Άσε με για λίγο, στο σκοτάδι σου να μπω…

Ο στίχος που βλέπετε στον τίτλο, ήταν η αρχή αυτού του τραγουδιού. Και τον έγραψα μαζί με άλλους, πριν μερικά χρόνια, έχοντας στο νου μου κλειστές ψυχές, σφαλιστές πόρτες, ανθρώπους που τους καταπίνει το μαύρο και χρειάζονται κάποι@ να τους θυμίσει ξανά ότι υπάρχουν και τα χρώματα, να μερώσει με ήλιους τις βροχές τους, να… να…

Πρόσθεσαν στην συνέχεια, και τις δικές τους εικόνες στο «Άσε με», δύο ακόμη άνθρωποι: ο Κώστας Παρίσσης που το ερμηνεύει κι ο Παναγιώτης Λιανός που έγραψε τη μουσική. Έβαλαν τις «πινελιές» τους βέβαια, με τον τρόπο τους, κι οι μουσικοί που μας πλαισίωσαν, δηλαδή ο Δημήτρης Καζάνης (στο πιάνο και στο βιολί) κι ο Τάσος Πέππας (στα τύμπανα), αλλά κι η Μαίρη Αθανασίου στα φωνητικά και φτάσαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα που ακούτε σήμερα. Συλλογική δουλειά, λοιπόν. Κόπος και χαρά, όλων μας.

Μου έμαθε πολλά αυτό το τραγούδι όμως, οπωσδήποτε, και σε προσωπικό επίπεδο. Έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου για πολλούς λόγους… Άλλωστε το ποια τραγούδια απ’ όσα γράφω, βγαίνουν τελικά προς τα έξω, πώς και γιατί και ποια όχι, είναι μεγάλη ιστορία. Κι ο απολογισμός μου, ο μικρός έστω, ως τώρα, έχει ευτυχώς θετικό πρόσημο. Διαλέγω τι θα κρατήσω κάθε φορά από κάθε «διαδρομή», αλλά αυτό αφορά μόνο εμένα κι έτσι δεν έχει νόημα να γράψω περισσότερα.

Εσείς πάντως, που θα τ’ ακούσετε το νέο μας τραγούδι, εύχομαι ν’ αφήνετε τους άλλους στα δύσκολα να σας πλησιάζουν, έστω λίγο. Γιατί «μαζί» φτάνουμε στα θαύματα. Όχι πάντα βέβαια -καλά θα ‘ταν-, αλλά αρκετές φορές. Αρκετές φορές. Κι έτσι, γίνεται αυτό το «μαζί» ένα ρίσκο που αξίζει να πάρετε. Δε νομίζετε; Κι αν χάσετε, χάσατε. Και τι έγινε; Κάτι θα μάθετε απ’ τα λάθη σας. Κι αυτό δεν είναι καθόλου λίγο, ούτε ακριβώς «ζημιά». Αν κερδίσετε όμως… Αν κερδίσετε… Για σκεφτείτε.. πόσες ωραίες πιθανότητες υπάρχουν, όσο θα τ’ ακούτε. Πόσες ωραίες πιθανότητες…