Συνέντευξη στην κυρία Βίκυ Ντούλια: Μιλώντας στο Speak Freely για το Αλφαβητάρι των Παθών κι άλλα πολλά

Photo credits: Βάσω Σταθούλη

Ο Γιώργος Τριανταφύλλου, αγαπημένος φίλος, σκηνοθέτης, ηθοποιός και ποιητής είχε την ιδέα να με φέρει πιο ..κοντά με την κυρία Βίκυ Ντούλια κι έτσι σήμερα βλέπετε αυτή την ανάρτηση, για την συνέντευξη που έδωσα στο Speak Freely. Με τις θερμές μου ευχαριστίες κι ευχές για κάθε επιτυχία στην κυρία Ντούλια, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα σχετικά με τα της συγγραφής:

Στο παρελθόν όλα γίνονταν στις μεγάλες πόλεις κι οι άνθρωποι που έγραφαν ένιωθαν την ανάγκη να βρεθούν στα απανταχού κέντρα των ζυμώσεων και να προσπαθήσουν να μπουν στις «κατάλληλες» παρέες. Ευτυχώς ήταν μια ανάγκη που ποτέ δεν είχα κι ένας δρόμος που ποτέ δεν ακολούθησα. Κι αυτό συνέβη επειδή δε χρειάστηκα, δε χρειάζομαι πνευματικά αφεντικά κι έχω και μια δυσανεξία εκ γενετής σ’ όσ@ προσπαθούν να ορίσουν ποιοι είναι «καλοί» συγγραφείς και ποια τα «καλά» βιβλία. Έχω απομακρυνθεί συνειδητά μάλιστα, από τέτοια άτομα με τα οποία κατά καιρούς έτυχε να διασταυρωθούν οι δρόμοι μας, μόλις διαπίστωσα τέτοιου είδους προθέσεις που συνήθως πηγάζουν κι από ανάλογα συμφέροντα, από προσωπικές ελλείψεις, ματαιώσεις, τάσεις ελέγχου κ.α. Σε ό,τι με αφορά, προτρέπω τα νέα παιδιά που γράφουν να μελετούν πολύ, να προχωρούν χωρίς καμιά έκπτωση στα «θέλω» τους, να μη δίνουν βάση σε κακόβουλα σχόλια (διαφέρει απολύτως η καλοπροαίρετη κριτική) και να μην τους σταματάει καμία απόρριψη. Δε χρειάζεται επίσης, να δίνουν γη και ύδωρ, για να «γίνουν» αμέσως. Πιο σημαντικό είναι να διαφυλάξουν τις προσωπικές τους αξίες. Στην τελική δεν έχει σημασία πόσ@ μας διαβάζουν αλλά τι αποκομίζουν οι άνθρωποι απ’ ό,τι γράφουμε. Έτσι τα βλέπω εγώ τα πράγματα…

Η συνέχεια εδώ.

Poesia sin Fin (Ποίηση χωρίς Τέλος) : Στην ErtFlix ως τις 15/4/2021

Δε χρειάζεται να γράψω πολλά σήμερα. Είναι μία απ’ τις πιο αγαπημένες μου ταινίες και γι’ αυτό σας την προτείνω. Τόσο απλά. Θα προβάλλεται στην ErtFlix ως τις 15 Απριλίου 2021 και το θέμα της είναι η «αυθεντική και σουρεαλιστική ζωή του Αλεχάντρο Χοδορόφσκι». Μια πολύ εμπεριστατωμένη κριτική για την ταινία, υπάρχει εδώ, για την περίπτωση που θέλετε να καταλάβετε περισσότερα, αλλά αν ήμουν στη θέση σας θα τη διάβαζα αφού την είχα παρακολουθήσει κι όχι πριν. Λέω εγώ τώρα μια γνώμη…

Όσο για τον Alejandro Jodorowsky, στα 92 του χρόνια, είναι μια κατηγορία από μόνος του. Πολυτάλαντος, πολυσχιδής, πολύπλευρος άνθρωπος. Προσωπικά μ’ ενδιαφέρουν κι οι απόψεις του σχετικά με τη ψυχοθεραπεία και τη «ψυχομαγεία» που εφαρμόζει (υπάρχει κι αυτή η σχετική ταινία), αλλά δεν είναι τώρα η ώρα ν’ αναλύσουμε περισσότερο τα «πιστεύω» του, που βέβαια σχετίζονται με την κουλτούρα της λατινικής Αμερικής. Ίσως κάποια άλλη στιγμή. Οπωσδήποτε πάντως έχει ενδιαφέροντα πράγματα να πει κι έτσι δε θα χάσετε το χρόνο σας αν κάνετε κλικ στα link της ανάρτησης, μέχρι να τα ξαναπούμε.