Η Βερόνα (που πουλάει έρωτα) ή αλλιώς η πανέμορφη πόλη της ..Ιουλιέτας

Με τους περιορισμούς που ζούμε, μοιραία το μυαλό μας κάποιες στιγμές θέλει να δραπετεύει και να «ταξιδεύει». Γι’ αυτό κι εγώ θα σας ξεναγήσω σήμερα στη μαγευτική αυτή πόλη και τα περίχωρά της, όπου και φιλοξενήθηκα. Δε θα γράψω πολλά όμως, γιατί στο μυθιστόρημα που ξεκίνησα να γράφω το 2018 στο Novi Sad της Σερβίας, έτσι κι αλλιώς θα υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες. Θα είναι πιο φωτογραφική ας πούμε αυτή η ξενάγηση, η οποία ξεκινά όπως βλέπετε παραπάνω απ’ την αυλή του σπιτιού της ..Ιουλιέτας. Οι έρωτες χρειάζονται και τους μύθους τους κι ο Δήμος της πόλης φαίνεται να το ξέρει καλά αυτό.

Φτάνοντας λοιπόν κοντά στο περίφημο αυτό σπίτι (στο οποίο ομολογώ ότι ξόδεψα το λιγότερο δυνατό χρόνο, περίπου ένα τέταρτο άντεξα δηλαδή), είδα ότι οι τοίχοι των καταστημάτων και των κτιρίων γενικώς της περιοχής αυτής είναι γεμάτοι υπογραφές ερωτευμένων. Όταν λέμε γεμάτοι, δε φαντάζεστε πόσο, αλλά θα πάρετε μια ιδέα απ’ τις φωτογραφίες. Ναι, φυσικά και άνθρωποι απ’ τη χώρα μας έχουν αφήσει τα ίχνη τους εκεί. Στους τοίχους, σε λουκέτα, ακόμη και σε ..τσιρότα. Μα γιατρεύονται οι πληγές του έρωτα με τσιρότα;

Πριν την επιδημία όπως καταλαβαίνετε ο συνωστισμός στην αυλή όπου η είσοδος είναι δωρεάν ήταν τρομερός, η μία μετά την άλλη κοπέλα ήθελαν να φωτογραφηθούν στο μπαλκόνι της Ιουλιέτας (ανεβαίνοντας εκεί πλήρωναν το σχετικό εισιτήριο) ή τα ζευγάρια ν’ ακουμπήσουν κάποιο συγκεκριμένο σημείο του σώματός της για να τους φέρει γούρι κ.ο.κ. Δε μπήκα λοιπόν στη διαδικασία να μείνω εκεί κι έφυγα για να δω την πόλη, που πάμπολλα σημεία της μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής και γενικώς μένει αλώβητη στο χρόνο. Καθώς έχω επισκεφτεί τόσο τη Ρώμη όσο και τη Βενετία (εκτός απ’ την Τεργέστη), μπορώ να πω ότι αυτή μου φαίνεται η δεύτερη ομορφότερη πόλη της Ιταλίας. Μερικά απ’ τα ενδιαφέροντα μνημεία της είναι αυτά που μπορείτε να δείτε σ’ αυτό το σετ φωτογραφιών και για όλα υπάρχουν εδώ πληροφορίες.

Φυσικά πολλές βόλτες έκανα και στον ποταμό Αδίγη (καρδούλες κι ερωτικοί στίχοι υπήρχαν κι εκεί), όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι της πόλης. Πώς να μην περπατήσεις σ’ αυτές τις γέφυρες, να μη σταθείς, να μη θαυμάσεις τη θέα; Μένοντας πάντως στα πολύ πιο ήσυχα προάστια είχα την ευκαιρία να ζήσω για λίγο σε διαφορετικούς ρυθμούς, μιας κι εκεί οι άνθρωποι ασχολούνται με τα χωράφια τους, τα ζώα τους και τα βράδια πίνουν λίγο κρασάκι στην τοπική trattoria όπου φυσικά παραγγέλνουν φρέσκα ζυμαρικά. Εννοείται ότι οικονομικά συμφέρει πάντα να μένετε σε εξοχές και χωριά (πάγια τακτική μου), όπου επιπλέον έχετε την ευκαιρία να ξεφύγετε απ’ τις τουριστικές διαδρομές και να δείτε πως αληθινά ζει ο κόσμος.

Μια κοντινή κι όμορφη εκδρομή που μπορείτε να κάνετε βέβαια και σας το προτείνω αν βρεθείτε σ’ αυτά τα μέρη, είναι στη λίμνη Γκάρντα, τη μεγαλύτερη της Ιταλίας, που προσφέρεται για βόλτες, μπάνιο, χαλάρωση, περιπάτους κι ό,τι ακόμη θέλετε. Εννοείται πως όπου κι αν πάτε, είτε στο κέντρο, είτε στα χωριά πάντα θα υπάρχει κάτι ενδιαφέρον να δείτε, γι’ αυτό κι η αναφορά μου στη Βερόνα δεν τελειώνει εδώ. Θα επανέλθω σύντομα λοιπόν στο θέμα με διαφορετικού είδους ανάρτηση για την πόλη. Θα μου πείτε τι να τις κάνουμε τις ταξιδιωτικές προτάσεις έτσι που μας έχουν κλείσει μέσα, μόνο στα όνειρά μας ταξιδεύουμε πια και θα ‘χετε δίκιο. Αλλά ας ελπίσουμε ότι θα ‘ρθουν και διαφορετικές μέρες. Ας ελπίσουμε…

*Όλες οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από μένα κι έχουν ανέβει ήδη στους προσωπικούς λογαριασμούς που διατηρώ στο istagram και στο αντίστοιχο album του flickr. Εκεί θα βρείτε κι άλλες.