Μικρή ξενάγηση στο Μουσείο του Λούβρου – Μέρος ΙΙ

Louis Charles Auguste Couder, L’Eau. Achille près d’être englouti par le Xanthe et le Simoïs, irrités du carnage qu’il a fait des Troyens (1819) – Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο.

Έχουν αφήσει τόσοι πολλοί άνθρωποι τα ίχνη τους σ’ αυτό το χώρο, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά (αφού τα εμβλήματα των διαφορετικών βασιλιάδων υπάρχουν στα διάφορα κτίρια και στις πτέρυγες που πρόσθεσαν), που μοιάζει δύσκολο ν’ ακολουθήσουμε το νήμα των αλλαγών. Αλλά θα το προσπαθήσω σήμερα και μετά τις χρηστικές πληροφορίες της προηγούμενης ανάρτησης, θα σας παραθέσω κάποια σημαντικά ιστορικά στοιχεία. Στην πρώτη φωτογραφία βέβαια βλέπετε το πότε ιδρύθηκε και πότε λειτούργησε ως Μουσείο κι εγώ θα σας γράψω μερικά ακόμη πράγματα με βάση τα βιβλία που συμβουλεύτηκα πριν αλλά και μετά, την εκεί επίσκεψη μου.

Sandro Botticelli, A young man presented to Venus Seven Liberal Art (fresco 1483-1485) – Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο

Τράβηξα φυσικά και φωτογραφίες, κάποιες απ’ τις οποίες θα δείτε (και αρκετές που δεν βγήκαν δυστυχώς όπως ήλπιζα), κοιτώντας συχνά ψηλά μιας κι ήθελα να σας δείξω συνακόλουθα, διάφορες λεπτομέρειες. Δεν ήταν τόσο εύκολο αλλά ας μην σταθούμε σ’ αυτό. Ας πάμε πίσω στην ιστορία, να δούμε συνοπτικά μερικές σημαντικές ημερομηνίες. Στα 1190 λοιπόν, οικοδομήθηκε το βασιλικό κάστρο-οχυρό επί Φιλίππου-Αυγούστου για να προστατεύεται το Παρίσι από τα δυτικά. Ο κεντρικός Πύργος του ήταν φυλακή κι υπήρχε εκεί επίσης ναύσταθμος και θησαυροφυλάκιο (δείτε εδώ μια ωραία ξενάγηση που δείχνει τι απέμεινε από κείνη την εποχή και το ακόλουθο video με τα στάδια ανοικοδόμησης, για να πάρετε μια ιδέα, ταξιδεύοντας νοερά πίσω στο χρόνο).

Το 14ο αιώνα, ήταν η σειρά του Καρόλου του Ε’ να το ανακαινίσει ριζικά και να μετατρέψει τα μεσαιωνικά ακροπύργια σε βασιλική κατοικία. Τα οποία ακροπύργια κατεδάφισε ο Φραγκίσκος ο Α’ κάνοντας διάφορες αλλαγές κι αγοράζοντας σημαντικές συλλογές έργων τέχνης. Ακολούθως με εντολή του Ερρίκου του Δ’ (κι εμπλοκή κι άλλων, όπως η Αικατερίνη των Μεδίκων), ανεγέρθηκε το τεράστιο τμήμα προς το Σηκουάνα (η Μικρή και η Μεγάλη Στοά), ενώνοντας έτσι το Λούβρο με το παλάτι του Κεραμεικού. Εκείνος ήταν επίσης, που κάλεσε αρχικά καλλιτέχνες να το διακοσμήσουν το 1608 κι όταν αργότερα, το 1682 ο Λουδοβίκος ΙΔ’, ο Βασιλιάς Ήλιος, μετέφερε το παλάτι του στις Βερσαλλίες, οι γλύπτες, οι ζωγράφοι κι όσοι διέμεναν εκεί έκαναν ένα είδος κατάληψης και το άφησαν σε άθλια κατάσταση στα μέσα του 18ου αιώνα.

Merry-Joseph Blondel, La France victorieuse a Bouvines (1828): Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο

Πάρθηκαν όμως τα απαραίτητα μέτρα, αποκαταστάθηκαν οι πρόσκαιρες ζημιές και συνεχίστηκε η ανάπτυξη κι η διακόσμησή του. Ειδικά με την επέκταση του Τετράγωνου Περίβολου μάλιστα, ασχολήθηκαν τόσο οι Λουδοβίκος ΙΓ και ΙΔ’ όσο κι οι Ναπολέων Α’ και Γ’. Και κάπως έτσι έγιναν κι άλλες αλλαγές και τα έργα τέχνης αυξάνονταν πότε μέσω λεηλασιών όπως στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής και πότε μέσω δημεύσεων, δωρεών και αγορών. Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτελεί η περίοδος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κατά τη διάρκεια της οποίας εκατοντάδες πίνακες, γλυπτά κ.α., φυγαδεύτηκαν για να μην πέσουν στα χέρια των Ναζί ή καταστραφούν. Αυτή η ταινία αν σας ενδιαφέρει δείχνει το πως οργανώθηκε η συγκεκριμένη επιχείρηση.

Εσωτερική διακοσμημένη οροφή σκάλας. Φωτογραφία: προσωπικό αρχείο.

Τις τελευταίες δεκαετίες βέβαια, πολύ συζητήθηκε η γυάλινη πυραμίδα του Ίεοχ Μινγκ Πέι (ο οποίος απεβίωσε το 2019), που εγκαινιάστηκε στα 1989 και καθόλου δεν άρεσε στους Παριζιάνους (όπως άλλωστε κάποτε κι ο Πύργος του Άιφελ). Όσο για το όνομα «Λούβρο» υπάρχουν αρκετές εξηγήσεις που μπορείτε να διαβάσετε εδώ, άρα σίγουρο δεν είναι τίποτα και την παλιότερη αίθουσα του μπορείτε να τη δείτε απ’ το επίσημο site του, απ’ το οποίο θα μάθετε κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Πάμπολλα βέβαια, έχουν γραφτεί γενικότερα, για το συγκεκριμένο Μουσείο αλλά υπάρχει ένα συγκεκριμένο απόσπασμα απ’ την εισαγωγή της έκδοσης της Electa, που συνοψίζει πολύ εύστοχα, θεωρώ, όσα σας έγραψα μέχρι τώρα. Μ’ αυτό λέω να κλείσω την σύντομη ιστορική αναδρομή που έκανα εδώ σήμερα, αφού συμβουλεύτηκα επιπλέον τον οδηγό του National Geographic, την Βιβλιοθήκη Τέχνης της «Καθημερινής» και διαδικτυακές πηγές που θα βρείτε στα link. Και την επόμενη φορά θα σας δείξω συγκεκριμένα έργα εξηγώντας και κάποια πράγματα για την ιστορία τους. Να λοιπόν τι είναι αυτό το Μουσείο…

(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)

«Επιβλητικό εργοτάξιο με συνεχή οικοδομική δραστηριότητα στο πέρασμα των αιώνων, εξαιρετικά ζωντανό ακόμα και σήμερα, από τον Φραγκίσκο Α’ ως τον Ναπολέοντα και τον Μιτεράν, από τον θρυλικό Τετράγωνο Περίβολο έως τη φουτουριστική πυραμίδα του Πέι, που μοιάζει ανυπόμονη σαν διαστημόπλοιο, το Λούβρο πάντα εκπροσωπούσε την ταύτιση του πεπρωμένου της Γαλλίας, με την καλλιτεχνική κληρονομιά και τη δυνατότητα αξιοποίησης της».

(συνεχίζεται)

*Όλες οι φωτογραφίες της ανάρτησης τραβήχτηκαν από μένα τον Ιούλιο του 2019 κι έχουν ανέβει στον προσωπικό μου λογαριασμό στο Instagram.

Δημοσιεύθηκε από

aikaterinitempeli

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην βραχεία ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής για 2 χρόνια στο “Θέατρο των Αλλαγών” και μονωδίας για 3 χρόνια στο “Ολυμπιακό Ωδείο” Ηρακλείου. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9,84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το 1993 κέρδισε το Α' Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και ταξιδεύει πάντα στις ζωές των άλλων. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιεί συνήθως ο Παναγιώτης Λιανός. "Το ποτάμι στον καθρέφτη" είναι το τρίτο της βιβλίο και κυκλοφορεί απ' την "Άνεμος εκδοτική". Προηγήθηκαν "Η σκόνη των άστρων" (2010) και το "Βενετσιάνικο χρυσάφι" (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ' τις εκδόσεις "Μοντέρνοι Καιροί".

One thought on “Μικρή ξενάγηση στο Μουσείο του Λούβρου – Μέρος ΙΙ”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s