«317»: Το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους του Μανώλη Μαύρου στο 7ο (έβδομο) Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Ιεράπετρας

.

Αυτή είναι η πρώτη ταινία που μ’ ενδιαφέρει να δω, όπως σας έγραφα χτες. Πρόκειται για το ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους του Εμμανουήλ Γ. Μαύρου με τίτλο «317». Θέμα του η σφαγή του χωριού Κομμένου της Άρτας, στις 16 Αυγούστου 1943, από τους Ναζί.

Μία απ’ τις γυναίκες που έζησαν προσωπικά τη φρίκη, ήταν η Μαρία Λάμπρη, που δε ζει πια και με συγκίνησαν πολύ όσα ο ίδιος έγραψε για κείνη και την αφήγησή της πέρυσι, στη σελίδα της ταινίας στο Facebook που θα βρείτε εδώ:

«Το κόμπιασμα της φωνής της ηχεί μέχρι σήμερα στα αυτιά μου, ο λυγμός της έγινε μοιρολόι και τα μάτια της αλήθεια στη μαρτυρία των φασιστικών υπανθρώπων: «Νόμισα πως ήταν ζωντανά», αφηγείται. «Κωστάκη, φωνάζω, Κωστάκη, Χρήστο, πού; ήταν σκοτωμένα τα παιδιά. Αλλά πώς στέκονταν ορθά; Πίσω απ’ την πόρτα; Η αδερφή μου ήταν κάτω απ’ το τραπέζι.
Αυτή, όπως σφάζουν τα κοτόπουλα και πηδάνε, έτσι κι αυτή βρέθηκε κάτω απ’ το τραπέζι. Την άλλη την αδερφή μου δεν μπορούσαμε να τη βρούμε πουθενά. Πατέρα, του λέω, εγώ θα πάω να βρω τη Θεοδώρα. Πού θα πας, παιδί μου; μου λέει. Θα πάω να κοιτάξω να βρω τη Θεοδώρα. Πηγαίνω σ’ ένα σπίτι γειτονικό, τίποτε. Πάω σε άλλο, τίποτε. Τι να κάνω; Πάω σ’ ένα χωράφι με καλαμπόκια. Κοιτάω, τι να ιδώ! Κεφάλι δεν είχε κανένας. Πώς τα ’σφαξαν, πώς τα πέταξαν, δεν μπορώ να καταλάβω, εννιά άτομα, δεν είχε ένας κεφάλι».

Ήμουν πρόσφατα άλλωστε και στο Δίστομο και σκεφτόμουν διαβάζοντας τα ονόματα των εκτελεσμένων και τις ηλικίες τους, πόσο γερά πρέπει να σφίξεις τα δόντια για να συνεχίζεις να ζεις, έχοντας βιώσει τέτοιες απώλειες, έχοντας τέτοιες μνήμες…

Και σ’ αυτές τις λίγες γραμμές, πέραν απ’ τη φιλία μου με το σκηνοθέτη, βρίσκονται οι λόγοι που θα με κάνουν να δω πρώτη αυτήν την ταινία, που ήδη έχει αξιολογότατη πορεία και σε ξένα Φεστιβάλ. Εύχομαι σ’ όλους τους συντελεστές από καρδιάς, κάθε καλό.-