Κατάληψη «Παπουτσάδικο» : ένα αλφαβητάρι (1/αβ) , σελίδα δώδεκα

Καλή χρονιά, χρόνια πολλά σε όλ@. Ο, τι ευχήθηκα για πέρυσι, αλλά και τα προηγούμενα χρόνια, το εύχομαι και για φέτος και θα το εύχομαι σίγουρα και για πολλά ακόμη. Να ‘μαστε καλά, ν’ αγωνιζόμαστε για όσα πιστεύουμε, να ‘χουμε αντοχές για να το κάνουμε και να γευόμαστε μικρές χαρές για να συνεχίζουμε.

Σ’ εμένα σίγουρα πάντως δώσατε πολλές χαρές αυτές τις μέρες. Έχουν έρθει φανταστικές φωτογραφίες, έχουν φτιαχτεί videο υπέροχα για Το αλφαβητάρι των παθών που ανέβηκαν στην σελίδα του βιβλίου και θα τα δείτε κι εδώ όλα σιγά-σιγά. Επέλεξα όμως η πρώτη ανάρτηση του 2021 να ‘ναι αυτό το συλλογικό κείμενο, που αποτελεί και τον πρώτο «διάλογο» με το βιβλίο και με συγκίνησε αφάνταστα.

Μ’ έκανε να δω, σ’ ένα απ’ τα τελευταία πρωινά του Δεκέμβρη τον έναστρο ουρανό. Δεν θα τον έβλεπα χωρίς εσάς, έγραψα, στα μέλη της κατάληψης «Παπουτσάδικο» κι εκείν@ κατάλαβαν γιατί… Να ποιες ήταν οι λέξεις τους λοιπόν:

«…ένα αλφαβητάρι (1/αβ)” είναι η δωδέκατη σελίδα του φανζίν. Θα ήθελε να αποτελέσει κομμάτι ενός διαλόγου με το βιβλίο “Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί αλγόριθμοι” της Αικατερίνης Τεμπέλη. Και δεν είναι τυχαίες οι επιλογές μας. Με την Κατερίνα έχουμε γνωριστεί -μέσα στους στίχους, μέσα από λέξεις, μέσα από πράξεις, μέσα στις ρωγμές της κανονικότητας, μέσα εκεί που ανθίζουν αρνήσεις και οι ζωές- στεκόμαστε δίπλα η μία στην άλλη. Το βιβλίο κυκλοφορεί εκεί έξω, αλλά και στη βιβλιοθήκη του Παπουτσάδικου».

Χτες, κάποιος του με πληροφόρησε ότι αναδημοσιεύτηκε κι εδώ και χαίρομαι πολύ. Περισσότερα πάντως θα μάθετε κάνοντας κλικ στον ιστότοπο του «Παπουτσάδικου».

Τι να πει ένα Ευχαριστώ τώρα ή πολλά, για όλα αυτά. Σκάλωσα λέμε…