Μια δικαίωση που δεν έρχεται…

Η δίκη των αστυνομικών για την δολοφονική επίθεση, κατά του Χρήστου Χρονόπουλου, ατόμου με ψυχιατρική εμπειρία, πρόκειται να αναβληθεί για 8η φορά, αυτή την φορά λόγω πανδημίας του Covid-19, με ορατό τον κίνδυνο παραγραφής μέχρι τον επόμενο χρόνο.

Για άλλη μια φορά ο Χρήστος και οι αγαπημένοι του άνθρωποι δεν βρίσκουν δικαίωση στους θεσμούς του κράτους.

Ο αγώνας του ίδιου για τη ζωή, αλλά και η αλληλεγγύη και η φροντίδα με την οποία τον έχουν περιβάλει οι δικοί του άνθρωποι μας αφυπνίζουν και μας γεμίζουν ελπίδα.

Όμως δεν επαναπαυόμαστε στηρίζουμε το αίτημα του Χρήστου για δικαίωση.

Κι όταν ο λόγος του αποσιωπάται δε μπορούμε παρά να είμαστε δίπλα για να βρούμε τους τρόπους και τα μέσα για να αναδειχθεί.

Ο ίδιος και η θεία του, στο παραπάνω βίντεο, απόσπασμα μεγαλύτερης συνέντευξης που ολόκληρη θα δημοσιοποιηθεί στο προσεχές μέλλον, καταθέτουν τη μαρτυρία τους, την αγωνία τους αλλά και την ελπίδα τους για το μέλλον…

Φεβρουάριος 2021

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ

Rationalistas: «Πίσω τα πάντα» – Τραγούδια διαμάντια

Μόλις κυκλοφόρησε το νέο album των παιδιών, άρχισα ν’ ακούω τα τραγούδια τους με τυχαία σειρά και διαπίστωσα ότι πάλι (έχω ξαναγράψει για κείνους εδώ κι εδώ) έχουν κάνει σπουδαία δουλειά. Στάθηκα αμέσως στην «Σιωπηλή πόλη» και στους στίχους του Μιχάλη (Sxo). Έγραψε ένα τραγούδι αφιερωμένο στη γιαγιά του, όπως έζησε την ιστορία της με τα μάτια τα δικά του, εξηγεί. Μια ιστορία κακοποίησης δηλαδή, στην οποία εμπεριέχονται τα πάντα: οι αντιλήψεις μιας κοινωνίας που αποδίδει την ευθύνη στα θύματα αντί στους θύτες, η δική τους εσωτερίκευση αυτής της ευθύνης που επ’ ουδενί τους αναλογεί κι ο αναστοχασμος («έψαχνες μήπως κάνεις λάθος εσύ / κι οι εκρήξεις του είναι δικαιολογημένες…»), η επιχειρηματολογία που αναπτύσσουν οι θύτες («σε έσπρωξε πάνω στον τοίχο, σε είπε βρωμιάρα / ποιος να προσλάβει μια άχρηστη πενηντάρα;»), οι απειλές που χρησιμοποιούν («είχες κρυμμένη μια βαλίτσα στο πατάρι, σου είχε πει θα σε σκοτώσει αν τον αφήσεις….») και δε μένουν μόνο στα λόγια, όπως ξέρουμε:

«Κι ενώ σε χτύπαγε με όλη του τη δύναμη/ πιο πολύ ποναγες γιατί ένιωθες ανίκανη / κι η δυστυχία απέξω την πόρτα έξυνε / σαράντα χρόνια μέχρι που εκείνη πέθανε / στα τελευταία της, τα νεύρα δεν αντέχανε / στη γειτονιά όλοι υστερική τη λέγανε / χωρίς να ξέρουνε ότι η υστερία επινοήθηκε απ’ την πατριαρχία…»

Οι Άντρες που μας νιώθουν λοιπόν, που μπαίνουν στα παπούτσια μας (ενσυναίσθηση, ονομάζεται αυτό στην ψυχολογία), τέτοια τραγούδια γράφουν και μας συγκινούν. Πόσα μπράβο να γράψω για το Μιχάλη;

Αλλά κι ο Γιάννης (ή αλλιώς Tnt), έγραψε αυτούς τους στίχους που μίλησαν στην καρδιά μας, σχολιάζοντας με το δικό του τρόπο όσα συμβαίνουν στους προσφυγες :

«Κάποιοι σπόροι γεννηθηκανε εδώ / κάποιοι σπόροι ήρθανε και γεννηθηκανε εδώ / συνηθίσανε εδώ, δε ξέρουνε για έξω απ’ αυτό / που και που τα βράδια τους μαζεύω και εξιστορω / ακαταλαβίστικα παραμύθια γι’ αυτούς κι αυτές / υπερτυχερούς που ζήσανε κανονικές ζωές / άνετους ανθρώπους που πεθανανε από γηρατειά / και γελάνε όλοι μαζί μου που τους λέω ψέματα. / Μ’ αλήθεια χαίρομαι / και το κάνω για να δω χαμόγελα / μα μέσα μου σπαραζω / γιατί το ‘δα και δεν το ‘ζησα / κι έχει φτάσει ο κόμπος στο λαιμό μου μέσα / υπογραφή αόρατος αυτόχειρας, Αμυγδαλέζα…»

Οι «κανονικές» ζωές προφανώς δεν είναι για τους ανθρώπους που θαλασσοδέρνονται χωρίς να ξέρουν αν θα πατήσουν ποτέ στεριά κι αγκαλιάζουν σφιχτά τα παιδιά τους προσπαθώντας ν’ απαντήσουν στις αγωνιώδεις ερωτήσεις τους: «Είναι καλά εκεί που πάμε;»

Τι να πω; Μ’ ανατριχιασε αυτό το τραγούδι. Κι οι στίχοι του Μιχάλη (Sxo) που συνεχίζει τη διήγηση και θα τους ακούσετε μον@ σας (για να μην τα γράψω όλα εγώ) συγκλονιστικοί κι η μουσική μου άρεσε τρομερά. Την παραγωγή υπογράφει ο Λάμπρος (Bayman), στα σκρατς ο Dj Gzas (και μπαλιτσα γενικώς παίζει κι ο έτερος αγαπημένος Cinuk Muerto ως sound engineer).

Δεν είναι αυτά τα μόνο τραγούδια- διαμάντια που ξεχώρισα. Μου άρεσαν κι άλλα, όπως η «Μαγική στιγμή», γιατί όντως «εύκολα δεν έγινε τίποτα / μην το βάζεις στα πόδια / έλα μου τώρα….». Και τη χρειαζόμαστε την ενθάρρυνση και το κουράγιο μ’ όλα αυτά που συμβαίνουν: «Έχουμε δρόμο ανήφορο, δύσκολο / μα αν είσαι πλάι μου, κάνω τ’ αδύνατο…»

Κι οι σχέσεις είναι αυτές που μας κρατάνε όρθι@ ακόμα. «Μη τσιγκουνευεσαι» λοιπόν μας παροτρύνει ο Sxo σ’ αυτό το τραγούδι, «να πεις πως αγαπάς / ξεστόμισε το κι άμα δεν το καταλάβουν / πρόβλημα τους…» Κι ο Tnt βάζει το πρόβλημα στην σωστή του βάση: «Το έδαφος του αύριο ανασφαλές / μα όποιος δεν τόλμησε να ζήσει, έχει πεθάνει δυο φορές…»

Μου άρεσε όλο το album, χωρίς υπερβολή. Πρόσεξα διάφορα πράγματα, όπως ότι διαχωρίζουν τη θέση τους με το «Δεν είμαστε αδέρφια με όλους» και πολύ καλά κάνουν. Πρόσεξα κι άλλα, εννοείται και τη μουσική τους, αλλά γράφω την ανάρτηση από ένα κινητό τηλέφωνο, σε ειδικές συνθήκες ακόμα, κι έτσι θα σταματήσω εδώ. Κι αν μπορέσω ή χρειαστεί θα επανέλθω.

Στην τελική, «όσοι νιώθουν τι νιώθουμε / μας αγκαλιάσαν κι είμαστε μες τις ζωές τους…» Τα παιδιά με τα τραγούδια τους είναι μες τη δική μου τα τελευταία χρόνια. Και σίγουρα και μες τις ζωές πολλών ακόμα κι αυτό λέει πολλά. Πολλά… Ειδικά αφού «μόνο να είσαι εκεί μ’ ενδιαφέρει / οτιδήποτε άλλο μοιάζει ανώφελο. / Δεν υπάρχει πιο όμορφο πράγμα στη γη / από ένα δικό σου χαμόγελο…» Παρούσα δηλώνω, χαμογελώντας λοιπόν κι εγώ μεταξύ άλλων, ως proud supporter, όπως κι εσύ κι εσύ κι εσύ…

Νέα κυκλοφορία: «Πίσω τα πάντα» απ’ τους Rasionalistas

Σήμερα το μεσημέρι κυκλοφόρησε το νέο τους album, το τέταρτο κατά σειρά και το ακούμε από εδώ ή από εδώ.

Αυτά κι αν είναι ωραία νέα… Θα τους απολαύσω και θα επανέλθω σύντομα. Κάθε επιτυχία τους εύχομαι. Και θα την έχουν.

Διαβάζοντας το fanzin της «Λοκομοτίβα»: Απ’ τη Locotrip, Τεύχος Δεύτερο

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα», σχέδιο του Νίκου Μουντάκη (φωτογραφία : προσωπικό αρχείο)

Διαβάζοντας το τόσο προσεγμένο fanzin των παιδιών αυτές τις μέρες -κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 2020 το δεύτερο τεύχος-, ξεχώρισα μεταξύ άλλων, δυο κείμενα που μου άρεσαν πολύ.

Γι’ αυτά θα σας γράψω σήμερα, παρόλο που ολόκληρη η έκδοση έχει μεγάλο ενδιαφέρον και στάθηκα σε διάφορα σημεία της, παρατηρώντας πότε σχέδια, πότε γραμματοσειρές και φωτογραφίες κ.ο.κ.

Το πρώτο λοιπόν, είναι του Γιάννη Ραμόν και τιτλοφορείται «Περί Θεού Αποδείξεις«. Με καυστική ειρωνία, βήμα βήμα χτίζει την επιχειρηματολογία του, ώστε να μας οδηγήσει στο τελικό του συμπέρασμα και την απόλαυσα πραγματικά τη γραφή του.

Άτακτη περιοδική έκδοση της «Λοκομοτίβα», σχέδιο του Νίκου Μουντάκη (φωτογραφία : προσωπικό αρχείο)

Το δεύτερο είναι του Σπύρου Μπαρετ κι αφορά την πρώτη συμφωνική ορχήστρα χωρίς μαέστρο, την Persimfans, που δημιουργήθηκε στην Σοβιετική Ένωση στις αρχές του 1922. Αποτελεί προδημοσίευση μέρους της εργασίας του και να ‘ναι καλά που τόσα μας έμαθε.

Έχω ξαναγράψει πόσο σημαντική θεωρώ ότι είναι η ύπαρξη τέτοιων ανεξάρτητων εκδόσεων, στις οποίες πολλοί άνθρωποι βρίσκουν χώρο να εκφραστούν, αλλά κι εμείς ως αναγνώστριες κι αναγνώστες κερδίζουμε οπωσδήποτε κάτι, σκύβοντας πάνω απ’ τις λέξεις τους. Γι’ αυτό δε θέλω να τα χάνω με τίποτα αυτά τα περιοδικά. Αναζητήστε τα κι εσείς όταν επιστρέψουμε στην «κανονικότητα» (λέμε τώρα…) και μακάρι με κάποι@ σας να μπορέσουμε να συζητήσουμε και ν’ ανταλλάξουμε απόψεις σχετικά με όσα ποιήματα και κείμενα ξεχωρίσαμε, μιας και κράτησα ορισμένες σκέψεις γι’ άλλη στιγμή…

Λεονάρντο Σάσα: 100 χρόνια απ’ τη γέννηση του – Το αφιέρωμα του LogInItaly

Leonardo Sciascia

Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος το Γενάρη, απ’ τη γέννηση του Σικελού συγγραφέα και το LogInItaly για το οποίο σας είχα γράψει εδώ περισσότερα, ετοίμασε σχετικό αφιέρωμα. Περιλαμβάνει δύο ταινίες (με ελληνικούς υπότιτλους, εκ των οποίων ανέβηκε ήδη η πρώτη), που βασίστηκαν στα ομότιτλα μυθιστορήματά του κι ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε πρόσφατα (χωρίς ελληνικούς υπότιτλους). Όπως πάντα, με μια απλή εγγραφή μπορείτε να τα παρακολουθήσετε όλα.

«Η μέρα της κουκουβάγιας»

Να δούμε όμως μαζί τι αναφέρει το προαναφερόμενο site για τη ζωή του:

«Ο Λεονάρντο Σάσα γεννήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1921 στο Ρακαλμούτο, ένα μικρό χωριό κοντά στον Αγκριτζέντο, τον αρχαίο Ακράγαντα, και υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Ιταλούς διανοουμένους της μεταπολεμικής περιόδου, με μεγάλη επιρροή στην Ιταλική κοινωνία. Ξεκίνησε την καριέρα του ως εκπαιδευτικός, έπειτα όμως αφιερώθηκε στην πολιτική και στη λογοτεχνία. Έγραψε δεκάδες βιβλία και δοκίμια στα οποία φανέρωσε τις εσωτερικές διεργασίες της κοινωνίας της Σικελίας περιγράφοντας τα προβλήματά της και κυρίως την επικίνδυνη διαπλοκή του οργανωμένου εγκλήματος με την πολιτική…»

«Στον καθένα αυτό που του αξίζει»

Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε φυσικά εκεί κι αν δεν είχατε διαβάσει ως τώρα βιβλία του (αρκετά ευτυχώς κυκλοφορούν στα ελληνικά), ίσως βρείτε κάποιους λόγους για να το κάνετε τώρα.

*Η φωτογραφία του συγγραφέα είναι από εδώ, του πρώτου βιβλίου του από εδώ και του δεύτερου από εδώ.

Το «Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοί Αλγόριθμοι» ταξιδεύει… – Μέρος VI

(φωτογραφία που τράβηξε στην Κάρπαθο ο Ευάγγελος Ρ. Ρουσσάκης)

Αυτό το διάστημα το «Αλφαβητάρι των Παθών» ταξιδεύει κυρίως στο Νότο. Ο Ευάγγελος Ρ. Ρουσσάκης, ελπιδοφόρος νέος ποιητής και πεζογράφος που ξεχωρίζω και ζει στην Κάρπαθο, μ’ αιφνιδίασε ευχάριστα με όσα έγραψε και τη φωτογραφία που ανάρτησε στο προφίλ του και βλέπετε παραπάνω.

(φωτογραφία που τράβηξε στην Αθήνα η Εύη Μυλωνάκη)

Ακολούθησε η Εύη Μυλωνάκη, άνθρωπος που επίσης έχει μπει στην ωραία περιπέτεια της γραφής (κι έπραξε άριστα, θεωρώ), στέλνοντας μου ένα πρωί στο inbox μαζί με την καλημέρα της αυτή τη φωτογραφία. Το έαρ θα μας βρει, σκέφτηκα, όταν είδα τα όμορφα λουλούδια της.

(φωτογραφία που τράβηξε στο Ηράκλειο της Κρήτης η Sylia Petra)

Όσο για τη φωτογραφία που ανάρτησε η Sylia Petra, αυτά που θα γράψω είναι ελάχιστα σε σχέση με όσα μου θύμισε. Είναι απ’ τις πιο στενές μου φίλες στο Ηράκλειο (μαζί με την Άννα Κοκκινάκη), έχουμε ζήσει άπειρες στιγμές παρέα κι ένιωσα πως με τα χρώματα της με κέρασε οξυγόνο…

Στην ίδια πόλη διαβάζει κι ο Κωστής Σχιζακης το βιβλίο. Συγγραφέας, αγαπημένος φίλος, διευθυντής του Μουσείου Εικαστικών Τεχνών Κρήτης, που πρόσφατα εξέδωσε αυτό το βιβλίο και του εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία.

Κι ενώ συμβαίνουν αυτά στο Νότο, στα Τρίκαλα Θεσσαλίας κυκλοφορεί η συνέντευξη που έδωσα στην κυρία Βιβή Μαργαρίτη και μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Την ευχαριστώ θερμά, που με τις διεισδυτικές ερωτήσεις της μου έδωσε την ευκαιρία να εξηγήσω περισσότερα για τον τρόπο που σκέφτομαι κι όσα αναφέρω βέβαια στο «Αλφαβητάρι των Παθών».

Τέλος, για ‘σας που ρωτήσατε πρόσφατα που μπορείτε να το βρείτε και σας απάντησα προσωπικά, να προσθέσω ότι διατίθεται κι απ’ τη «Λοκομοτίβα» γεγονός που με χαροποιει πολύ. Τα παιδιά του βιβλιοπωλείου διάλεξαν κάτι απ’ το Ταυ, όπως θα δείτε.

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε λοιπόν, να είστε καλά.