιβλίο, μαζί φυσικά με τις αιτιολογήσεις για κάθε περίπτωση. Καταγράφεται μάλιστα η εμπειρία όσων έχουν ασχοληθεί εδώ και αρκετά χρόνια με την ανάγνωση σε βρέφη, αφού η πρώτη έκδοση έγινε το 1994 μεν όπως σας ανέφερα ήδη, αλλά “το βιβλίο αυτό δεν απέκτησε ούτε μία ρυτίδα”, όπως πολύ ποιητικά γράφει ο καθηγητής Bernard Golse. Και συμφωνώ απόλυτα μ’ αυτό. Στη χώρα μας ακούγεται ακόμη και τώρα εξαιρετικά πρωτοποριακή ιδέα το να διαβάζουμε σε βρέφη, δεν συμφωνείτε;

Απ’ τον κύριο Golse, θα παραθέσω ένα απόσπασμα αντί δικού μου επιλόγου, αφού σας πω ότι το βιβλίο κυκλοφόρησε το 2017, απ’ την ΕνΤόμω/ ΣΥΜΕΠΕ (Επιστημονικός Σύλλογος Μέριμνας Παιδιού κι Εφήβου), σε μετάφραση του παλιού μας καθηγητή απ’ το Α.Π.Θ., Γρηγόρη Αμπατζόγλου, της παιδιάτρου Μαρίας Μπούρη και της κυρίας Χριστίνας Χατζηδημητρίου:


“Το βιβλίο έχει νόημα μόνο ως αντικείμενο ενός μοιράσματος συναισθημάτων μεταξύ του βρέφους και του ενήλικα που αφηγείται. Αν η ανάγνωση δεν προσφέρει απόλαυση στον αφηγητή, τότε δεν θα προσφέρει απόλαυση ούτε στο βρέφος, ούτε στο παιδί
”.-

.

.

*Η φωτογραφία τραβήχτηκε από μένα στις 10/3/2018 στην καφετέρια του Νομισματικού Μουσείου, με τη βοήθεια της Βάνας, της Κατερίνας και της Μάρθας, που βοήθησαν στη «σκηνοθεσία» της. Τις ευχαριστώ.

.

.

Κι η μουσική μαζί σου… – Οι ταξιδιωτικές μου σημειώσεις στην DreamCity

Τον περασμένο χειμώνα, όπως και την άνοιξη, έγραψα ελάχιστα κείμενα που να μπορούσαν να δημοσιευτούν μιας και βρίσκομαι στην περίπλοκη θέση του να ασχολούμαι με περισσότερα από ένα βιβλία, εκτός των άλλων δραστηριοτήτων μου.

Έτσι, όταν ο Σπύρος Ρουγγέρης μου πρότεινε να σκεφτώ τι θα ήθελα να κάνω στην DreamCity και στο ιντερνετικό ραδιόφωνό της, βέβαια μου πέρασε απ’ το μυαλό, για μια ακόμη φορά, η πιθανότητα να ξανακάνω εκπομπή. Είναι ένα ενδεχόμενο με το οποίο φλερτάρω μεν τα τελευταία χρόνια, αλλά διάφορα υπαρκτά εμπόδια με κάνουν να το αναβάλλω.

Με την ευκαιρία που το αναφέρω αυτό, να ευχαριστήσω κι από ‘δω τους ανθρώπους που μου το πρότειναν στο πρόσφατο παρελθόν κι ακόμη περισσότερο έναν που προσφέρθηκε να μου φτιάξει ολόκληρο σταθμό. Κάτι παραπάνω από ευγενική η προσφορά. Μακάρι να γινόταν να “τρέχω” τέτοια εγχειρήματα, αφού είναι μεγάλος έρωτας για μένα το ραδιόφωνο ανέκαθεν, αλλά δεν είναι εφικτό.

Κι αφού λοιπόν κατέληξα στο ότι δεν μπορώ ακόμη, να διαθέσω το χρόνο που απαιτείται για να προετοιμάσω μια εκπομπή, όπως την θέλω, είπα στον Σπύρο ότι σκοπεύω να συνδυάσω λέξεις και νότες ..αλλιώς. Να γράφω δηλαδή μικρά κείμενα, με αφορμή συγκεκριμένα τραγούδια, ώστε ν’ ”αποζημιώσω” κι εσάς που παραπονιόσασταν ότι δεν δημοσιεύω συχνά πια κάτι δικό μου, που να μπορείτε να διαβάσετε.

Η ιδέα μου του άρεσε κι έτσι ξεκινήσαμε μες το καλοκαίρι αυτή τη συνεργασία, για να τη χαρούμε όλ@. Κι εσείς κι εγώ και η παρέα του DreamCity. Είχε προηγηθεί η αναδημοσίευση συγκεκριμένων αναρτήσεών μου, στο blog της “Ονειρούπολης”, φυσικά με την άδειά μου, αφού κι αυτές είχαν σχέση με τη μουσική.

Δεν πρόλαβα να σας ανακοινώσω από ‘δω τα νέα, μιας και ταξίδευα, αλλά ακριβώς γι’ αυτό το λόγο τα μικρά αυτά κείμενα χαρακτηρίζονται από μένα ως “ταξιδιωτικές σημειώσεις”. Γιατί φυσικά κι οι πόλεις, οι χώρες στις οποίες βρέθηκα, έπαιξαν το ρόλο τους, στο να τα γράψω. Οι εικόνες τους πέρασαν στη σκέψη μου, οδήγησαν την έμπνευσή μου σε συγκεκριμένα “τοπία”. Κι αυτά μοιράζομαι μαζί σας.

Θα βρείτε όσα ήδη δημοσιεύτηκαν κατά σειρά, κάνοντας κλικ στ’ αντίστοιχα Vol εδώ (o Σπύρος σκέφτηκε αυτή την “αρίθμηση” και με βρήκε σύμφωνη) και για τα επόμενα απλώς αρκεί να ψάχνετε στην ..Dream City News κατά καιρούς. Όσο για τις φωτογραφίες, να πω ότι κάποιες τις τράβηξα η ίδια και κάποιες άλλες τις βρήκαμε στο ίντερνετ (προσέχοντας πάντα να είναι ελεύθερες δικαιωμάτων).

Το γιατί τώρα απάντησα θετικά στον Σπύρο, ενώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις αρνήθηκα, έχει να κάνει καθαρά με τον στενό μου φίλο, Γιώργο Τσιτούρα. Πέρυσι μου είχε πει γι’ αυτό το σταθμό, ένα βράδυ άκουσα εκείνον και τον Σπύρο να κάνουν εκτάκτως μαζί εκπομπή, τους ξανάκουσα κι έτσι όταν ήρθε η πρόταση του δεύτερου, είχα ήδη μια ιδέα.

Δεν ρώτησα τίποτα άλλο, δεν ήξερα κάτι περισσότερο ούτε για το σταθμό, ούτε για τις επιδιώξεις των παιδιών, ως τη μέρα που αφού είχα ήδη ξεκινήσει να γράφω το “Κι η μουσική μαζί σου…”, ζήτησα απ’ το Σπύρο να μου στείλει δυο λόγια για το πώς και το γιατί. Κι αυτά θα διαβάσετε παρακάτω:

.

Ένα φθινοπωρινό μεσημέρι του 2016, δύο Ονειροπόλοι (η Αγγελική και ο Σπύρος), μία Ιδέα κι ένα Όνειρο, ήταν αρκετά για να δημιουργηθεί η Ονειρούπολη (DreamCity).

Στην αρχή με τη μορφή μιας ομάδας στο facebook, στη συνέχεια με τη δημιουργία του web radio και της ιστοσελίδας που αυτό θα φιλοξενούνταν καθώς και της σελίδας του στο facebook, των λογαριασμών στο Instagram και στο twitter και τέλος (μέχρι στιγμής) τη δημιουργία του blog της Ονειρούπολης.

Η DreamCity λοιπόν και το DreamCity WebRadio είναι μία κοινότητα ανθρώπων και μία ιντερνετική ραδιοφωνική παρέα, μέσα από την οποία εμείς οι «κάτοικοί» της, «ανταλλάσσουμε» μουσική, απόψεις, γνώσεις, ιδέες, χιούμορ και πολιτισμό.

Στο ιντερνετικό ραδιόφωνο της «Ονειρούπολης», η μουσική παίζει ασταμάτητα όλο το 24ωρο, ενώ μπορεί κανείς να παρακολουθήσει και τις προγραμματισμένες ζωντανές εκπομπές των εκλεκτών παραγωγών.

Στην ομάδα DreamCity στο facebook, τα μέλη μπορούν να δημοσιεύουν, οτιδήποτε έχει σχέση με μουσική, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, κινηματογράφο, φωτογραφία, αρχιτεκτονική, γλυπτική και φυσικά ότι έχει σχέση με το καλό χιούμορ.

Το Όνειρο;

Μία παρέα γεμάτη από ήχους και χρώματα, απαλλαγμένη όμως από κάθε είδους «χρωματισμό», χωρίς φανατισμούς και παρωπίδες!

Μία παρέα ο ένας για τον άλλον και όλοι για όλους!

Έτσι ακριβώς όπως ονειρευόμαστε την κοινωνία μας!

Web page: www.dreamcity.gr

Blog: https://news.dreamcity.gr/

Facebook group: https://www.facebook.com/groups/935813559800756/

Facebook page: https://www.facebook.com/DreamCityWebRadio/

Instagram: https://www.instagram.com/dreamcitywebradio/

Twitter: https://twitter.com/DreamCityWR

Email: info@dreamcity.gr

.

Αυτά λοιπόν, έγραψε εκείνος. Τώρα, για το μέλλον αυτής της συνεργασίας, δεν έχω να σας πω πολλά. Θα δούμε τι χατίρια θα μου κάνει ο χρόνος μιας κι επίκεινται κι άλλες νέες συνεργασίες απ’ το φθινόπωρο. Αν δεν τα καταφέρω να ετοιμάσω πολλά ακόμη κείμενα φέτος, ίσως το 2020 πάλι. Αρκεί να είμαστε καλά… Αυτό είναι το βασικό ζητούμενο για όλ@.

Κάθε επιτυχία εύχομαι στην Αγγελική και τον Σπύρο, σ’ όλη την παρέα της “Ονειρούπολης” τους κι ακολούθως σε ‘σας που θ’ ακούσετε ελπίζω το σταθμό, καλή ακρόαση. Μέχρι να τα ξαναπούμε.

.

.

Ανακοίνωση της «Πρωτοβουλίας ‘Ψ’: ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΣΤΙΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ

Η «Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία» καταγγέλλει την αστυνομική αυθαιρεσία που εκφράστηκε, για πολλοστή φορά μέσα σε μια ψυχιατρική μονάδα, με την απειλή για σύλληψη της εφημερεύουσας ψυχιάτρου (και προέδρου της ΟΕΝΓΕ) στην ψυχιατρική κλινική του Θριασίου, όταν αυτή ζήτησε το αυτονόητο: να μην οπλοφορούν οι φρουροί-αστυνομικοί μέσα σε μια ψυχιατρική κλινική. Η απάντηση στο αίτημα να μην οπλοφορούν λόγω των κινδύνων που αυτό εγκυμονεί μέσα σ΄ ένα ψυχιατρικό τμήμα, δεδομένης και της πικρής εμπειρίας από πρόσφατα τραγικά συμβάντα (όπως αυτό στο Ρίο, όπου ένας υπό φύλαξη ασθενής άρπαξε το όπλο του φρουρού του και αυτοκτόνησε), αντιμετωπίστηκε με το κάλεσμα ενισχύσεων από την ομάδα ΔΙΑΣ για να συλλάβουν την ψυχίατρο!

Δεν ξέρουμε αν αυτή η πέραν κάθε νομιμότητας προκλητική αντίδραση έχει να κάνει με την έγχυση στο αστυνομικό σώμα, «νέων δόσεων» στο ανεξέλεγκτο και στο αυθαίρετο της δράσης του από την πρόσφατη κυβερνητική αλλαγή και τη νέα πολιτική του ηγεσία. Το σίγουρο είναι ότι η αστυνομική αυθαιρεσία μέσα στις μονάδες υγείας, και ιδιαίτερα τις ψυχιατρικές, είναι παλιά υπόθεση και πάντα στηριζόμενη στις πλάτες των πολιτικών προϊσταμένων των διαδοχικών κυβερνήσεων.

Είναι επανειλημμένες οι περιπτώσεις που οι αστυνομικοί-φρουροί κρατουμένων που νοσηλεύονται σε ψυχιατρικές μονάδες, επιδεικνύουν την «δεξιότητά τους να φρουρούν» πιέζοντας ασφυκτικά το προσωπικό της μονάδας για μηχανική καθήλωση του ασθενή, ή τον δένουν οι ίδιοι με χειροπέδες πάνω στο κρεβάτι του. Μεταφέροντας παρόμοιες στάσεις και πρακτικές και σε άλλους συν-ασθενείς που κρίνουν ως επικίνδυνους. Με συμπεριφορές συχνά αήθεις, προκλητικές προς νοσηλευόμενους και προσωπικό. Επιβάλλοντας να κλείνουν, ανεξαρτήτως ώρας, τα παράθυρα του θαλάμου, προκειμένου αυτοί να κάθονται άνετα στην πολυθρόνα τους, να πίνουν τον καφέ τους και να παίζουν με το κινητό τους. Απαιτώντας, ενίοτε, ακόμα και να είναι παρόντες στην εξέταση του ασθενή από τον γιατρό μέσα στο γραφείο του.

Η παρουσία των αστυνομικών μέσα στα ψυχιατρικά τμήματα δεν έχει να κάνει μόνο με τις συμπεριφορές αυτές, που είναι ανέκαθεν ο κανόνας. Έχει να κάνει με την ίδια την παρουσία τους, που είναι, καθεαυτή, τραυματική και εκφοβιστική για την πλειονότητα των νοσηλευομένων, καθώς η εμπλοκή με τις διωκτικές αρχές είναι η συνήθης και πολύ οδυνηρή εμπειρία της πλειονότητας των νοσηλευομένων, που έχουν, συχνά, συρθεί με βίαιο τρόπο για να νοσηλευθούν. Όταν το «διωκτικό παραλήρημα» κάποιων εξ΄ αυτών έχει πολύ συχνά να κάνει με ιδέες δίωξης από την αστυνομία, με παρακολουθήσεις κλπ. Το να εγκαθίστανται δύο αστυνομικοί–φρουροί μέσα σ΄ ένα ψυχιατρικό τμήμα (ενίοτε και περισσότεροι, ανάλογα με τον αριθμό των φυλασσομένων) και μάλιστα να οπλοφορούν, κάνει αυτές τις ιδέες να «επιβεβαιώνονται από την πραγματικότητα» του άμεσου περιβάλλοντος των ασθενών, μέσα στον ίδιο το χώρο που θα έπρεπε να βιώνουν ως χώρο θεραπείας και όχι ως χώρο περαιτέρω απειλής και δίωξης.

  Καλούμε όλες και όλους, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, επαγγελματίες ψυχικής υγείας, οικογένειες, συλλογικότητες, να κινητοποιηθούμε ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία, το ίδιο όπως και στην ψυχιατρική καταστολή.


-Κανένας φρουρός με όπλα μέσα στα νοσοκομεία.

Έξω η αστυνομία από τις ψυχιατρικές μονάδες.

-Εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν, αρκεί να τις θέλουμε.

-Η επικινδυνότητα είναι των αστυνομικών και όχι των ασθενών

18/8/2019

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

.

.

«H ελευθερία είναι θεραπευτική» : Και τότε και τώρα

To συγκεκριμένο περιοδικό (μπορείτε να το κατεβάσετε κι εσείς από εδώ), όπως και τον ομότιτλο ιστότοπο, τα συμβουλεύομαι συχνά. Κι έτσι όταν διάβασα τον πρόλογο αυτού του τεύχους, που μόλις κυκλοφόρησε (Ιούλιος 2019), και συμπεριλαμβάνει όσα ειπώθηκαν στη γειτονική χώρα κατά την εθνική διάσκεψη για την Ψυχική Υγεία, σκέφτηκα ότι άξιζε τον κόπο να τον μεταφράσω (αλλού κατά γράμμα κι αλλού πιο ελεύθερα) και να τον μοιραστώ μαζί σας. Ο Edgardo Reali, μας θυμίζει τι είναι βασικό στην επαφή μας με τους χρήστες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας κι άλλα που θα καταλάβετε και μόν@ σας:

Αποφασίσαμε να ονομάσουμε αυτό το τεύχος «η ελευθερία είναι θεραπευτική», ανακτώντας το σύνθημα που ίσως αντιπροσωπεύει καλύτερα τις προσπάθειες εκείνων που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν λόγο, αξιοπρέπεια, δικαιώματα, σε ανθρώπους που υποφέρουν από κάποια ψυχική δυσφορία.

Αυτοί οι άνθρωποι, πριν από την τεράστια δουλειά που έκανε ο Franco Basaglia, δεν θεωρούνταν άνθρωποι με τις επιθυμίες τους, τα πάθη τους και τα συναισθήματά τους, αλλά θεωρήθηκαν, λόγω της ψυχικής δυσφορίας, ως «εγκέφαλοι που έπρεπε να διορθωθούν» ή / και ως ένα κοινωνικό πρόβλημα που πρέπει να περιοριστεί για να αποφευχθούν προβλήματα.

Για αιώνες, ο φόβος των διαφορετικών, των περίεργων, των ασυνήθιστων, έχει οδηγήσει στο να θεωρηθεί ως θεραπεία απ’ τους θεσμούς ο αναγκαστικός περιορισμός των λεγόμενων «τρελών», πράγμα που τους αρνείται, στην πραγματικότητα, τη δυνατότητα να είναι άτομα, να έχουν μια βούληση, να είναι ο εαυτός τους.

Δυστυχώς, παρόλο που στην Ιταλία έχουν ξεπεραστεί τα άσυλα, το «κλείσιμο» απέναντι στην ψυχική δυσφορία εξακολουθεί να υπάρχει και μάλιστα τείνει να διαιωνίζεται μέσω νέων μορφών και τρόπων, μερικές φορές ακόμα πιο ύπουλων (δυσδιάκριτων) διότι είναι λιγότερο προφανείς, αλλά επηρεάζουν εξίσου τη ζωή των ανθρώπων.

Και συχνά, οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται χωρίς μια πραγματική ακρόαση (χωρίς να υπάρχει κάποιος που να τους ακούσει πραγματικά): ως επί το πλείστον οι ειδικοί παρεμβαίνουν στο βιολογικό υπόστρωμα, κατευθείαν στον εγκέφαλο, ενώ οι «ζωντανές, βιωμένες» ιστορίες (εκείνων που έχουν μπροστά τους) περνούν σε δεύτερη μοίρα. Αν προηγουμένως, ο αποκλεισμός λάμβανε χώρα μέσω του ασύλου, τώρα περνά, γίνεται, μέσω της εγκατάλειψης, της μοναξιάς, της αδιαφορίας.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το άνοιγμα του ψυχιατρικού ιδρύματος, όπως λέει ο Franco Basaglia, «δεν είναι το ν’ ανοίγουμε μια πόρτα, αλλά το κεφάλι μας (το μυαλό μας) μπροστά σ’ “αυτόν” τον άρρωστο» που έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε. Και «αυτός» ο άρρωστος, είναι πάντα διαφορετικός: ο Luigi, ο Franco, ο Mario, και θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε ονοματίζοντας όλους τους 851.189 ανθρώπους που επί του παρόντος χρησιμοποιούν υπηρεσίες ψυχικής υγείας στην Ιταλία. Καθένας με τη δική του μοναδικότητα, που δεν μπορεί να περιοριστεί, να μειωθεί, σε μια διάγνωση.

Το να ανοίγουμε το μυαλό μας μπροστά στους «άρρωστους», σημαίνει να ξεχνάμε τις θεωρίες που έχουμε στο κεφάλι μας και ν’ ανακαλύπτουμε την ιστορία, τη βιογραφία του προσώπου που αντιμετωπίζουμε: το προνομιούχο μέρος, στο οποίο μπορούμε να εντοπίσουμε την προέλευση και την αίσθηση της ψυχικής αγωνίας .

Χωρίς αυτό το «άνοιγμα» προς τον άλλο, κάθε «εξειδικευμένη» θεραπεία γίνεται πολύ περιορισμένη, διότι δεν βοηθά το άτομο που φροντίζεται (που βρίσκεται σε θεραπεία, σε δομή ψυχικής υγείας) να βρει μια θετική αίσθηση και ορίζοντα ανοιχτό, ώστε να (μπορεί να) μοιραστεί την ύπαρξή του. Και δεν βοηθάει στην εξεύρεση συγκεκριμένων δυνατοτήτων ζωής, για (αυτό) το άτομο, στην κοινωνία.

Η φροντίδα για την ανασυγκρότηση αυτού του ορίζοντα (του ανοιχτού, που προαναφέρθηκε) γίνεται μέσω της Ψυχικής Υγείας, γιατί δίνει τη δυνατότητα επιστροφής σε μια κοινή, ομαλότητα / κανονικότητα.

Η ελευθερία είναι θεραπευτική, όταν συνδέεται με τη δυνατότητα να είσαστε πολίτες, δηλαδή να συμμετέχετε σε μια μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων με την οποία να μοιραζόσαστε δικαιώματα και υποχρεώσεις, μέσω των οποίων θα βρείτε μια συναισθηματικά ικανοποιητική συμφωνία, για μια πιθανή συνύπαρξη.

Και σε ένα πλαίσιο, τέτοιου τύπου, (θα μπορέσετε) να είστε σε θέση να κάνετε ξανά, επιλογές για τον εαυτό σας.

Αυτό το όραμα δεν αντιτίθεται στην επιστημονική άποψη της ψυχικής δυσφορίας, αλλά την κατανοεί και την ξεπερνά, εισάγοντας την σε ένα πλαίσιο νοήματος κατά μία έννοια, ευρύτερο (και συγκεκριμένο) : τη ζωή των ανθρώπων στο δικό τους κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο.
Και σε αυτό το πλαίσιο, οι δυνατότητες περίθαλψης και αποκατάστασης είναι ολοκληρωμένες και αποτελεσματικές.

Από την άλλη πλευρά, είμαστε κοινωνικά όντα και η ελευθερία μας είναι αλληλοεξαρτώμενη, αλληλένδετη, δηλαδή η δημιουργία και η οικοδόμηση της στηρίζεται στη σχέση μας με τους άλλους.

Όταν είμαστε άρρωστοι και είμαστε πολύ εύθραυστοι ή δεν έχουμε τη διαύγεια για να κατανοήσουμε και ν’ αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα, η ελευθερία μας εξαρτάται από την ικανότητα και την προθυμία των άλλων να μας βοηθήσουν να δώσουμε νόημα σε αυτό που συμβαίνει.

Είναι ένα κουραστικό πράγμα (μια κουραστική κατάσταση) και διαρκεί πολύ χρονικά, αλλά είναι η βάση, η πολύ συχνά ξεχασμένη, για οποιαδήποτε θεραπευτική πράξη”.

.

.

Νέες κυκλοφορίες: «Ο φταίχτης» των Εύας Μ. Μαθιουδάκη & Κωστή Σχιζάκη

.

Για τον Κωστή Σχιζάκη, την ψυχή του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Ηρακλείου, έχω γράψει κι άλλες φορές. Μας ενώνει μακρόχρονη φιλία, άλλωστε.

Υπάρχει ακόμη κι ανάρτησή μου για τη συλλογή διηγημάτων του που τιτλοφορείται «Αυτά…» και μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ.

Πρόσφατα, αποφάσισε να δοκιμαστεί και στο μυθιστόρημα, με τη συνδρομή της Εύας Μ. Μαθιουδάκη κι εύχομαι καλή επιτυχία και στους δυο τους, για το «Φταίχτη», για τον οποίο έχω διαβάσει εξαιρετικές κριτικές.

Όσο για μένα, είχα παρέα μου το βιβλίο στο Zadar, όπου και τραβήχτηκε η φωτογραφία, κι άρχισα τότε να βουτάω στις σελίδες του. Το καλοκαίρι είναι η αιτία που δεν το έχω τελειώσει ακόμη. Αλλά καταλαβαίνω γιατί πρόλαβε ν’ αγαπηθεί τόσο.

Κωστή μου, περιμένω κι άλλες δικές σου γραφές να διαβάσω. Να είσαι καλά.-

.

.