Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα» : Locotrip – Winter 2020

Σε περίπτωση που δεν το ξέρετε ή δεν έτυχε να διαβάσετε αυτή την ανάρτηση, έχει νόημα να γράψω πάλι ότι η «Λοκομοτίβα» είναι το αγαπημένο μου στέκι στην Αθήνα. Από ‘κει προμηθεύομαι τα βιβλία μου, εκεί πίνω τον καφέ μου και κυρίως εκεί συναντώ ενδιαφέροντες ανθρώπους, συμμετέχω σε σημαντικές εκδηλώσεις κτλ. Μου άρεσε πολύ λοιπόν το βήμα που έκαναν τα παιδιά το 2019, να βγάλουν αυτό το περιοδικό κι είχα γράψει τότε μερικές πληροφορίες για την ύλη τους, εδώ. Κι έτσι, όταν μου πρότεινε ο Κυριάκος να συμμετάσχω κι εγώ την επόμενη φορά, το έκανα με μεγάλη, μεγάλη χαρά.

Για τη δική μου συμμετοχή σ’ αυτή την έκδοση όμως, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Το ποίημα γράφτηκε πέρυσι τον Ιούλιο στην Podgorica, την πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου και δημοσιεύεται τώρα. Χρησιμοποιώ με το δικό μου τρόπο κάποια τοπωνύμια, επίσης. Και τέλος. Αυτά αρκούν. Η Podgorica μπορεί να είναι μια πληγωμένη πόλη, αλλά έχει πολλές όμορφες γωνιές. Ήξερα ότι θα επιστρέψω εκεί, σ’ αυτό το παρεξηγημένο μέρος, με τους τόσο φιλόξενους κατοίκους, απ’ την πρώτη βόλτα. Ταλανίζεται από διάφορα προβλήματα, όπως κι όλη η χώρα άλλωστε (ξέρουμε κι εμείς απ’ αυτά), αλλά θαύμασα και κάποια απ’ τα μαχητικά της φοιτητικά κινήματα. Τα υπόλοιπα κάποια στιγμή στο μέλλον, αν όλα πάνε καλά, θα τα συζητήσουμε ξανά.

Πιο σημαντικό θεωρώ το να εξηγήσω κάτι άλλο: το πόσο χαίρομαι που υπάρχουν κι οι διάφορες ανεξάρτητες εκδόσεις. Γιατί δίνεται η δυνατότητα μ’ αυτό τον τρόπο, να εκφραστούν κάποιοι άνθρωποι χωρίς να χρειαστεί να πληρώσουν, να κολακέψουν κανέναν ή να πασχίσουν να χωθούν στις διάφορες παρέες που λυμαίνονται τη λογοτεχνία και την ποίηση γενικότερα, μήπως και τους γράψουν διθυραμβικές κριτικές οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως επαΐοντες ή τους προωθήσουν τόσο ώστε να βραβευτούν. Γιατί έτσι γίνεται και πρέπει να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Μεγάλη λύπη μου προξενούν ώρες-ώρες αυτά και τελικά καλό είναι να σκεφτεί όποια, όποιος, όποιο γράφει, ποιο κοινό αντίστοιχα την, τον, το ενδιαφέρει. Κρίμα να πηγαίνουν χαμένες οι λέξεις σας…

Αν πάλι δε γράφετε, αλλά διαβάζετε, να μια ωραία αφορμή να ξεφυλλίσετε το τεύχος. Δώστε μια ευκαιρία σε καινούριες «φωνές», να σας κερδίσουν αντί να καθοδηγήστε απ’ το κυρίαρχο εκδοτικό σύστημα. Είναι ένας απ’ τους λόγους αυτός, που κατά καιρούς διαβάζω και προτείνω αυτοεκδόσεις, αν θεωρώ πως κάτι έχουν να πουν. Προσωπικά ξεχώρισα πάλι, κάποια κείμενα, ποιήματα αλλά και σχέδια και φωτογραφίες στο περιοδικό . Πιστεύω ότι το ίδιο θα κάνετε κι εσείς.

Καλή σας ανάγνωση, λοιπόν…