«The Mad Hatter’s Tea Party»: «Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία – Μια αμφισβήτηση της κανονικότητας

Τι είναι ‘φυσιολογικό’ και τι το τόσο υπέροχο σχετικά μ’ αυτό τέλος πάντων; Αυτές είναι οι δύο ερωτήσεις που θέλουν να θέσουν οι συντελεστές της συγκεκριμένης μουσικοχορευτικής παράστασης, που παρακολούθησα πρόσφατα on line και δε γινόταν να μη σας γράψω γι’ αυτήν.

Καταρχάς βρίσκω ιδιοφυή την όλη ιδέα, του να μπουν οι ήρωες του βιβλίου του Lewis Carroll, «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» σε ..ψυχοθεραπεία, προκειμένου να τεθούν τα ερωτήματα που προανέφερα.

Κι ο νεαρός ψυχοθεραπευτής Ernest που είναι ειδικός στο να είναι φυσιολογικός (PhD in normalization) και που μόλις ξεκίνησε τη δουλειά του στο αναγνωρισμένο Institute for Extremely Normal Behaviour, αναλαμβάνει αυτό το ρόλο.

Το αν θα τα καταφέρει να κάνει ‘φυσιολογικούς’ τους: March Hare, Mad Hatter, Tweedledum, Tweedledee, Queen of Hearts και φυσικά την Alice, θα το μάθετε μόν@ σας, βλέποντας την παράσταση.

Αυτό που θέλω να σας θυμίσω, είναι ότι όπως εξηγούσα εδώ, χρόνια πριν, η έκφραση mad as a hatter (τρελός σαν καπελάς), έχει την ακόλουθη ιστορία: Όσοι εργάζονταν φτιάχνοντας καπέλα, υπέφεραν από δηλητηρίαση υδραργύρου (υλικό που χρησιμοποιούνταν σ’ αυτό το είδος ένδυσης) και η συμπεριφορά τους μετά από συνεχή έκθεση σ’ αυτό, έμοιαζε με την συμπεριφορά των τρελών. 

Η έκφραση πέρασε μ’ έναν τρόπο και στη λογοτεχνία και έτσι στο βιβλίο  «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων»  (1865), έχουμε τον γνωστό χαρακτήρα  Mad Hatter (Τρελός Καπελάς) και το Mad Tea Party.

Και η έκφραση όμως mad as a March hare (τρελός όπως ο λαγός του Μάρτη), χρησιμοποιούνταν επίσης για να χαρακτηρίσει κάποιον που έχει χάσει εντελώς την λογική του. Επειδή η αναπαραγωγική περίοδος των λαγών είναι το Μάρτιο και τότε συνεχώς χοροπηδούν. Και βέβαια δεν είναι τυχαίο, το ότι ο λαγός χρησιμοποιήθηκε ως χαρακτήρας στο λογοτεχνικό έργο που προαναφέραμε.

Να γράψω και τα τυπικά τώρα όμως, ότι δηλαδή η παράσταση είναι στα αγγλικά (υπάρχουν υπότιτλοι, αλλά δεν στα περισσότερα τραγούδια δεν εμφανίζονται), πρόκειται για μια παραγωγή του 2016 που θα είναι διαθέσιμη για λίγες μέρες, τη βλέπουμε απ’ την Royal Opera House και είναι της ZooNation που διευθύνει η Kate Prince.

Έχει πρωτότυπες χορογραφίες και μου άρεσε ιδιαιτέρως κι η μουσική. Όπως έχει γραφτεί «συνδυάζει το μπαλέτο με το hip hop» κι αυτό οπωσδήποτε κεντρίζει το ενδιαφέρον. Είναι πολύ σημαντικό γενικά, που η νόρμα αμφισβητείται και μ’ αυτόν τον τρόπο κι αξίζουν συγχαρητήρια σ’ όλους τους συντελεστές.

Η παράσταση τέλος, είναι αφιερωμένη στην Teneisha Bonner, (που θα δείτε στο ρόλο της Queen of Hearts), η οποία πέθανε το 2019 από καρκίνο του μαστού. H Kate Prince αναφέρεται σε κείνη στον πρόλογό της κι ομολογουμένως είναι συγκινητικό το όλο γεγονός. Στάθηκα πολύ στην εικόνα της…

Για τα μηνύματα της παραγωγής αυτής, δε θα γράψω κάτι επιπλέον, δε χρειάζεται. Ας τη δείτε όσ@ ενδιαφέρεστε, να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Το ότι θέτει τα ερωτήματα που θέτει, είναι για μένα, αρκούντως σημαντικό.-