Damir Imamović: Η Φωνή του σεβντά της Βοσνίας

Όταν θέλω να αισθανθώ όπως όταν περπατούσα στο Sarajevo, τον ακούω και βλέπω αυτό το video clip που με γυρίζει στους λόφους και στους δρόμους της μαρτυρικής πόλης. Αυτός είναι ο λόγος που σας γράφω σήμερα για κείνον. Για να ταξιδέψετε μαζί μου, τώρα που ποικίλοι αποκλεισμοί μας κάνουν δυσκολότερα τα ταξίδια και να μάθετε περισσότερα για τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη που είναι σχεδόν άγνωστος στην Ελλάδα, αν κι έχει εμφανιστεί σε συναυλίες στο Μεξικό, την Ινδία, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Κίνα και φυσικά σε πάμπολλες βαλκανικές κι ευρωπαϊκές χώρες.

Έχω γράψει ήδη αυτό το κείμενο στο φιλόξενο Dream City με αφορμή το τραγούδι του «Sarajevo», για την πρωτεύουσα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης κι έτσι δε χρειάζεται να προσθέσω ούτε λέξη παραπάνω σήμερα. Ελπίζω κάποτε βέβαια, να μπορέσω να σας γράψω όλα όσα θέλω.

Έτσι, η ανάρτηση θ’ αφιερωθεί στο Damir, που γεννήθηκε σε οικογένεια με μεγάλη μουσική παράδοση. Τόσο ο πατέρας του Nedžad Imamović (που είναι μπασίστας, παραγωγός, τραγουδιστής και συγγραφέας), όσο κι ο παππούς του Zaim Imamović (που υπήρξε θρυλικός μουσικός και παραδοσιακός λαϊκός τραγουδιστής, διάσημος μάλιστα τη δεκαετία του 1940 και 1960), ασχολήθηκαν επαγγελματικά με τη μουσική κι έχουν τη δική τους σημαντικότατη πορεία.

O Damir λοιπόν, συνεχίζει με το δικό του τρόπο την οικογενειακή παράδοση (άρχισε να παίζει κιθάρα απ’ τα 15 του, το 2006 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο) κι έχει καταφέρει να γίνει γνωστός κι έξω απ’ τα σύνορα της χώρας του (πρόσφατα διάβαζα στο site των Serajevo Times γι’ αυτή του την πρωτιά).

Σπούδασε φιλοσοφία, γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο επίσης, κι ασχολείται κυρίως με το σεβντά (έπαιξε ρόλο στη συγκεκριμένη επιλογή η φιλία του με το συγγραφέα Farah Tahirbegović, τραγουδιστή του συγκροτήματος «Dertum»), ένα μουσικό είδος που όσο να πείτε το ξέρουμε κι εμείς (θ’ ακούσετε άλλωστε τα όργανα που χρησιμοποιεί και θα διαπιστώσετε τις «συγγένειες») και για το οποίο έγραψε αυτό το βιβλίο: Sevdah, the first history of the genre (Vrijeme, 2016). Για το ίδιο είδος γυρίστηκε και το ντοκιμαντέρ της Marina Andree-Škop που μπορείτε να δείτε παρακάτω. Το 2015 μάλιστα, επιμελήθηκε την έκθεση πολυμέσων «Sevdah, the art of freedom”» στην Εθνική Πινακοθήκη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Μου αρέσει το ότι συνεργάζεται με δύο καλλιτέχνες απ’ το Βελιγράδι, τον Ivan Mihajlović και την Ivana Djurić, κι έναν απ’ το Ζάγκρεμπ, τον Nenad Kovačić, δείχνοντας μ’ αυτό το κουαρτέτο στην πράξη πως τα εθνικά σύνορα δεν είναι παρά γραμμές στο χάρτη, πως πρέπει να σπάσουν οι πολιτισμικές προκαταλήψεις. Δεν είναι απ’ τους καλλιτέχνες που αρκούνται στα λόγια κι αυτό το μετράω. Δεν του αρέσουν οι ευκολίες και έχει πάρει ανάλογα ρίσκα στην καριέρα του.

Γράφει ερωτικά τραγούδια, γιατί τον ενδιαφέρει όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ, να δείξει στον κόσμο ότι η Βοσνία και ολόκληρη η περιοχή των Βαλκανίων δεν πρέπει να χαρακτηρίζονται (λόγω του) πολέμου και (του) εγκλήματος, αλλά ως οι τόποι όπου γεννήθηκαν μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια αγάπης του κόσμου και δημιουργούνται ακόμη.

Έχει εδώ έναν ιστότοπο απ’ τον οποίο μπορείτε να μάθετε κι άλλα αν ενδιαφέρεστε (έχει φροντίσει ώστε τα άρθρα να εμφανίζονται και στα αγγλικά) κι εγώ θα κλείσω την ανάρτηση με τα δικά του λόγια για το σεβντά:

«It is a sister music to Fado, Tango, Blues or Rembetiko and any other genre of music that was formed out of meetings of different worlds of music, languages, mindsets. It is a specific blend of music and lyrics connected to the notion of sevdah (the Turkish everyday word for «love» and an Arabic word for the Greek «melancholy»). Therefore, sevdah is a meeting of the worlds. It contains echos of epic singers, travelling ashiks (Ottoman era “minstrels”), romantic songs and ballads about forbidden love. It is quite sad, especially for the most of Western ears. For us who were raised with it, it has endless shades of sadness. Some of those shades do not even sound sad to us any more».

Πηγές:

-Damir Imamović

Sarajevo Times

The Huffington Post

Sevdalinka

World music central

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s