Σχετικά με τη λειτουργία της Αυτοοργανωμένης Δομής Αλληλεγγύης Συλλογής-Προσφοράς ειδών 1ης ανάγκης “Το Ντουλάπι” – Κάθε Δευτέρα, 7-9μμ, στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ

https://apis.mail.yahoo.com/ws/v3/mailboxes/@.id==VjN-GqZbD4_K74a0FHfVZGDJPiGc3tcpcdTQOVhXD_IywDkZFDdaN4rFgKzuYe-o3w57HL3KT_chsA6BLIhY0qzmew/messages/@.id==AItm8gkKoWeoXs-GSAgiCGdoMeY/content/parts/@.id==2/thumbnail?appId=YMailNorrinLaunch

Εδώ και τρία χρόνια, στα πλαίσια της κάλυψης των βασικών αναγκών και της καλλιέργειας της αλληλεγγύης στις γειτονιές μας, η Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου δημιούργησε ένα χώρο, μέσα στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, συλλογής ειδών πρώτης ανάγκης, φάρμακα, είδη σωματικής υγιεινής, καθαριστικά, τρόφιμα και προσφοράς τους σε όσους/ες έχουν ανάγκη.

Βασικός μας στόχος ήταν και συνεχίζει να είναι η ύπαρξη μιας δομής αλληλεγγύης και ενδυνάμωσης της γειτονιάς, για να γνωριστούμε, να επικοινωνήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και σκεπτικά. Να καταλάβουμε όλοι/ες μας ότι το να κλεινόμαστε στο πρόβλημα μας και να απομονωνόμαστε, αναγνωρίζοντας ως μοναδικό εχθρό τον/την διπλανό/ή μας, δεν είναι η λύση. Ο πραγματικός μας εχθρός είναι το κράτος και το κεφάλαιο που μας οδηγούν στην οικονομική, προσωπική και κοινωνική εξαθλίωση και δε θα παίξουμε το παιχνίδι τους. Μέσα από τις δομές που λειτουργούμε ως Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, τις δράσεις στους δρόμους και τις πλατείες των γειτονιών μας, τις σχέσεις αλληλεγγύης που χτίζουμε και τις συλλογικές μας αντιστάσεις και ιδίως αυτή τη δύσκολη περίοδο κάναμε και κάνουμε σαφές σε όσους επιβουλεύονται τη ζωή μας ότι ενάντια στον φόβο και την καταστολή η ζωή και η αλληλεγγύη θα νικήσουν!

Από τον Μάρτιο του 2020 εξαιτίας του σοβαρού υγειονομικού ζητήματος, της κοινωνικής κατάστασης και των απαγορεύσεων που επιβλήθηκαν, οι ανάγκες των συνανθρώπων μας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων από αυτούς-ες (ηλικιωμένες-οι, άστεγοι-ες, μετανάστες-τριες, φτωχές-οι, ασθενείς) ήταν ακόμα πιο δύσκολο να μπορέσουν να καλυφθούν. Αντιλαμβανόμενοι αυτήν την κατάσταση που εξελίσσονταν αποφασίσαμε “Το Ντουλάπι” όχι μόνο να συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά κάθε Δευτέρα, αλλά να ανοίγει και δεύτερη μέρα την εβδομάδα, κάθε Πέμπτη, 7-9μμ, αναλογιζόμενες-οι πάντα την ευθύνη που μας αναλογεί και λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Έτσι για δυόμιση μήνες (από 15 Μαρτίου μέχρι τέλος Μαΐου) η Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι” λειτουργούσε δύο φορές την εβδομάδα στηρίζοντας και τροφοδοτώντας σταθερά περίπου 40 οικογένειες σε εβδομαδιαία βάση. Επίσης συμμετείχαμε στη συλλογή και την αποστολή παιχνιδιών και υλικών δημιουργικής απασχόλησης στα παιδιά του στρατοπέδου συγκέντρωσης στην περιοχή της Μαλακάσας, που οργανώθηκε από την Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα για την Ψυχική Υγεία. Ενώ πραγματοποιήσαμε ακόμα τρεις αποστολές κυρίως με καθαριστικά, φάρμακα, είδη σωματικής υγιεινής στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μαλακάσας, τα οποία μοιράστηκαν απευθείας στις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Όλο αυτό το διάστημα έντονη υπήρξε η παρουσία των κατασταλτικών δυνάμεων έξω από την κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ. Την Κυριακή 5 Απριλίου και ενώ ήταν προγραμματισμένη η εβδομαδιαία συνάντηση της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου υπήρξε εμφανής παρουσία αστυνομικών δυνάμεων έξω από την κατάληψη. Από τις 5:30μμ πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις (ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΟΠΚΕ, 2 περιπολικά) επιχειρούσαν να ελέγξουν και να καταγράψουν κόσμο που ερχόταν, έφευγε ή περνούσε έξω από τον χώρο. Οι αστυνομικές δυνάμεις αποχώρησαν μετά από περίπου τρεις ώρες.

Την επόμενη μέρα Δευτέρα 6 Απριλίου από τις 6:30μμ, λίγη ώρα πριν ανοίξει ο χώρος για να λειτουργήσει η Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι”, αστυνομικές δυνάμεις (περιπολικό, ΟΠΚΕ, ασφαλίτικο, ΔΙΑΣ) ξαναέκαναν την εμφάνισή τους επιχειρώντας να ελέγξουν ποιοι-ες προσέρχονται στον χώρο για να πάρουν ή να προσφέρουν πράγματα. Η παρουσία των κατασταλτικών δυνάμεων και η παρακολούθηση της κατάληψης συνεχίστηκε μέχρι και τις αρχές Μάϊου.

Όμως οι έλεγχοι, η τρομοκρατία και η προσπάθεια παρεμπόδισης της λειτουργίας τόσο της Ανοιχτής Συνέλευσης Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου όσο και της δομής αλληλεγγύης έπεσαν στο κενό. Αρκετές δεκάδες κόσμου προσήλθαν στην κατάληψη για να προσφέρουν ή να πάρουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, ενώ η γειτονιά άρχισε να διαμαρτύρεται για την αστυνομοκρατία.

Όλο αυτό το διάστημα πλήθος κόσμου στήριξε “Το Ντουλάπι” με κάθε τρόπο. Με την φυσική του παρουσία, συμβάλλοντας στην αντιπληροφόρηση και το μοίρασμα κειμένων, περιφρουρώντας την κατάληψη του πρώην ΠΙΚΠΑ και την λειτουργία της δομής από τις κατασταλτικές δυνάμεις και φυσικά προσφέροντας τρόφιμα, είδη σωματικής υγιεινής, καθαριστικά, γάντια, μάσκες και άλλα. Δίχως αυτόν τον κόσμο η δομή σε αυτήν την πρωτόγνωρη και δύσκολη κατάσταση δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει. Πέρα όμως από τους μεμονωμένους συνανθρώπους μας ή τις παρέες από τις γειτονιές μας και όχι μόνο, που συνέρρεαν στην κατάληψη του πρώην ΠΙΚΠΑ, για να προσφέρουν ό,τι μπορούσαν θα πρέπει να ευχαριστήσουμε και τις συλλογικότητες Γρέζι, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Νάξου και τη Δομή Αλληλεγγύης και Αλληλοβοήθειας της κατάληψης Παραρτήματος Πάτρας, οι οποίες στήριξαν την Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι”, με προσφορά ειδών, χρημάτων, αλλά και τη φυσική τους παρουσία.

Καλούμε όλους και όλες να συνεχίσουν να ενισχύουν με συνεισφορές την Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι” και όσοι-ες έχουν ανάγκη να έρθουν να πάρουν ό,τι χρειάζονται. Η περίοδος της καραντίνας μπορεί να πέρασε, αλλά οι ανάγκες των συνανθρώπων μας συνεχίζουν να υφίστανται και η κάλυψη τους θα είναι όλο και πιο δύσκολη, ιδίως το επόμενο διάστημα που η οικονομική κρίση θα εντείνεται. Η Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι”, από τον Ιούνιο θα λειτουργεί και πάλι μία φορά την εβδομάδα, κάθε Δευτέρα, 7-9μμ, στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, ώστε όποιος/α θέλει να μπορεί να προσφέρει ή να πάρει ό,τι χρειάζεται.

Αυτοοργανώνουμε την καθημερινότητα και τις ανάγκες μας, γιατί οι μόνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται για την υγεία και τη ζωή μας είμαστε εμείς και οι συνάνθρωποί μας και κανένας επίδοξος σωτήρας (κυβερνήσεις, εκκλησία, μεγαλοεπιχειρηματίες). Δομούμε σχέσεις αλληλεγγύης με τους συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, ηλικίας. Δημιουργούμε δίκτυα αλληλοβοήθειας για την κάλυψη βασικών αναγκών, υλικών και ψυχολογικών. Αντιστεκόμαστε στον φασισμό με όποιο όχημα και αν επελαύνει. Να μη δεχτούμε τις συνθήκες εργασιακής γαλέρας. Να διεκδικήσουμε πρόσβαση στη στέγαση, την τροφή και την υγεία για όλους και όλες. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες και τα αφεντικά που επιβουλεύονται και διαχειρίζονται τη ζωή μας για να διατηρήσουν τα κέρδη και τα προνόμιά τους.

Ονειρευόμαστε και αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία που ο/η καθένας/καθεμία θα παίρνει αυτά που χρειάζεται και θα δίνει αυτά που μπορεί. Οφείλουμε στους εαυτούς μας και στις επόμενες γενιές, να σταθούμε στα πόδια μας και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Να αγωνιστούμε μέσα από διαδικασίες συλλογικοποίησης και αυτοοργάνωσης για μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Ταξική Αλληλεγγύη-Κοινωνική Αυτοοργάνωση

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου

κάθε Κυριακή 6μμ συνέλευση στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, Άνω Πετράλωνα – askpthk.espivblogs.net _______________________________________________
Askpthk mailing list
Askpthk@lists.espiv.net
https://lists.espiv.net/cgi-bin/mailman/listinfo/askpthk

Στα ίχνη του Joyce στην Τεργέστη: Η σχέση του με τους Έλληνες και την Ελλάδα – Μέρος Ι

«Οι Έλληνες μου έφεραν πάντα τύχη»

1. Λεπτομέρεια απ’ το άγαλμα του Joyce στην Τεργέστη (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

.

Τον περασμένο Ιούλιο, βρέθηκα πάλι στην Τεργέστη. Ακολουθώντας τα ίχνη του James Joyce αυτή τη φορά. Κι όσο καθόμουν στο ιστορικό Caffè degli Specchi, που στεγάζεται στο Palazzo Stratti (κτίσμα του 1839, ιδιοκτησίας τότε του ισχυρότατου έλληνα εμπόρου, διευθυντή μεταξύ άλλων του Thaetro Novo, Niccolò Stratti και λογοτεχνικό στέκι αργότερα μεταξύ άλλων και του μεγάλου συγγραφέα, στην Piazza Unità d’Italia), σκεφτόμουν ότι με παρόμοιο περιπετειώδη τρόπο, ξεκίνησε κι η δική του ζωή στον τοπικό σταθμό των τρένων όταν έφτασε ταλαιπωρημένος με την έγκυο σύντροφό του Nora Barnacle κι έψαχνε για κατάλυμα, ώστε να περάσουν κάπου τη νύχτα. Τα κοινά μας βιογραφικά σημεία βέβαια σταματούν εκεί, αφού εκείνος κατάφερε τελικά να την αγαπήσει πολύ, αυτή την πανέμορφη πόλη της Αδριατικής (που διάλεξε για την αυτοεξορία του), στην οποία ήρθε για πρώτη φορά το 1904 κι έφυγε οριστικά το 1919. Εμένα εξακολουθεί να με διώχνει μακριά της, η “σχέση” μας είναι δύσκολη, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό. Όταν τουλάχιστον επιστρέφω, έχω σίγουρα κάποιο καλό λόγο για να το κάνω. Τη συγκεκριμένη στιγμή ακολουθούσα τα βήματά του συμβουλευόμενη πλήθος πηγών. Κι υπάρχουν τόσα πολλά σημεία με τα οποία έχει συνδεθεί τ’ όνομά του κι όπου μπορεί κανείς να ξετυλίξει την ιστορία του. Έχει όμως νόημα να τα δει κανείς όλα αυτά, ενώ υπάρχει και το αφιερωμένο σ’ εκείνον, Μουσείο; Θα σας γράψω τη γνώμη μου σ’ αυτή τη σειρά των αναρτήσεων και θα μοιραστώ μαζί σας φωτογραφίες που τράβηξα κι άλλες που έψαξα και βρήκα…

2. Caffè degli Specchi (φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

Καταρχάς, το διάστημα που ζούσε στην Τεργέστη, ήταν συχνότατος θαμώνας πολλών χώρων που σέρβιραν αλκοόλ (του άρεσε το αψέντι), όπως γράφουν οι βιογράφοι του και διαβάζουμε χωρίς την παραμικρή έκπληξη, όσ@ γνωρίζουμε αρκετά πράγματα για τη ζωή και το έργο του. Έχουμε υπόψη μας άρα, ότι απ’ την πρώτη νύχτα έμπλεξε σε καυγά σε μπαρ και κατέληξε να συλληφθεί και να βρεθεί στο κρατητήριο. Αν όμως δεν σας είχε απασχολήσει ως τώρα ως προσωπικότητα, μιας και θεωρούνται περίπλοκα και δυσνόητα τα βιβλία του (όχι όλα βέβαια), σήμερα θα μάθετε αν μη τι άλλο, μερικά πράγματα για εκείνον. Αφού τα μπαρ, τα καφέ και τα εστιατόρια που σύχναζε (ακόμη κι αν είχε ελάχιστα χρήματα στην τσέπη του), ήταν πάμπολλα λοιπόν, και τα περισσότερα βρίσκονται κοντά στην πλατεία Unità d’Italia δεν βρήκα ότι υπήρχε λόγος να τα δω ένα προς ένα. Μερικά συνεχίζουν τη λειτουργία τους και έχουν λίγο-πολύ την ίδια ατμόσφαιρα που είχαν κάποτε, όπως αυτό που βρέθηκα εγώ, το Stella Polare, αλλά και το Caffè Pasticceria Pirona όπου άρχισε να γράφει τον “Οδυσσέα” κι έχει νόημα ίσως μια επίσκεψη εκεί. Άλλα στέκια του δεν υπάρχουν πια, κάποια τον «διεκδικούν χωρίς να μπορεί να διαπιστωθεί αν όντως πήγαινε σ’ αυτά, ενώ “ξεφύτρωσαν” και μερικά καινούρια καφέ, που φέρουν τ’ όνομά του στις ταμπέλες τους, όπως άλλωστε και ένα ξενοδοχείο, στου οποίου το δρόμο βρέθηκα τυχαία μόλις πάρκαρε το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινα. Ήταν κι αυτό ένα απ’ τα μικρά, καθημερινά συμβάντα που μας κάνουν να σκεφτόμαστε την “θεά” τύχη και τα παιχνίδια της. Έπαιξε άλλωστε το ρόλο της και στο να κάνω τη δημοσίευση αυτή που ετοίμαζα από πέρυσι, τώρα, αφού από αύριο και ως την Τρίτη θα μπορείτε να δείτε κι εσείς απ’ το site της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, τη σπουδαία ταινία της Βουβούλα Σκούρα που τον αφορά και τιτλοφορείται «THE RED BANK. James Joyce: Τα Τετράδιά του, των Ελληνικών». Κι έτσι θα διαπιστώσετε το πόσο πολύ ασχολήθηκε με τη γλώσσα μας. Η πρώτη που ανέδειξε αυτό το θέμα βέβαια, ήταν η ποιήτρια και μεταφράστρια τεσσάρων βιβλίων του, Μαντώ Αραβαντινού. Ακούστε όμως, αυτή τη συνέντευξη της σκηνοθέτιδας απ’ το Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ Open και θα τα μάθετε τα της ταινίας. Δεν χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο εγώ.

Η Τεργέστη, για να φτάσουμε και στο “σκηνικό” της ιστορίας μας, πριν εξηγήσω περισσότερα πράγματα για τον Joyce, έχει άρωμα Ελλάδας. Καθόλου τυχαίο αυτό φυσικά αφού υπήρχε ισχυρή ελληνική παροικία εκεί, όπως θα καταλάβατε, αν δεν το ξέρατε ήδη απ’ τα μαθήματα της Ιστορίας. Αλλά όχι μόνο ελληνικό άρωμα. Ήταν πάντα ένα σταυροδρόμι πολιτισμών, ένα σημαντικότατο λιμάνι, ανάμεσα στα “θερμά” κι ασταθή συνήθως Βαλκάνια και την Ευρώπη. Όπως έχει γράψει ο ιστορικός λογοτεχνίας Kevin Birmingham, στο βιβλίο του «The Most Dangerous Book: The Battle for James Joyce’s Ulysses», αν ο Joyce ήθελε να δραπετεύσει απ’ την “Ireland’s provinciality” – πράγμα σίγουρο, σκέφτομαι, καθώς θυμάμαι εκτός των άλλων και το ποίημα με τον τίτλο “The Holy Office” (στο οποίο υπάρχει κι η ελληνική λέξη Katharsis κι όπου διακρίνονται και οι αιτίες που τον έκαναν ν’ αποστασιοποιηθεί), βρήκε τότε το τέλειο μέρος. Μια περιοχή όπου οι Ιταλικές διάλεκτοι συναντούσαν τις Γερμανικές, τις Τσέχικες, τις Ελληνικές. Στην Τεργέστη υπήρχαν επίσης πολλοί Σέρβοι (κι άλλοι με εθνική καταγωγή απ’ την πρώην Γιουγκοσλαβία, Σλοβένοι, Κροάτες κτλ), καθώς και Αλβανοί. Μοιραία λοιπόν συγγραφείς σύγχρονοι, αλλά και προγενέστεροι, σ‘ αυτή την πόλη βάζουν τους ήρωές τους να περιπλανώνται και να ζουν τα πάθη τους, στα ιστορικά τους μυθιστορήματα. Το γράφω αυτό έχοντας στο νου μου για παράδειγμα τον εξαιρετικό Ράντοσλαβ Πέτκοβιτς και το βιβλίο του «Η μοίρα και τα σχόλια» (κυκλοφορεί απ’ τις εκδόσεις “Καστανιώτη”, σε μετάφραση: Ράντοσλαβ Μπρκόβιτς), που κάνει συχνές αναφορές και στους Έλληνες που ζούσαν εκεί. Στο βιβλίο μάλιστα υπάρχουν κι αυτοί οι υπέροχοι στίχοι του Μίλαν Τζόρτζεβιτς:

Όλοι εξαφανιζόμαστε, είμαστε Σέρβοι από την Τεργέστη,
ξεθωριασμένα γράμματα, γαλάζιο αίμα·
όλοι πίσω μας αφήνουμε τα αποτυπώματα των δαχτύλων στη σκόνη των σπιτιών μας, τα ημερολόγια των λωτών, σφουμάτο αναμνήσεις των αρωμάτων, εκείνη τη φλόγα που παρουσιάσατε μες στο σκοτάδι, σαν οπτασία πάνω απ’ τα νερά, και πνίγει τους ανθρώπους που την ακολουθούν.

Είναι μια πόλη επομένως που δεν ανήκει κατά κάποιον τρόπο σε κανένα κι απ’ την άλλη σ’ αυτήν πολλοί λαοί, αισθάνονται ότι βρίσκονται σε οικείο έδαφος, σαν στο σπίτι τους, αφού οι συμπατριώτες τους κάποτε άφησαν τα ίχνη τους στους δρόμους της. Μόνο τους τελευταίους αιώνες της ιστορίας της να σκεφτούμε, φτάνει για να το καταλάβουμε. Την κατείχαν οι Γάλλοι, πέρασε στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, ακολούθως ενώθηκε με την Ιταλία, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο όμως την κατέλαβαν οι Γερμανοί, την απελευθέρωσαν οι δυνάμεις του Τίτο κι έτσι πέρασε στη Γιουγκοσλαβία και τελικώς κατέληξε πάλι στην Ιταλία. Κι ο ήρωας του “Οδυσσέα”, Leopold Bloοm μοιάζει περισσότερο με Τριεστίνο παρά με Ιρλανδό, όπως ισχυρίζονται κάποιοι μελετητές (δείτε εδώ ένα σχετικό βιβλίο).

3. James Joyce / Ettore Schmitz

Τον “αναγνωρίζουν” μάλιστα στο πρόσωπο του Svevo (του Ettore Schmitz δηλαδή, που ήταν Εβραίος συγγραφέας), στον οποίο ο Joyce έκανε μαθήματα αγγλικών (έτσι βιοποριζόταν) και σύχναζαν παρέα και στο Caffè degli Specchi, μεταξύ άλλων. Εκείνο που είναι απολύτως σίγουρο πάντως, είναι ότι ο συγγραφέας επέμενε στο Παρίσι, στο θρυλικό βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company όπου και συνάντησε την εκδότρια Sylvia Beach, σχετικά με το ότι έπρεπε το μπλε χρώμα στο εξώφυλλο του βιβλίου να είναι ίδιο με της ελληνικής σημαίας, όπως έχει αναφερθεί απ’ τον Edwuard Bishop, ώστε να “θεμελιώνεται” κι η σχέση “κειμένου” και “βιβλίου”.

(συνεχίζεται)

*Οι φωτογραφίες 1 και 2 τραβήχτηκαν από μένα. Η 3 είναι από εδώ. Κι άλλες, σύγχρονες φωτογραφίες της Τεργέστης, θα βρείτε στους λογαριασμούς που διατηρώ σε flickr και instagram αντίστοιχα.

«Σχέδιο γάμου»: Ένα ντοκιμαντέρ της Atieh Attarzadeh γυρισμένο σε ψυχιατρείο του Ιράν

Όσα χρόνια έζησα στη Θεσσαλονίκη, δεν έχανα με τίποτα το Φεστιβάλ. Τις μέρες εκείνες, περνούσα ώρες μπροστά στη μεγάλη οθόνη που μου άνοιγε νέους ορίζοντες. Φέτος, λόγω της διαμορφωμένης κατάστασης μπορώ να δω, όπως κι εσείς, με μια απλή εγγραφή κι απολύτως δωρεάν, όποια ταινία μ’ ενδιαφέρει στον υπολογιστή μου από εδώ. Κι αυτό έκανα χτες βράδυ.

Παρακολούθησα λοιπόν το σπουδαίο αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καρούζο που σας προτείνω κι από ‘δω να μη χάσετε, αλλά και το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ της Atieh Attarzadeh , που αφορά ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο γάμου μεταξύ χρονίων ψυχικά πασχόντων (κάποιοι εξ’ αυτών είναι άστεγοι κι έχουν πάρει τη διάγνωση της σχιζοφρένειας), νοσηλευομένων στο Ehsan House. Ένα ίδρυμα μη-κρατικό, μη-κερδοσκοπικό (Charitable Institute for Protecting Social Victims), κοντά στην Τεχεράνη, για το οποίο βρήκα εδώ κάποιες πληροφορίες.

Τα υπέρ και τα κατά αυτού του σχεδίου, αναφέρονται απ’ τους ίδιους τους εργαζόμενους στο ίδρυμα κι έτσι δεν χρειάζεται να σας γράψω περισσότερα εγώ. Θ’ αναφέρω μόνο, ότι φυσικά σε οτιδήποτε νέο προτείνεται, υπάρχει συνήθως κριτική απ’ το κατεστημένο σύστημα. Δεν είναι η πρώτη φορά που το βλέπουμε αυτό. Και συνήθως η κριτική γίνεται από ‘κείνους ακριβώς, που δεν έχουν κάνει τίποτα για να λύσουν ένα ήδη υπάρχων πρόβλημα. Θα δείτε σε κάποια στιγμή το διευθυντή που είχε αυτή την ιδέα, να το λέει. Απ’ την άλλη, κάποια «πειράματα» χρειάζονται πολλή σκέψη ειδικά αν έχουν έντονο το στοιχείο του ελέγχου ενώ επικαλούνται τη λέξη «δικαίωμα» και θα καταλάβετε γιατί, παρακολουθώντας όσα διαδραματίζονται στην ταινία.

Εγώ δε στάθηκα πάντως, για να πω την αλήθεια, μόνο στα ερωτήματα που εγείρει το συγκεκριμένο σχέδιο. Αυτό το ντοκιμαντέρ μας δίνει την ευκαιρία να δούμε τις προσωπικές διαδρομές κάποιων ανθρώπων, ανδρών και γυναικών, που κατέληξαν στο ψυχιατρείο, τον τρόπο που τους αντιμετώπισαν κι αντιμετωπίζουν και σήμερα οι οικογένειές τους, την ιδρυματική λειτουργία του χώρου όπου νοσηλεύονται, το πώς δομούνται κι ιεραρχούνται αντίστοιχα κι οι σχέσεις των ειδικών, το περιθώριο λόγου των ίδιων των ενδιαφερομένων, ακόμη και το πως γίνονται ομαδικές ή ατομικές συνεδρίες, τι συμβαίνει με τη φαρμακοθεραπεία κ.α.

The Marriage Project' to vie in Belgium iFilm

Στο πατριαρχικό Ιράν, που κι άλλες φορές μ’ έχει απασχολήσει όπως θα ξέρετε ήδη αν επισκέπτεστε συχνά αυτό το blog, κάποια πράγματα που θα δείτε δεν φανταζόμουν ότι μπορούν να συμβούν κι άλλα ήταν όπως ακριβώς τα περίμενα. Θα κάνετε όσοι είστε του Ψ χώρου και τις δικές σας συγκρίσεις εξάλλου, αναπόφευκτα. Γι’ αυτό έχει νόημα να το δείτε και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας.

Μια απ’ τις σκηνές πάντως, επαναφέρει το γνωστό ερώτημα της κλειστής ή ανοιχτής πόρτας. Τον ίδιο διάλογο θα μπορούσατε να παρακολουθήσετε και στην Ελλάδα. Μα τον ίδιο ακριβώς. Πράγμα που δείχνει αν μη τι άλλο, πόσο παγιωμένες είναι κάποιες αντιλήψεις και πόσο ισχυρά τα στερεότυπα για την ψυχική δυσφορία, ανεξαρτήτως συνόρων, δυστυχώς.

Επιτρέψτε μου μόνο, να κάνω μια μικρή παρένθεση και να γράψω επίσης δυο λόγια για μια ακόμη ταινία με πρωταγωνιστή άτομο διαγνωσμένο με διπολική διαταραχή, που είδα πρόσφατα απ’ το Ιράνflix, το πρόγραμμα προβολής δηλαδή ταινιών, που πραγματοποιεί το Μορφωτικό Κέντρο της Πρεσβείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν κι ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Στη χώρα όπου οι ταινίες γυρίζονται «Στο όνομα του Θεού», δεν είδα να τρέχουν οι συγγενείς τον πάσχοντα Χοσρόη, όπως είναι το όνομα του ήρωα, στους μουλάδες ή να του δίνουν να καταπιεί στίχους απ’ το Κοράνι διαλυμένους σε νερό. Θα συμβαίνουν κι αυτά ενδεχομένως (για να μη γράψω οπωσδήποτε και φανώ απόλυτη, ενώ δεν έχω πλήρη εικόνα της κατάστασης στη χώρα), σε επαρχιακές περιοχές, αλλά δεν συμβαίνουν μόνο αυτά, όπως άλλωστε βλέπουμε και στο ντοκιμαντέρ της Atieh Attarzadeh, πράγμα που δεν είναι λίγο.

Κι είναι καλή αφύπνιση η ταινία που σας προανέφερα κι έχει τίτλο «Ο αδερφός μου ο Χοσρό» και για τα δικά μας στερεότυπα, σχετικά με τις ισλαμικές χώρες. Αντιθέτως είδα συγγενείς να κάνουν μεγάλη προσπάθεια να καταλάβουν, να στηρίξουν και κυρίως να κρατήσουν εκτός ψυχιατρείου τον συγγενή τους. Κι όχι μόνο συγγενείς, αλλά δε θα γράψω περισσότερα για την περίπτωση που θα καταφέρετε να δείτε την ταινία και τότε θα δείτε ποιες συγκρούσεις αναδύονται. Πραγματικά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη πάντως και μπράβο για τα μηνύματα, αν μη τι άλλο, που περνάει με τόση ευαισθησία και διακριτικότητα o σκηνοθέτης Ehsan Biglari.

Κλείνοντας τώρα την ανάρτηση αυτή κι επιστρέφοντας στο ντοκιμαντέρ «Σχέδιο γάμου», θα γράψω καταληκτικά ότι η σκηνοθέτιδα ήθελε να δείξει μεταξύ άλλων ότι όλ@ αναζητούμε την αγάπη κι έχουμε δικαίωμα να βιώνουμε συναισθηματική ασφάλεια, πληρότητα, ικανοποίηση. Ας το έχουμε κι αυτό κατά νου.

Μεγάλο το ευχαριστώ μας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που μας δίνει την ευκαιρία να δούμε, να μάθουμε και να σκεφτούμε.-

*H φωτογραφία της ανάρτησης είναι από εδώ.

«anyone lived in a pretty how town»: Ποίημα του Ε.Ε.Cummings

anyone lived in a pretty how town
(with up so floating many bells down)
spring summer autumn winter
he sang his didn’t he danced his did.

Women and men (both little and small)
cared for anyone not at all
they sowed their isn’t they reaped their same
sun moon stars rain

children guessed (but only a few
and down they forgot as up they grew
autumn winter spring summer)
that noone loved him more by more

when by now and tree by leaf
she laughed his joy she cried his grief
bird by snow and stir by still
anyone’s any was all to her

someones married their everyones
laughed their cryings and did their dance
(sleep wake hope and then) they
said their nevers they slept their dream

stars rain sun moon
(and only the snow can begin to explain
how children are apt to forget to remember
with up so floating many bells down)

one day anyone died i guess
(and noone stooped to kiss his face)
busy folk buried them side by side
little by little and was by was

all by all and deep by deep
and more by more they dream their sleep
noone and anyone earth by april
wish by spirit and if by yes.

Women and men (both dong and ding)
summer autumn winter spring
reaped their sowing and went their came
sun moon stars rain

Edward Estlin Cummings (1894-1962)

Κάλεσμα απ’ «Το Ντουλάπι»: Ελλείψεις ειδών πρώτης ανάγκης

Η Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι” το τελευταίο διάστημα έχει αυξημένη κίνηση. Ενημερώνουμε όποιον και όποια ενδιαφέρεται να προσφέρει ότι υπάρχουν οι παρακάτω ελλείψεις.


-Χαρτί κουζίνας
-Σαπούνια πλάκες/ υγρό κρεμοσάπουνο χεριών
-Σαμπουάν
-Υγρό πιάτων
-Σφουγγάρια πιάτων
-Χλωρίνες
-Μακαρόνια
-Αλεύρι
-Καφέ
-Φρυγανιές
-Μπισκότα
-Τοματοπελτέ
-Μπουκαλάκια άδεια/ βαζάκια γυάλινα (για λάδι)
-Σακούλες



Κανένας-καμία μόνη-ος απέναντι στην κρίση

ΑΥΤΟΠΡΟΣΤΑΣΙΑ απέναντι στην πανδημία με νηφαλιότητα. Να μην δεχτούμε την απαγόρευση κυκλοφορίας, την εξατομίκευση, τον φόβο, την απομόνωση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθούνται ως λύση. Η «ατομική ευθύνη» έρχεται να κρύψει τις ευθύνες κράτους και κεφαλαίου.

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ της καθημερινότητας και των αναγκών μας γιατί οι μόνοι που πραγματικά ενδιαφέρονται για την υγεία και την ζωή μας είμαστε εμείς και οι συνάνθρωποί μας και κανένας επίδοξος σωτήρας (κυβερνήσεις, εκκλησία, μεγαλοεπιχειρηματίες).

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ με τους συνανθρώπους μας ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, ηλικίας. Δίκτυα αλληλοβοήθειας για την κάλυψη βασικών αναγκών, υλικών και ψυχολογικών.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στον φασισμό με όποιο όχημα και αν επελαύνει. Να μην δεχτούμε τις συνθήκες εργασιακής γαλέρας. Να διεκδικήσουμε πρόσβαση στη στέγαση και την υγεία για όλους και όλες. Καμία εμπιστοσύνη στους κυβερνώντες και τα αφεντικά που επιβουλεύονται και διαχειρίζονται τη ζωή μας για να διατηρήσουν τα κέρδη και τα προνόμιά τους.

Καλούμε όλους και όλες να ενισχύσουν με συνεισφορές την Αυτοοργανωμένη Δομή Αλληλεγγύης και Συλλογής-Προσφοράς ειδών πρώτης ανάγκης “Το Ντουλάπι” και όσοι-ες έχουν ανάγκη να έρθουν να πάρουν ό,τι χρειάζονται.

Σε αυτήν την χρονική στιγμή εξαιτίας του σοβαρού υγειονομικού ζητήματος, της κοινωνικής κατάστασης και των εξελίξεων που βιώνουμε, οι ανάγκες των συνανθρώπων μας και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων από αυτούς-ες (ηλικιωμένες-οι, άστεγοι-ες, μετανάστες-τριες, φτωχές-οι, ασθενείς) έχουν αυξηθεί και υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τρόφιμα, είδη σωματικής υγιεινής, καθαριστικά. “Το Ντουλάπι” συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά κάθε Δευτέρα και Πέμπτη, 7-9μμ, στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, αναλογιζόμενες-οι την ευθύνη και λαμβάνοντας όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις.

Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6972751620 και mail: askpthk@espiv.net

Ανοιχτή Συνέλευση Κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου κάθε Κυριακή 6μμ συνέλευση στην κατάληψη πρώην ΠΙΚΠΑ, Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, Άνω Πετράλωνα – askpthk.espivblogs.net